Have I Ever?

Omdat ik het nog een plezant lijstje vond, waag ik zelf ook een poging…

1. Started your own blog (Ik denk zelf dat dit nummer drie is)

2. Slept under the stars (Zomaar onder de blote lucht? Dat denk ik niet… Of het is efkes indommelen op Werchter, maar verder niet)

3. Played in a band (Lowhaven, olé)

4. Visited Hawaii

5. Watched a meteor shower (Meer dan een decennium geleden eens in Frankrijk tot way past bed-time op het terras gezeten om naar een gigantisch aantal vallende sterren te zitten kijken, maar dat is, naast het occasioneel toevallig glimpen, mijn enige herinnering aan zo’n “shower”)

6. Given more than you can afford to charity (al heb ik ooit eens 25€ gegeven aan Music For Life en vier maanden een maandelijkse donatie van 5€ aan Oxfam gedomicilieerd gelaten, beiden niet min voor iemand met mijn cash-flow)

7. Been to Disneyland (Weet niet meer wanneer, maar ik ben er geweest, en het was plezant)

8. Climbed a mountain (2800 meter is geen kanjer, maar een stevige klim was het wel)

9. Held a praying mantis (En wellicht in gesloten handen nog eens stevig mee geschud ook, krapuul als ik soms was)

10. Sang a solo (Als dit te definiëren valt als “een liedje alleen gezongen”, dan heb ik dat, inderdaad, Jonasdi, al gedaan… Gelukkig nog niet al te veel mensen mee gemarteld!)

11. Bungee jumped (Wil ik zo graag eens doen!)

12. Visited Paris (Meermaals, uiteraard)

13. Watched a lightning storm at sea

14. Taught yourself an art from scratch (Mweeeh, ik heb wellicht net te veel begeleiding gehad van vrienden en pa om voor “yourself from scratch” in aanmerking te komen, maar ‘t komt mijns inziens toch in de buurt)

15. Adopted a child

16. Had food poisoning (Ik bespaar u de details, maar dat kan niet anders dan een voedselvergiftiging geweest zijn, de wc des hotels zal u dat beamen)

17. Walked to the top of the Statue of Liberty (De iron lady beklomen tot zo hoog als toegelaten was/is sinds 9/11)

18. Grown your own vegetables (Tomaat, sla, wortels, radijzen, you name it, I tried it)

19. Seen the Mona Lisa in France (Volgens mij sta ik er zelfs ergens mee op een (mislukte, uiteraard) foto)

20. Slept on an overnight train (Meermaals tijdens mijn Italië-trip)

21. Had a pillow fight (En maar motten krijgen)

22. Hitch hiked

23. Taken a sick day when you’re not ill (Als je ze allemaal optelt van tijdens mijn zes jaar middelbaar, kom je wellicht bijna aan een maand)

24. Built a snow fort (Waarom denk je dat ik zo graag naar Les Gets ging?)

25. Held a lamb (Een skaap vasthouden? Ja hoor)

26. Gone skinny dipping (\o/)

27. Run a Marathon

28. Ridden in a gondola in Venice (I was gonna! Maar waarom het niet doorging, weet ik niet meer… Wellicht te duur, te veel volk, of geen tijd)

29. Seen a total eclipse (Nog geen zonsverduistering, want die was, inderdaad, Jonasdi, hier in Laarne niet volledig, maar wel al enkele maansverduisteringen, die volgens mij ook nog onder “total eclipse” vallen!)

30. Watched a sunrise or sunset (Toch ne keer of twee, denk ik… Ô_ò)

31. Hit a home run

32. Been on a cruise

33. Seen Niagara Falls in person

34. Visited the birthplace of your ancestors (Met een stamboomfreak van een pa gebeurt dat wel eens)

35. Seen an Amish community

36. Taught yourself a new language (Engels nog voor ik het op school kreeg stevig beheersen door televisieopvoeding telt wellicht niet als “taught yourself”?)

37. Had enough money to be truly satisfied

38. Seen the Leaning Tower of Pisa in person (Seen it? Touched it!)

39. Gone rock climbing (Af en toe een lomp gloomystuikske makend)

40. Seen Michelangelos David (Zo’n trip naar Italië zorgt precies nog voor redelijk wat I Have’s in dit lijstje)

41. Sung karaoke (I ran away before I had to go on xD)

42. Seen Old Faithful geyser erupt

43. Bought a stranger a meal at a restaurant

44. Visited Africa

45. Walked on a beach by moonlight (Smashing some strandkotjes while I was at it)

46. Been transported in an ambulance

47. Had your portrait painted

48. Gone deep sea fishing

49. Seen the Sistine Chapel in person

50. Been to the top of the Eiffel Tower in Paris

51. Gone scuba diving or snorkeling (Both)

52. Kissed in the rain

53. Played in the mud (Tot groot jolijt van mom on laundry duty)

54. Gone to a drive-in theater

55. Been in a movie (In de Foo-clip van No Way Back geldt zeker niet?)

56. Visited the Great Wall of China

57. Started a business

58. Taken a martial arts class (Bruine gordel karate at the moment)

59. Visited Russia

60. Served at a soup kitchen

61. Sold Girl Scout Cookies

62. Gone whale watching

63. Got flowers for no reason

64. Donated blood, platelets or plasma (Reeds elf keer sinds januari 2005)

65. Gone sky diving

66. Visited a Nazi Concentration Camp

67. Bounced a check

68. Flown in a helicopter

69. Saved a favorite childhood toy (Bobo!)

70. Visited the Lincoln Memorial

71. Eaten Caviar

72. Pieced a quilt (Nog redelijk wat van die oudevrouwencreativiteiten gedaan toen oma langs moeders kant nog leefde)

73. Stood in Times Square (Six days in a row, bitches!)

74. Toured the Everglades

75. Been fired from a job

76. Seen the Changing of the Guards in London

77. Broken a bone (Mijn enkel, op een legendarisch lompe manier dan nog, de eerste dag van mijn vakantie, al wandelend naar het avondrestaurant, na een hele dag breukvrij te hebben gesnowboard)

78. Been on a speeding motorcycle

79. Seen the Grand Canyon in person

80. Published a book

81. Visited the Vatican

82. Bought a brand new car

83. Walked in Jerusalem

84. Had your picture in the newspaper (Zo’n kleine 20 jaar geleden, in De Standaard of De Gentenaar van toen, bij de rubriek “beebie”, gevolgd door mijn legendarische vraag “Papa, als er extreem links en extreem rechts is, is er dan ook extreem rechtdoor?” – Nog geen drie jaar en al grappig!)

85. Read the entire Bible

86. Visited the White House

87. Killed and prepared an animal for eating

88. Had chickenpox

89. Saved someone’s life

90. Sat on a jury

91. Met someone famous (Voor zover ik me kan herinneren enkel BV’s à la Kardinaal Danneels, Eddy Wally, Roger Raveel… Famous enough. Oh, en toevallig ontbeten met de mannen van Donavon Frankenreiter in Dublin!)

92. Joined a book club (Ik geloof dat dat één jaar “in” was in de basisschool (het jaar erna was het “in” om rond te zeulen met flippo’s en spicegirlfoto’s, dus hoe relatief zijn die zaken))

93. Lost a loved one

94. Had a baby

95. Seen the Alamo in person

96. Swam in the Great Salt Lake

97. Been involved in a law suit (Jammergenoeg niet die ene keer toen er een vechtpartij was op school waar twee vrienden (als slachtoffer) in betrokken waren… Onder druk van de school (het positieve sport-imago van de school niet schaden, weetwel) kwam het niet tot een proces)

98. Owned a cell phone (Gisteren eindelijk van nummer vijf naar nummer zes geswitched)

99. Been stung by a bee (En ik wou absoluut dat mijn pa de beet uitvoerig filmde, dus ergens in het archief der familiefilmpjes staat een halve minuut Robin-nek)

100. Read an entire book in one day (Omdat ik me enkel maar eentje kan herinneren er eentje in twee dagen uit te lezen, denk ik van niet)

45 op 100… Nog flink wat op mijn to-do-lijstje dus!

Kopiëre wie kopiëren wil!

Schrijfstokje

Omdat ik het leuk vind om stokjes te vangen die ruim vier maand geleden geworpen werden:

Om je prachtige handschrift te showen aan de wereld, schrijf je snel één zin op een stukje papier en plaats je dat op je blog. Voor iedereen dezelfde zin, zodat vergelijken mogelijk wordt, en liefst op een zo normaal mogelijke manier geschreven. Denk dat je in een hoorcollege notities neemt. Géén kalligrafie dus. Uniform zonder hoofdletters ook.

Om meteen alle letters in één zin te krijgen heb ik maar het eenvoudigste pangram genomen dat ik ken, uitstekend geschikt om te kijken wie het meest foxy handschrift heeft.

the quick brown fox jumps over the lazy dog

Doe gerust ook een poging.

I gets award?

Kijk eens aan, ik heb zowaar een award gekregen. God mag weten waarom, maar dank u zeer, Sententiae.

Het is echter wel een awardstokje, en kenmerkend aan stokjes is dat je ze moet doorgeven, in dit geval door andere blogs een award toe te kennen. Er zijn nog zo’n half dozijn andere verplichtingen bij dit awardstokje, maar daar ga ik zo’n beetje mijn voeten aan vegen.

Doorgeven dus… Aan? Wel…

In de eerste plaats Suiadan, en wellicht ben ik niet de eerste die zijn blog een award waardig vindt. Collega-communicatiewetenschapper, regelmatige blogger, afwisseling tussen diepzinnigheid en allendaagse zaken en er verschijnen regelmatig fotografische hoogstandjes of leuke YouTube’s. Enfin, goede blog.

Ondanks dat haar blogactiviteiten de laatste maanden op een laag pitje staan, verdient Tiekenei ten tweede ook zeker een award, en wellicht ben ik ook hier niet de eerste die dat vindt. Het relaas van een twintiger temidden van school- en andere levensperikelen, met voor de rest ongeveer dezelfde argumenten als bij Suiadan om mijn award te verantwoorden.

Ten derde is daar Kuninva, mijn neef (oeee, vriendjespolitiek!), die zich nu ook al ruim een jaar perfect redt in blogland met regelmatige, aangenaam leesbare posts. Zijn blog belooft trouwens vanaf nu nóg interessanter te worden, want hij verandert volledig van studierichting na een experimenteel jaartje, en hij heeft zichzelf opgelegd wat “opener” te gaan bloggen… We zijn benieuwd.

Ten slotte wil ik bij dit awardstokje nog een eervolle vermelding geven aan WMGGS, een zeer geslaagde muziekblog, als de bloggers zich tenminste aan hun deadline kunnen houden.

En omdat ik niemand wil teniet doen, vermeld ik nog even wat andere blogs die ik lees (“linkliefde verspreiden” heet dat dan), en die misschien ook nog een award mochten krijgen. Ik heb soms echter last van autistische neigingen, die me in dit geval beperken tot het uitreiken van slechts drie awards en een eervolle vermelding. Bij deze dus nog enkele blogs die ook in jouw blogroll of feedreader mogen staan…

Lies, ex-studente van mijn pa en collega-foofightersfan, die de eerste stappen genomen heeft in het beroeps- en liefdesleven (hoewel, zes jaar samen…) en daar regelmatig een interessante blogpost over neerpent.

Eline, collega-communicatiewetenschapper die eigenlijk in het zelfde awardlijstje van Suiadan en Tiekenei thuishoort, alweer om soortgelijke redenen.

Maxine, eveneens collega-communicatiewetenschapper (we veroveren de blogosfeer!), die jammergenoeg ook wat aan het stilvallen is, maar anders ook regelmatig aangenaam leesvoer aanbiedt.

Dan is er Valerie, of Layla, een vrouw die voor zover ik weet iets informatica-achtigs studeert, mij zowel op Werchter als op de Gentse Feesten wist te spotten, en op haar blog regelmatig (hoewel, de laatste tijd…) allendaagse teksten, diepzinnigheden, of audiovisuele pleziertjes weet te posten.

Tenslotte heb ik nog Bert en Bram, beiden zeker blogwaardig maar véél te tam om het regelmatig te doen, om niet te zeggen dat het eerder een rariteit is om daar een nieuwe blogpost te spotten. Maar bekijk hun archief gerust eens.

Dit was dan mijn awardstokje… Ik hoop mensen blij gemaakt te hebben en andere mensen interessant nieuw leesvoer aangereikt te hebben. Vindt u dat er nog een of meerdere blogs keihard ontbreken in mijn verzameling, laat hieronder gerust een linkje achter en dan bezoek ik ze eens!

Het ABC…

Wat doet een mens om 1u ’s nachts? Stokjes krijgen en maken, natuurlijk!

Schrijf voor alle letters van het alfabet telkens het eerste woord op dat in je opkomt, dat begint met die letter. Maak er dan een verhaal van, met de woorden in volgorde.

Aanzet, Broek, Cocktail, Duif, Eenzaat, Frieten, Grohl, Hilarisch, Indoctrinatie, Jeuk, Kraag, Lam, Morgen, Neef, Opa, Poeder, Quetzalquatl, Rond, Straf, Tram, Uitglijden, Vrouwen, Weegschaal, X!nk, Yes, Zorro.

“De aanzet tot de scheur in de broek van nonkel Tjafke was zijn val na het drinken van een cocktail -met net dat ietsje te veel rhum- de middag van de dood van zijn geliefde duif. Sinds tante Tjofke overleden was, was Tjafke een eenzaat en at hij gemiddeld vijf keer per week frieten, van dewelke hij de overschot telkens aan zijn duif gaf. Ondanks de dagelijks loeihard weerklinkende stem van Grohl vond het beest een fataal einde in een te dikke friet die het keeltje blokkeerde.
Tjafke zag het geheel gebeuren en vond het eerst hilarisch, daar hij in W.O.II nog de indoctrinatie gekregen had dat als iemand stikt in frieten, je daarmee moest lachen. Maar toen hij besefte wat zijn geliefde vriend overkomen was, bekroop hem een verschikkelijke jeuk en zwelde zijn nek van puur verdriet zodat zijn kraag begon te knellen en Tjafke uiteindelijk lam op de tegelgrond viel waar zijn buurman de dag tevoren nog van gezegd had “als die morgen niet proper is, zullen mijn neef en mijn opa je eens ferm wat poeder in de neus komen pompen!”. Veel had Tjafke daar niet van begrepen, wat niet meer dan logisch was, maar ondertussen lag hij daar wel, lam, met een dikke, jeukende nek op de tegelgrond en met zijn favoriete duif die daar naast hem eventjes dood lag te wezen.
“Tijd om tot Quetzalcoatl te bidden!”, dacht Tjafke zo rond kwart over twee, en aldus geschiedde. Het duurde niet lang of er werd straf op de deur geklopt. “Laat mij binnen, ik ben met veel geluk uit de tram geraakt, alwaar het uitglijden geblazen is op het gebroken water van een half dozijn bevallende vrouwen!”. Tjafke herkende de stem. Het was Tjufke, zijn buitenechtelijke zoon die elke week minstens één keer passeerde om Tjafke’s kostbare zeventiende-eeuwse weegschaal te proberen stelen. Tjafke had echter geen zin in Tjufke en riep “laat mij gerust, of ik laat X!nk -vrienden des huizes bij Tjafke, de eurosongforkidsliefhebber- op u los!” en weldra was Tjufke, de eurosongforkidshater, nergens meer te bespeuren.
“Wat moet ik nu in godsnaam doen?”, dacht Tjafke, die daar nog steeds dik en jeukend lag te liggen op zijn tegelgrond. Maar zijn wanhoop was van korte duur, want daar hoorde hij hoefgetrappel! “Quetzalcoatl, u bent daar eindelijk om mij te redden, yes!”, riep Tjafke luid. Groot was echter de verbazing toen zorro daar stond. “Shit zeg, zorro?!”, zei een verbaasde Tjafke. Fel beledigd door de makke welkom van Tjafke sabelde zorro Tjafke neer, stal zijn weegschaal en reed naar Ibiza om er nog lang en gelukkig niks te doen.”

Al een geluk dat ik een neef heb die tegenwoordig weer veel blogt, dus als het hem aan tijd beschikt, mag hij hem eens laten gaan!

Bring back the memories, maestro!

Kies 5 nummers die bij jou herinneringen oproepen, en vertel erover.

Manman, een stoksken in de blok- en examenperiode… Alsof ik daar nu tijd voor heb! Maar voor de familie doen we al eens wat extra moeite.

Foo Fighters – Low

Uiteraard eerst een Foo’ke! En niet zomaar een Foo’ke. Ik heb de Foo Fighters leren kennen op Pukkelpop 2003. Voordien had ik wel eens All My Life op gezien op MTV, maar verder wist ik nauwelijks wat Foo of Grohl was. Boy, was that about to change. We sloten een dagje Skate Stage af met een bezoekje aan de Main Stage, want daar speelden de Foo Fighters en die, zo wisten mijn compagnons, konden ook nog een stevig stukje rocken. We komen daar toe en zien de weide stampvol mensen staan, dus het wordt een beetje afstandkijken. Ik zoek me een plekje en begin te luisteren naar wat die frontman toch allemaal aan het vertellen is. Hij praat over de laatste videoclip die ze gemaakt hebben en over hoe MTV die weigert te spelen. Hij wordt emotioneel en snikt een paar keer, er kroop immers immens veel werk in.

“And I fuckin’ looked good in ladies-underwear! I swear, looking back on it gave me a fuckin’ hard-on!”

Gloomy was entertained. Omwille van de frustratie wegens de weigering van MTV om de clip te spelen zouden ze het liedje dan maar eens live met extra power brengen. En aldus geschiedde, de Foo Fighters begonnen Low te spelen, mijn eerste kennismaking met Foo. En ik was verkocht. En alsof het toen nog niet genoeg was, sloten ze af met All My Life. En ik was dubbel verkocht. Vrijdag 29 augustus 2003, de start van mijn Foo- en Grohl-obsessie. En zoals jullie wel weten (en zij die het nog niet wisten: schaam op jou!), is die nu wel gigantisch. Well, now you know how it started.

Dave Bruebeck – Take Five

Er wordt hier regelmatig jazz- en bluesmuziek gespeeld, want mijn pa is daar al sinds lang voor mijn geboorte fan van. De cd-collectie van dat soort muziek ten huyse gloomy spreekt boekdelen. Ik kom er dus al van voor mijn eerste verjaardag mee in aanraking. Take Five is voor zover ik weet een van de liedjes die ik van dat genre al het langste ken, vandaar de vermelding alhier. Een zeer aanstekelijk saxofoontje en een iets afwijkend ritme, een lied dat tot eenieders collectie behoort te horen!

The Offspring – Self Esteem

Tja, we hebben het nu eenmaal over liedjes die herinneringen oproepen. Wel, nog voor ik Foo-fan was, was The Offspring keihard mijn ding (nu nog steeds hoor, maar minder). Maar waarom nu dit liedje? Zij die deze blog al een tijd volgen en misschien al eens een bezoekje gebracht hebben aan de pagina “Glory Days” van mijn website weten het al, maar voor de andere, kort samengevat: ik heb dit liedje als achtjarige ooit eens op vakantie gespeeld met iemand waarvan ik later vernam dat hij zelfmoord gepleegd had. Toen ik dan later te weten kwam welk liedje we indertijd gespeeld hadden (het staat op video) en van welke groep het was, werd ik fan van de groep en kreeg Self Esteem een speciale waarde. Enkele maanden geleden vernam ik echter dat de persoon in kwestie géén zelfmoord gepleegd had. Een schok van formaat. Maar Self Esteem zal ondanks alles eeuwig een speciale betekenis hebben voor mij.

Coolio – Gangsta’s Paradise

Omdat een mens nu eenmaal vijf liedjes moet kiezen in dit stokje, kies ik dit omwille van twee redenen. Ten eerste: ik heb een uitgebreide muzieksmaak, en ook rap/hiphop behoort daartoe (lang niet alles, maar dit vind ik bijvoorbeeld wel goed te pruimen). Ten tweede, en vooral: dit is het eerste liedje dat ik ooit gedownload heb! In de begindagen van KaZaA was het altijd zoeken welke twaalf liedjes ik nu in godsnaam allemaal zou downloaden om een cd-r vol te krijgen? Mp3spelers waren toen nog niet zo vanzelfsprekend In die tijd was het altijd zoeken naar liedjes, ik downloadde die dan en zette ze op een cd-r om ze daarna van papa’s harde schijf te verwijderen, want dat nam te veel plaats in. Ik heb zo, toen ik nog jong en onschuldig was, tientallen cd’r’s gebrand waar telkens weer Gangsta’s Paradise op stond, omdat ik keer op keer nauwelijks aan twaalf nummers kwam. Oh how times can change.

Korn – Right Now

Omdat er toch ook een liedje moet bij staan dat een iets minder leuke herinnering oproept, kies ik tenslotte voor Right Now. We spreken hier over zomer 2004, ik was bijna afgestudeerd van de Voskenslaan (nog eventjes drie herexamens afleggen) en ik had mijn eerste deftig lief. Dan pas, inderdaad. Helaas, 12 augustus 2004, einde relatie. Ik was er serieus kapot van, alles leek immers zo goed te gaan. Tot overmaat van ramp moest ik de dag dat ze er een einde aan maakte (inderdaad, I got dumped) vertrekken naar zee. Toen alles die avond in het appartement uitgeladen en geïnstalleerd was, wou ik nog even gaan uitwaaien op het strand met de mp3speler in de oren. Na een tijd werd het donker en liet ik de emoties de vrije loop. Bij Right Now sloegen de stoppen echter door en kreeg ik een gigantische woedeaanval. Ik “koelde” de woede op twee strandhuisjes en draag daar tot vandaag nog twee littekens van mee. Ochja, scars are there to remind us that the past is real.

Tot zover mijn vijf liedjens!

Als ik “muziek” en “blog” denk, denk ik “Bram!” (both of you!), dus laat u gaan! En omdat Maxine nog geen stokje gehad heeft, mag ze met deze de stokjestraditie op gang trekken!

123 e.d.

Verdorie zeg, een stokje. En wat voor eentje… Als er één ding is dat ik (soms tot mijn grote spijt) nauwelijks doe, is het boeken lezen… Ik moet dus érgens in de buurt een boek van +123 pagina’s zien te vinden en daar dan drie vraagjes over beantwoorden. Ik vraag me af of er hier in mijn kamer überhaupt boeken te vinden zijn… Ik heb het dan over de niet-universitaire soort, want daarmee ga ik jullie echt niet lastigvallen. Ik ga op zoek.

1. Grijp het dichtstbijzijnde boek dat meer dan 123 bladzijden telt.

Ik begeef mij richting boekenkast, alwaar ik op het eerste gezicht welgeteld twee boeken vind die niets met school te maken hebben. De Wereld Volgens GARP van John Irving (vertaald door C.A.G. van den Broek) (door een zekere Magda in 1981 aan mijn moeder geschonken, vertelt de binnenkant van de voorflap mij) ligt in vogelvlucht het dichtst bij deze computer, dus dat wordt het, een kadee van 533 bladzijden. Pour la petite histoire: ik heb er 2 jaar over gedaan om dat boek uit te krijgen. Lees ik dan zo traag? Neen. Ik nam het mee naar mijn zomerse vakantiejob alwaar ik er semi-ongestoord 9 dagen, enkele uren per dag, in kon lezen. Na jaar 1, ik denk 2005, was ik ongeveer halverwege geraakt en het heeft tot de volgende zomer geduurd alvorens ik verder las. Op het einde van de tweede negendaagse was het boek uit, maar ik moet bekennen dat er niet veel is blijven plakken. Misschien moet ik het gewoon nog een keertje lezen, deze keer misschien beter niet in twee keer met een jaar pauze. Genoeg petite histoire, laten we het stokje voltooien…

2. Open het boek op pagina 123 en zoek de 5e zin.

“De eerste tijd drong het trouwens nooit tot Garp door, dat Charlottes gestorven kind nu ongeveer zijn leeftijd gehad zou hebben.”

3. Post nu de volgende drie zinnen.

“Er zat dan ook een element van mee-beleven(*) in haar belangstellende vragen naar de manier waarop Garp en zijn moeder samenwoonden. ‘Hoe gaat het met je moeders schrijfwerk?’ vroeg ze dikwijls. ‘Ze rammelt er nog vrolijk op los,’ vertelde Garp dan, ‘maar ik geloof niet dat ze al een oplossing heeft gevonden voor het probleem van de wellust.’”

(*)in 1981 zal dat wel correct taalgebruik geweest zijn, zeker?

*diepe zucht* Ik weet nog dat ik tijdens het lezen dacht “verdorie, dit is een goed boek!”, maar ik kan er nu geen touw meer aan vastknopen. Ik raad u allen aan dit boek te (her-)lezen, en dan zal ik dat ook nog eens proberen doen.

Om mijn rol als stokjesontvanger te vervolledigen, geef ik het tenslotte ook nog door aan Joris en Bert, mensen met wellicht meer boeken-intellect dan ikzelve (minder is quasi onmogelijk), dus met wellicht interessantere verhalen (en stiekem mogen ze allebei wel eens veel actiever beginnen bloggen).

Maar het is niet omdat ik van boeken bijna niks afweet, dat ik op andere vlakken even saai ben (al zullen sommigen (Tom F., om geen namen te noemen) wellicht anders beweren). Ik voel een brandende noodzaak om een beetje geheimzinnig te gaan doen. Reden hiervoor is een blogpost van Suiadan, over een onderwerp dat mij reeds dagen, weken, zoniet maanden bezighoudt. “Vriendschap is iets vreemd. Sociale banden over een netwerk van glasvezel en koperdraad evenzo. De combinatie van de twee zorgt voor effecten die ongetwijfeld boeiende inzichten kan verschaffen voor menig socioloog, psycholoog of communicatiewetenschapper.”, het hadden woorden kunnen zijn van een volprezen filosoof, maar ze komen van een klasgenoot. Ik weet persoonlijk niet goed wat ik moet doen met het hele ICT-wereldje, het prijzen of het vervloeken? Ik hou het voorlopig bij een combinatie, want voor beiden kan ik wel enkele argumenten aanhalen. Ik ga ze u besparen, maar ik verklap u een lichte frustratie van mijnentweege over de soms serieuze breuk die er kan zijn tussen dat ICT-wereldje en in real life. Betwist het of niet, het blijken – voor mij althans – soms twee serieus verschillende werelden. En als ze, zoals soms, niet te verzoenen blijken, kan dat voor flink wat TNT zorgen in die rare hersenkronkels van mij. Hopend op een spoedige change of personality, hou ik het geheimzinnig rond de pot draaien over dit onderwerp voorlopig voor bekeken.

Om in deze reeds veel te lange blogpost wat meer te steken dan serieuziteiten, wil ik nog even vertellen hoe leuk mijn zieke geest het soms vindt om iemand te achtervolgen die me onrechtmatig de pas afgesneden had, manisch grijnzend in diens achteruitkijkspiegel tot het angstzweet (“oh noes, ik heb een seriemoordenaar achter me aan!”) haar uitbreekt. Sommige mensen moeten dringend eens hun visie op voorrangsregels bijschaven.

Glory Days

Lies, wat doe je me aan?

Een flinke tijd geleden kreeg ik alweer een stokje, maar wegens tijdgebrek kon ik er niet aan beginnen… Tot nu! God weet wanneer ik klaar ga zijn, maar op 26/02, 11u00, ben ik er aan begonnen.

Welk stokje?

Post oude foto’s en vertel er iets over…

“Richting zolder!”, dacht Gloomy. Met een pa die al van voor mijn geboorte bezig is met fotografie, valt de fotocollectie die zich ten huize Gloomy op zolder bevindt aanzienlijk te noemen… Niet in 1-2-3 door te nemen dus! Vanmorgen ben ik dan toch begonnen met zo veel mogelijk dozen, mapjes en albums te doorbladeren, met als resultaat dat ik na een halfuur een pak foto’s heb… Die moet ik nu nog allemaal inscannen, op mijn pc krijgen, resizen, uploaden, op mijn blog zetten en van commentaar voorzien… Het is nu 11u10 en ik begin eraan…

…

…

…

Het is nu 08/03, 20u30, en alle foto’s staan resized op mijn computer! It took a while! Akkoord, ik kon veel rapper klaar geweest zijn, maar ‘t is kwestie van er eens wat tijd aan te willen geven, hé… Vanaf nu zal alles wel wat rapper gaan. Up next: de foto’s online zwieren en voorzien van commentaar…

…

…

…

Alright! 10/03, 16u30… Finito! Omdat ik de foto’s niet nog meer wou verkleinen en omdat ze op hun huidige grootte de lay-out van deze blog om zeep zouden helpen heb ik een pagina op mijn website gemaakt voor mijn glory days! Allen daarheen! (omwille van redelijk schokkend nieuws heb ik deze pagina even offline gehaald) En post jullie commentaar gerust alhier!

…

Ahja, ik moet dit stokje nog doorgeven ook, zeker? Als ze tijd en goesting hebben, mogen Suiadan en Eline zich eens laten gaan…

Stoksken

Ja, lap, heb ik net aangekondigd dat het wat rustiger zou gaan worden op m’n blog, ben ik hier direct weer… Tja, kan ik er aan doen dat ik een stokje krijg?

Wat wilde je later worden, toen je je nog in je kinderjaren bevond?

Goh! Niet noodzakelijk in chronologische volgorde, maar wat ik zoal wou worden toen ik kind was: tandarts, kapper (I know, “wtf“), voetballer, autoracer, ruimtevaarder en nog zo wat van die redelijk klassieke cliché’s.

Wat ben je uiteindelijk geworden?

In de eerste plaats student, richting Communicatiewetenschappen, in de hoop ooit een job te vinden in de perswereld. In de tweede plaats een deftige muzikant, als ik zo bescheiden mag zijn om dat zelf te zeggen.

Hoe wilde je er later uitzien, toen je je nog in je kinderjaren bevond?

Groot (mijn scheut heeft lang op zich laten wachten) en gespierd (ik wou een tijd echt nen halve bodybuilder worden).

Hoe zie je er nu uit?

Groot genoeg en geen halve bodybuilder :-D Voor de rest… Gohja, redelijk normaalkes, blond haar, kleurloze (allez, alles dooreen) ogen, 1m82, 72kg, van tijd ongeschoren en ne kop haar waarvan ik niet weet wat ermee te doen.

Hoe zag de vrouw van je dromen eruit?

Like Bram said; mooi.
… “zag”? Is ze al dood ondertussen, misschien? Dju, zeg…

En wat is het uiteindelijk geworden?

Voorlopig niks.

Hoeveel kinderen wilde je later, en op welke leeftijd?

Dat mogen er 2 zijn, lijkt me net genoeg, niet te veel, niet te weinig. Liefst tegen m’n 32ste, dat ze minstens 18 zijn als ik er 50 ben.

Wat is het uiteindelijk geworden, of wat zal het wellicht worden?

Acht Surinaamse buitenechtelijke dochters en een bastaardpekinees. Kom zeg, we zien wel. Wat het wellicht zal worden, zal ik u weten te vertelen als ik op m’n sterfbed lig. Zou ik dan nog bloggen? Natuurlijk!

Wat was als kind je lievelingseten en wat lustte je totaal niet?

Ik heb echt eens – no shit – overgegeven van witloof (o cliché). Voor de rest was/ben ik een quasi-allesluster. Wat mijn lievelingseten betreft… Iets met pasta, daarvoor was/ben ik altijd wel te vinden. Liefst nog een simpele spaghetti bolognese. Onorigineel, heel juist, maar verdorie lekker.

Lust je dat nu nog (niet), of heb je andere favorieten?

Ik begin witloof te lusten, maar da’s dan op voorwaarde dat het half tot pap is gekookt en gewikkeld is in een dikke laag hesp, opgediend met liters kaassaus. Qua favorieten, kan je me nog steeds met pasta plezieren. Of met eigenaardigheidjes, zoals scampi’s in hesp, crêpes suzettes met zalm en een kwak room, of een tomaten-eetsoep met kip, pasta’s en mozarella in, of… gohja, zoveel.

Aan wie zou je het stokje doorgeven?

Awel, ‘k ga eens speciaal doen en het niét doorgeven aan Tiekenei of Elei Suiadan, waarvoor mijn excuses, maar Lies mag het eens invullen!

Voor ik ga…

Ikke trots op mijn eerste ’stokje’!

Zo’n ding krijg je dus van een blogkennis, daar moet je dan uw eigen ding bijschrijven en het ook doorgeven aan andere bloggers… Denk ik…
Stoksken van vandaag, gekregen van Elei Suiadan, luidt alsvolgt:

Wat wil ik nog doen voor ik sterf?

Well…

Toch het nadenken waard…

Ik wil een diploma halen (het eerste wat me te binnen schiet, niet toevallig, met de blokperiode enzo) (‘k ben nu toch bezig, en ‘t geeft me alvast nog een jaar of 2-3 te leven ^_^).

Ik wil op een podium gedrumd hebben (en als het even kan een muziekcarrière uitbouwen).

Ik wil Dave Grohl ontmoet hebben.

Ik wil kicks gekregen hebben van bunjee- en parachutespringen.

Ik wil gelukkig worden, zowel in een relatie als met vrienden, familie en met een eventueel nageslacht.

Ik wil de goede band met m’n ouders behouden.

Ik wil zoveel mogelijk uitzonderlijke prestaties leveren (Mount Everest beklimmen, marathon lopen, zwarte gordel halen).

Ik wil zoveel mogelijk van de wereld zien.

…

Dit is zowat wat er in m’n hoofd gekomen is de voorbije 5 minuten. Wellicht komen er de komende minuten/uren/dagen nog veel meer dingen die ik zou willen alvorens te ‘gaan’, maar ik hou het hierbij.

En dan nu *spanningspanning*, geef ik ‘m door aan Jawl en Scathe.

En, euh, vergeet niet naar m’n vorige blogpost te kijken ^_^