Déjà-vu, weet u wel?

De kans is groot dat ik geslaagd ben voor mijn derde jaar, dat ik dus Bachelor in de Communicatiewetenschappen zal zijn, en dat ik volgend jaar aan mijn vierde, mijn laatste, mijn masterjaar begin. Velen zouden door zoiets een gat in de lucht springen. Velen zouden in mijn specifieke situatie -na vijf jaar studie eindelijk in het laatste jaar- een nog veel groter gat in de lucht springen. Ik echter niet. Ik zit met een dubbel gevoel, vergelijkbaar met toen ik in mijn laatste jaar humaniora zat.

Ik had mijn zesde middelbaar doorlopen en had geen zin om af te studeren. Waarom niet, daar kan ik nauwelijks een stempel op drukken. Ik had geen zin om de volgende stap te zetten, was misschien bang voor het onbekende, hoorde thuis in het humaniora en was nog lang niet klaar voor hoger onderwijs. Mijn motivatie voor de eindexamens was dus behoorlijk laag, maar ik deed toch net dat ietsje te veel mijn best om een stiekem gewenst C-attest te krijgen. Herexamens dus. Drie. De eerste keer in mijn leven dat ik herexamens kreeg, maar lang niet de laatste keer. Dit jaar was namelijk het zesde jaar -voor ik aan UGent begon, heb ik nog een jaar vergooid op Arteveldehogeschool (ik was écht niet klaar voor hoger onderwijs)- op rij met herexamens.

Slechts weinigen blijven zitten in hun laatste jaar humaniora, en nog minder mensen willen dat bewust doen. Ik wel. Maar het mocht niet. Toevallig net genoeg studeren en geslaagd zijn voor mijn humaniora was het verdict. Met een dubbel gevoel bleef ik achter. Natuurlijk vond ik het ergens wel leuk om af te studeren, maar de bovenstaand beschreven bezwaren bleven natuurlijk ook.

Draaien we de klok nu vijf jaar verder, dan belanden we bij vandaag. Na vier rommelige jaren, belandde ik begin dit schooljaar eindelijk volwaardig in het derde jaar Communicatiewetenschappen. Wonder boven wonder slaagde ik voor al mijn januari-examens, maar in juni verliep het minder vlot: twee herexamens. Doorheen de zomervakantie begon ik na te denken… Wou ik wel slagen voor mijn tweede zit? Hoewel het niet vanzelfsprekend zal zijn, ga ik er van uit dat, eens ik in mijn masterjaar zit, ik datzelfde schooljaar, wellicht -kwestie van de traditie in ere te houden- met herexamens, nog zal afstuderen. De blik naar dat finale afstuderen bracht herinneringen naar boven.

“Ik had heb geen zin om de volgende stap te zetten, was ben misschien bang voor het onbekende, hoorde thuis in het humaniora op UGent en was ben nog lang niet klaar voor hoger onderwijs de arbeidsmarkt”.

Déjà-vu, weet u wel? De gedachten waren vijf jaar op vakantie, maar nu zijn ze terug. Ik begon met halve motivatie aan mijn studie voor de tweede zit en de twee herexamens passeerden. Via een omwegje kwam ik te weten dat ik wellicht voor het moeilijkste herexamen van de twee geslaagd ben. Hetzelfde vernemen voor mijn tweede herexamen zou nu gewoon een kwestie van tijd moeten zijn. Opnieuw net dat ietsje te veel mijn best gedaan dus. “Hoera!”, zou je zeggen. Gohja… Zoals ik destijds stiekem hoopte op een C-attest, hoopte ik deze keer stiekem op een of twee tekorten. Dan zou ik een excuus hebben om mijn laatste jaar, plus een of twee derdejaarsvak(ken), over twee jaar te spreiden. Dat zou niet alleen een psychologische meevaller -zie déjà-vu- geweest zijn, maar ook praktisch gezien een meevaller. Ik bespaar u de details, maar het zal sowieso een enorm druk jaar worden, terwijl het twee rustigere jaren geweest hadden kunnen zijn. Gecombineerd met motivatietekorten om af te studeren, verhoogt zo’n situatie natuurlijk het risico op een herhaling van mijn hogeschooljaar. Maar dat zullen we proberen te vermijden. Ik had gewoon graag, for so many reasons, bewust, nog één extra jaartje student geweest. Het is ten slotte de leukste tijd van mijn leven. Niet?

Volgend jaar zal u me dus naar alle waarschijnlijkheid Master in de Journalistiek weten volgen, en hoe het me daar vergaat, leest u hier nog wel. Nu rest me echter eerst nog een kleine periode met de mogelijkheid tot beweren dat het zorgen voor later zijn. Nog even genieten van de vakantie met Julie, met een reisje naar Mallorca als kers op de taart, terwijl de schoolzorgen nog even opgeschoven worden.

Waarom niet wat meer doden?

Bij de traditionele stierenloop in Pamplona zijn vandaag opnieuw vijf mensen door stoten van horens gewond geraakt. Twee van hen zijn er bijzonder erg aan toe. Vrijdag is al een 27-jarige Spanjaard om het leven gekomen. Het was de eerste dode sinds 2003.
bron

Met alle respect, maar waarom vallen hierbij niet wat meer doden? Geen millimeter respect voor de organisatoren, noch de deelnemers, noch de toeschouwers.

€275,00…

…het door gloomy bijeengescharrelde boetesaldo in maart.

f**********ck.

Ik denk dat ik mijn auto maar eens in de prak rijd en te voet zal beginnen gaan.

Patatzakmentaliteitengetob

Raar, hoe iemand een patatzakmentaliteit kan aannemen, goed beseffend dat het hele zootje op een kleine ramp afstevent, maar desondanks, moedeloos voor zich uit starend, stevig bij de pakken blijft zitten, de tijd vullend met de ene nutteloze activiteit na de andere, in plaats van de handen uit de mouwen te steken en te proberen redden wat er te redden valt, andere hersenkronkels op een zijspoor zettend.

Of ben ik nu enkel voor mezelf bezig? Ja, ik heb me al beter gevoeld. Geprezen weze muziek, steun en toeverlaat under any circumstances.

Maar eigenlijk wou ik dat niet kwijt. Ik wou alleen maar zeggen dat ik volgende week eens mijn GUC in gebruik ga nemen. Ik zal me losjes baseren op haar 365, maar laat me nog even tobben over de concrete invulling.

Santé, moeder

Anderhalf uur de ziel uit uw lijf meppen om dan in de keuken op het gemak met de mama een pint te pakken. Doet deugd. Ik moet meer genieten van zulke kleine dingen des levens.

Tot volgend jaar

Al heb ik helemaal niets speciaals te melden, ik moet en zal 2008 afsluiten met nog een laatste blogpost. Ik zou traditie en hype kunnen volgen en een overzicht van 2008 en een bestewensenlijstje voor 2009 kunnen aanbieden, ware het niet dat mijn hersenen een te grote zeef zijn voor dat eerste en ik dat tweede tegenwoordig overroepen en nutteloos vind. Ik hou het dus kort en krachtig:

Ik wens u een goede gezondheid
en een regelmatige stoelgang.

Mijn plannen voor vanavond en morgen? Alweer naar Gent gaan en ten huize Alexander Gomme met z’n vijftienen ons een avondje amuseren. Uiteraard worden de nodige glaasjes genuttigd en zullen er op een kwartier tijd obsceen veel centjes onder “ooh” en “aah” in de lucht geschoten worden. Het nieuwe jaar zal ik wellicht inzetten met een klein verlies bij het pokeren en ik gok ergens tussen 03u00 en 05u00 in bed te liggen. Na het ontwaken zullen dan de obligate Wiener Philharmoniker, veldrit en nieuwe show van Geert Hoste de revue passeren.

Bovenstaand blokje tekst interesseert u wellicht geen snars, maar ik moest en zou afsluiten met nog een laatste blogpost, en bij deze is dat dan ook gebeurd.

…

Zou ik me dan toch nog wagen aan een overzicht van 2008 en een vooruitblik op 2009? Eerst douchen en mezelf fatsoeneren en ik zie nog wel of ik nadien inspiratie heb.

…

Ik denk dat ik het maar zo zal laten om een overzicht te maken. Het zou toch maar uitdraaien op een veel te grote klaagzang en op oudejaarsdag heeft niemand daar behoefte aan. Laat me gewoon stellen dat de tweede helft van 2008 een pak beter kon. Ik kan me, enkele kleine uitzonderingen buiten beschouwing gelaten, niet echt veel herinneren waar ik met heimwee of trots aan terug denk. Laat dat dan maar mijn voornaamste doelstelling zijn voor 2009: wat meer doen om met plezier aan terug te denken of trots op te zijn.

Genoeg gezaagd, het is oudejaarsdag en er moet nog flink wat gebeuren. Tot volgend jaar.

Enkele mededelinkjes

Omdat mijn kop nog driekwart met snot gevuld zit, en ik dus niet echt zin heb om een mooi tekstje uit te tikken, bied ik met deze blogpost enkele korte mededelingen aan…

-Onlangs een mailtje gehad met “Beste Robin, dank voor je mail en je voorbereidende nota. Je project komt zeker in aanmerking voor Bapaper.”. Dit betekent dus dat ik min of meer heb gekozen en toestemming gekregen heb over waar mijn bachelorpaper heen zal gaan. Voor die enkelingen die het zou kunnen interesseren, het zou gaan over “Privacy (of net niet) van publieke personen (gecategoriseerd in rechtzaakpersonen, BV’s en politici) in Vlaanderen”. U mag mij succes wensen!

-Door ergens te lezen dat Jean-Marie Dedecker tegenwoordig de populairste politicus is in Vlaanderen, en dat zijn partij tegenwoordig de derde grootste Vlaamse partij zou zijn, zou een gemiddelde gloomy stilaan het vertrouwen verliezen in het politieke gevoel van de gemiddelde Vlaming.

-Er hoeft echter maar een politieke blik richting VSA geworpen worden om terug vertrouwen te krijgen. Niet zozeer omwille van wat is, maar omwille van wat komen zal. Profeet gloomy voorspelt Obama aan de macht! Het kan moeilijk anders, met de steun van niemand minder dan Bruce Springsteen en Homer Simpson.

-Zo’n groot onderhoud kan verdikke pijn doen aan de portefeuille van een arme student als ik!

-Ter voorbereiding van een format een backup maken van al wat je van je harde schijf wil bewaren is een werk van lange adem.

-Applausje voor De Sprong Van Paul!

Lift-Off

Het schooljaar is anderhalve week bezig, tijd om er mijn eerste woordje over te schrijven. Geloof me vrij, het zal niet mijn laatste zijn.

Vorige week maandag begon ik dit schooljaar met als doel niet alleen dit jaar volledig te slagen, maar ook omdat volledig in eerste zit te proberen doen, niet evident voor een buis- en bis-expert als ikzelf. Voornemens, allemaal goed en wel, maar toen ging de eerste schoolweek voorbij en op het einde daarvan was ik om een of andere reden al direct volledig gedemotiveerd. Best wel zielig, na nog geen 10 uur les en een infosessie van nog geen uur. Ik zag het al volledig voor mij: er nog maar eens niet in slagen om een volledig jaarprogramma af te werken, mijn aandeel in een werkcollege verprutsen, grandioos falen in mijn keuzevak, idem bachelorpaper, en op z’n minst tegen een zesjarenstudie aankijken. Het weekend begon in mineur.

Gelukkig kon ik deftig herbronnen tijdens het weekend, niet in het minst door het goede weer, een leuk boek, goede muziek en aangename momenten hier thuis. Ik zag het weer zitten, het weekend eindigde in majeur.

Ik zou me deze keer eens niet laten vangen door het spook der uitstelgedrag, dus er moesten in de eerste plaats keuzes gemaakt worden. Keuzes waarover? Wel, naast het normale lessenpakket biedt dit jaar mij ook nog een keuzevak, een werkcollege en een bachelorpaper. Om het kort te houden: het keuzevak werd ‘Geschiedenis Van De Wereldpolitiek Vanaf 1945′ en het werkcollege werd ‘Journalistiek’, met een nog nader te bepalen module. Wat betreft de bachelorpaper: daar breek ik me de rest van deze week het hoofd over, om hopelijk tegen zondagavond min of meer te weten waar ik heen wil. Voorts bracht ik spoedig wat studieformaliteiten in orde (elektronische studentenkaart, kinderbijslag, …), ben ik als een wervelwind mijn cursussen gaan verzamelen, en is mijn boekenkast en studeerhoek klaargemaakt voor het nieuwe jaar, dingen waar ik naar goede gewoonte meestal tot eind oktober mee wachtte, om dan vast te stellen dat ik er veel vroeger aan had moeten beginnen. Ik ben, al zeg ik het zelf, goed begonnen. Hopelijk hou ik het vol.

Genoeg schoolgezeik, maar doorheen het schooljaar zal ik jullie wel op de hoogte houden over hoe alles verloopt.

Oh, wat ik van de nieuwste van Metallica vind? Te pruimen, maar de gouden jaren ‘80 – ‘90 blijken voorlopig helaas niet meer te evenaren.

En, hoewel het vandaag al iets beter ging, zelfs gloomy maakt zich tegenwoordig af en toe zorgen bij de beurs. Maar dat komt wel weer goed, zeker?

Pijnlijk nieuws

Door Bert op de hoogte gebracht en daarna zelf wat onderzoek verricht…

Foo Fighters to take ‘long break’

Foo Fighters are set to take a “long break” from music and have warned fans not to expect a new album any time soon.

Frontman Dave Grohl told BBC Radio 1 DJ Chris Moyles that the band were set to go on hiatus then return with a new sense of purpose further down the line.

“We’ve never really taken a long break, I think it’s time,” he said.

The former Nirvana drummer continued: “After doing Wembley [the band played Wembley Stadium on June 6 and 7] we shouldn’t come back there for 10 years because we’ve played to everybody.

“We’re over in the UK every year, every summer, so I think it’s time to take a break and come back over when people really miss us.”

bron

Foo Fighters op (tijdelijke) rust

In een interview op de BBC-radio heeft Dave Grohl verteld dat Foo Fighters-fans zich in de nabije toekomst niet aan een nieuwe plaat moeten verwachten. De band plant immers om het een hele tijd rustiger aan te doen.

‘Wij hebben tot hiertoe nog nooit echt een lange break genomen. Ik denk dat het nu echt wel tijd is. Nadat we die concerten in Wembley (in juli) hebben gespeeld, zouden we eigenlijk niet meer moeten terugkomen in de komende tien jaar. We hebben tóch al voor iedereen gespeeld.’

Grohl is bovendien een beetje bang voor een overkill: ‘We spelen elk jaar in de UK, elke zomer opnieuw. Ik denk dus dat het tijd is om een pauze te nemen en daarna terug te komen, wanneer de mensen ons echt hard beginnen te missen.’

bron

Foo Fighters op pauze

Foo Fighters nemen pauze. Ze waarschuwen de fans dat die niet al te snel een nieuwe plaat moeten verwachten.

Dave Grohl zei in een interview dat de groep eigenlijk al overal en voor iedereen gespeeld heeft en dat ze dat nu best 10 jaar lang niet meer zouden doen. Hij denkt dat ‘t best zou zijn dat Foo Fighters pas terugkomen als het publiek hen écht mist.

bron

Fingers crossed dat dit nieuws niet klopt, want zolang iets hier niet te lezen staat, is het niet officieel. En anders hopen dat de “lange pauze” de Foo’s rap tegen begint te steken. It’s been too long.

Beste Foo Fighters, in naam van alle Belgische fans: don’t leave us!

Pauze

Het spijt mij zeer, maar het is eens tijd dat ik deze blog voor onbepaalde duur op vakantie stuur. Even geen zondagsklap, even geen therminalgezeik, even geen muziek- of ander vrijetijdsgeleuter, even niks meer. Terwijl ik van het echte leven probeer te proeven en ondertussen de inspiratie wat laat sudderen, gun ik deze blog een welverdiende rustperiode. Ik keer terug, maak u daar geen zorgen over, ik weet alleen nog niet wanneer.