Dagboekblog met af en toe random randomness

De blogosfeer moet blijven bestaan. Krakbloggers zoals wijzelve, bescheiden als we zijn, moeten blijven bloggen. Een oproep aan de bloggers die hier lezen: blog wat meer! Natuurlijk moet ik niet met de vinger beginnen wijzen terwijl ik er zelf niks aan doe. Ik ben een bedroevend blogger geweest. De gemiddelde postfrequentie van pakweg anderhalf jaar geleden – shit zeg, ik ben al meer dan drie jaar bezig! – lijkt een Burj Dubai‘ke te zijn tegenover die van vandaag. Mijn welgemeende excuses.

Natuurlijk moet ik niet blijven bloggen over hoe ik niet-blog. Zulke niet-blog-blogposts zijn immers nauwelijks blog-blogpost. Oké, ik blog minder. Ja, het spijt me. Inderdaad, dat vinden jullie jammer. Nog een laatste keer de feiten op een rij gezet, dus nu zwijgen we erover. Waarover dan wél bloggen? Nog zo’n cliché-vraag.

Naar het schijnt bestaan er verschillende types van blogs. Deze zou ik omschrijven als “dagboekblog met af en toe random randomness”. Enerzijds gelul over wat er zich zoal in mijn leven afspeelt, anderzijds op niks slaand gezever, denken we maar aan de gouden dagen der zondagsklap. Vermits ik nogal een kei ben in dagboekbloggen en ik naïef genoeg ben om te geloven dat jullie dat iets interesseert, zal ik het nog maar eens doen, zeker?

Het is druk op school, in mijn laatste jaar, afstudeerrichting journalistiek aan UGent. Het eerste semester loopt in volle vaart en groepswerken, taken, presentaties, papers en deadlines sjeezen voorbij. Ik weet nog helemaal niet of ik het tot een goed eind breng, maar we doen alvast ons best. Geraakt dit semester achter de rug, dan is het stage-tijd. Twee maand op de duidingsredactie van VRT-Radio. Spannend. Daarna springen we volop op de thesis en dan zal het einde van 2009-2010 zich stilaan aankondigen. Ik kijk, net als jullie, zeer benieuwd uit naar hoe ik dan, terugblikkend op het voorbije, hopelijk succesvolle jaar, zal dagboekbloggen. Over wat op dit schooljaar volgt, durf ik nog nauwelijks na te denken. Ik overweeg steeds meer om nog “iets met talen” te doen na dit schooljaar. Maar dat zien we dan nog wel.

Ik ben nog steeds samen met Julie en de teller tikt rustig verder in de richting van zeven maanden. Gelukkig samen en sinds september quasi samen op kot. In Gent, natuurlijk. Eens we dit jaar van beperkte ruimte en lawaaierige kotgenoten doorlopen hebben, zijn er plannen om volgend schooljaar deftig tesamen op kot te gaan. Toekomstmuziek met een leuke klank.

Op muzikaal vlak is mijn leven – en dat als drummer, haha! – wat stiller geworden. Ik speel nog steeds graag en goed, bescheiden als ik ben, maar iets minder. Dat heeft veel te maken met de schooldrukte, dus daar komt hopelijk na dit semester wat verandering in. Maar maak je geen zorgen, musiceren zit me in het bloed, dus u hoort wat dat betreft nog van mij.

Dat wat betreft dagboekgeblog. Ik ging, in het teken van de af en toe random randomness, nu nog een verhaaltje vertellen over Merlijn en Mormel, twee Gentse dwergen met een drankprobleem. Ik ben er echter van overtuigd dat jullie met jullie fantasie met zo’n onderwerp een veel hilarischer verhaal kunnen maken dan wat ik hier ooit zou kunnen neertikken. Laat je dus gaan en post het resultaat gerust hieronder!

Eén dag reporter

Ik leef nog. Druk, druk, druk… Altijd maar het zelfde liedje. In mijn opleiding tot Master Journalistiek moest ik een “inleefstage” volgen. Dat houdt in dat ik een dag meedraaide met een journalist. Rudy Tollenaere van Het Nieuwsblad / De Gentenaar nam deze rol op zich en op zaterdag 31 oktober was ik één dag reporter voor Het Nieuwsblad / De Gentenaar.

Einresultaat van dat alles: twee artikels in Het Nieuwsblad / De Gentenaar Op Zondag (regio Gent). Ik schreef nog een derde artikeltje, over een 11.11.11-actie voor waardig werk, maar daar was geen plaats meer voor. Zonder treuzelen geef ik jullie met plezier het journalistiek eindresultaat:

Campo Santo!

Countryside!

Oh ja… Bezoek ondertussen gerust even mijn niet al te actieve schoolblog!

De eerste schoolweek, weet u wel?

Eindelijk een kwartiertje op overschot. Eindelijk heb ik eens tijd om te bloggen. Vergeef mij de blogstilte, maar ik heb het druk gehad! Hoezo druk? De eerste schoolweek, weet u wel! In het verleden zorgde zo’n week al eens voor stress en faalangst, doch nu heb ik het geheel met glans overleefd! Een woordje uitleg…

Ik ben, zoals voorspeld, geslaagd voor mijn derde bachelor. Bij deze mag u mij dus betitelen als Bachelor in de Communicatiewetenschappen. Omdat zo’n academische bachelor op zich niet al te veel voorstelt, schreef ik mij terstond in voor mijn masterjaar. Bij deze mag u mij dus ook betitelen als student Master in de Journalistiek. Mijn eerste week liep als een sneltrein, maar goed voorbereid bracht gloomy elke dag tot een goed einde. Echt interessant is die week voor de rest niet, behalve dat het me deze keer niet in een faalangst- en stressgemoed bracht. Ik leerde de vakken kennen die ik dit semester zou krijgen, werd alvast overladen met opdrachten en deadlines en mijn agenda vulde zich vanzelf.

Tweede issue… Mijn stage… Omdat ik niet dacht dat ik geslaagd zou zijn voor mijn derde jaar, en omdat dat een voorwaarde is om een stage te mogen doen, ging ik niet op zoek naar een stageplaats. Toen ik begon te beseffen dat ik uiteindelijk wel nog geslaagd zou kunnen zijn, en ik het dan uiteindelijk ook nog was, werd ik een toonvoorbeeld van snelsolliciteren. En het bracht op, want anderhalve week later kreeg ik telefoon van Marc Peirs, chef bij VRT Radio. Long story short: ik heb tussen 8 februari en 4 april een stage bij Radio 1 als medewerker bij de programma’s De Ochtend en Vandaag. Be happy, I am.

En natuurlijk waren er nog niet-scolaire bezigheden die mijn tijd opslorpten. Ten eerste was er uiteraard de reis naar Mallorca met mijn liefste Julie. Zeer plezant ende amusant, want meestal goed weer en van dat alles. Foto’s volgen binnenkort. Ten tweede is diezelfde Julie van kot verhuisd, en heb ik daar met veel plezier een handje bij geholpen. Misschien komen daar ook nog foto’s van tevoorschijn, al betwijfel ik of jullie die interessant zouden vinden.

Maar zo zie je maar dat een blogstilte niet altijd door luiheid komt. Ik heb het druk gehad, en dat zal dit semester wel niet te vaak veranderen. Maar ik doe mijn best om jullie op de hoogte te blijven houden, al zal je me regelmatige blogstiltes moeten vergeven!

Déjà-vu, weet u wel?

De kans is groot dat ik geslaagd ben voor mijn derde jaar, dat ik dus Bachelor in de Communicatiewetenschappen zal zijn, en dat ik volgend jaar aan mijn vierde, mijn laatste, mijn masterjaar begin. Velen zouden door zoiets een gat in de lucht springen. Velen zouden in mijn specifieke situatie -na vijf jaar studie eindelijk in het laatste jaar- een nog veel groter gat in de lucht springen. Ik echter niet. Ik zit met een dubbel gevoel, vergelijkbaar met toen ik in mijn laatste jaar humaniora zat.

Ik had mijn zesde middelbaar doorlopen en had geen zin om af te studeren. Waarom niet, daar kan ik nauwelijks een stempel op drukken. Ik had geen zin om de volgende stap te zetten, was misschien bang voor het onbekende, hoorde thuis in het humaniora en was nog lang niet klaar voor hoger onderwijs. Mijn motivatie voor de eindexamens was dus behoorlijk laag, maar ik deed toch net dat ietsje te veel mijn best om een stiekem gewenst C-attest te krijgen. Herexamens dus. Drie. De eerste keer in mijn leven dat ik herexamens kreeg, maar lang niet de laatste keer. Dit jaar was namelijk het zesde jaar -voor ik aan UGent begon, heb ik nog een jaar vergooid op Arteveldehogeschool (ik was écht niet klaar voor hoger onderwijs)- op rij met herexamens.

Slechts weinigen blijven zitten in hun laatste jaar humaniora, en nog minder mensen willen dat bewust doen. Ik wel. Maar het mocht niet. Toevallig net genoeg studeren en geslaagd zijn voor mijn humaniora was het verdict. Met een dubbel gevoel bleef ik achter. Natuurlijk vond ik het ergens wel leuk om af te studeren, maar de bovenstaand beschreven bezwaren bleven natuurlijk ook.

Draaien we de klok nu vijf jaar verder, dan belanden we bij vandaag. Na vier rommelige jaren, belandde ik begin dit schooljaar eindelijk volwaardig in het derde jaar Communicatiewetenschappen. Wonder boven wonder slaagde ik voor al mijn januari-examens, maar in juni verliep het minder vlot: twee herexamens. Doorheen de zomervakantie begon ik na te denken… Wou ik wel slagen voor mijn tweede zit? Hoewel het niet vanzelfsprekend zal zijn, ga ik er van uit dat, eens ik in mijn masterjaar zit, ik datzelfde schooljaar, wellicht -kwestie van de traditie in ere te houden- met herexamens, nog zal afstuderen. De blik naar dat finale afstuderen bracht herinneringen naar boven.

“Ik had heb geen zin om de volgende stap te zetten, was ben misschien bang voor het onbekende, hoorde thuis in het humaniora op UGent en was ben nog lang niet klaar voor hoger onderwijs de arbeidsmarkt”.

Déjà-vu, weet u wel? De gedachten waren vijf jaar op vakantie, maar nu zijn ze terug. Ik begon met halve motivatie aan mijn studie voor de tweede zit en de twee herexamens passeerden. Via een omwegje kwam ik te weten dat ik wellicht voor het moeilijkste herexamen van de twee geslaagd ben. Hetzelfde vernemen voor mijn tweede herexamen zou nu gewoon een kwestie van tijd moeten zijn. Opnieuw net dat ietsje te veel mijn best gedaan dus. “Hoera!”, zou je zeggen. Gohja… Zoals ik destijds stiekem hoopte op een C-attest, hoopte ik deze keer stiekem op een of twee tekorten. Dan zou ik een excuus hebben om mijn laatste jaar, plus een of twee derdejaarsvak(ken), over twee jaar te spreiden. Dat zou niet alleen een psychologische meevaller -zie déjà-vu- geweest zijn, maar ook praktisch gezien een meevaller. Ik bespaar u de details, maar het zal sowieso een enorm druk jaar worden, terwijl het twee rustigere jaren geweest hadden kunnen zijn. Gecombineerd met motivatietekorten om af te studeren, verhoogt zo’n situatie natuurlijk het risico op een herhaling van mijn hogeschooljaar. Maar dat zullen we proberen te vermijden. Ik had gewoon graag, for so many reasons, bewust, nog één extra jaartje student geweest. Het is ten slotte de leukste tijd van mijn leven. Niet?

Volgend jaar zal u me dus naar alle waarschijnlijkheid Master in de Journalistiek weten volgen, en hoe het me daar vergaat, leest u hier nog wel. Nu rest me echter eerst nog een kleine periode met de mogelijkheid tot beweren dat het zorgen voor later zijn. Nog even genieten van de vakantie met Julie, met een reisje naar Mallorca als kers op de taart, terwijl de schoolzorgen nog even opgeschoven worden.

In’t kort

In afwachting van in’t lang…

Werchter 2009 was uiterst geslaagd. Veel goede muziek en veel ambiance daarbuiten. Foto’s en een (hopelijk) ruim verslag volgen.

Nog twee herexamens en ik mag naar mijn vierde jaar Communicatiewetenschappen. Robin die afstudeert… Dan toch geen utopie?

Weer tien dagen alleen thuis binnenkort. Benieuwd of het opnieuw zo plezant wordt.

Stilzwijgrechtvaardiging

Ik leef nog. Hoewel sommigen onder jullie wellicht al geruime tijd het tegenovergestelde dachten en Hallmark hadden gecontacteerd voor een condoleancekaartje voor gloomy’s ouders… Ik leef nog. Wees maar blij dat ik mijn blog nog steeds geen volledige maand maand in zwijgtoestand kan laten.

Er zijn verschillende elementen die mijn stilzwijgen min of meer rechtvaardigen. Er is ten eerste het gebrek aan inspiratie, er is ten tweede de examenperiode waarin ik zit, er is ten derde het feit dat dit mijn driehonderdste blogpost is en dat ik de voorbije maand vruchteloos heb gezocht naar een creatieve invulling ervan, en er is last but certainly not least, Julie, Zelzaatse schone en bewoonster van het machtigste kot in Gent, die ik reeds ruim een maand de mijne mag noemen.

Hoe het zit met mijn examens? Ik heb er ocharme drie, maar ik ben ze stuk voor stuk aan het verprutsen. Niet deelgenomen aan het eerste, te weinig tijd voor het tweede, morgen, en een derde waar ik geen beginnen aan zie. Ik weet dat ik het hier al herhaaldelijk heb lopen beweren, om daarna het tegendeel te komen bewijzen, maar deze keer zonder zwans: I’m fucked. Achja, om ene C. Devos te citeren: “het zijn maar examens”. Genoeg andere dingen om vrolijk van te worden. En er is nog steeds augustus.

Bitter weinig interessantigheden te melden, ik weet het, maar ik wou maar eens laten weten dat ik nog leefde. Dames, heren, misschien tot binnenkort, misschien met interssanter materiaal.

En ohja, ik overleefde 2 girls & 1 cup.

3/3

Een mens zal mij slechts zelden kunnen betrappen op het stoefen met mijn punten. Het feit dat ik jaar na jaar punten haalde die niet echt te bestoefen waren, zit daar natuurlijk voor een groot stuk tussen, maar punten zijn ten eerste, net als religie en muziek, privézaken en puntengestoef is ten tweede voor losers. Bij deze vraag ik echter vergiffenis, want ik wikkel mij ter ere van een historisch moment in de rol van zo’n loser. Hou u vast, zoiets maak je niet vaak mee…

Ik ben, voor het eerst sinds het vijfde middelbaar, voor het eerst in zes jaar, volledig geslaagd, in eerste zit, voor mijn semester!

Een mens wordt daar al eens content van.

Deel 2

Vergeef mij de pessimistische ondertoon, ik deed net een quasi-nachtjedoor, maar dat tweede semester, school en daarbuiten, daar zie ik tegenop. For so many reasons.

Sultans en andere swings

Januari 2008 was mijn eerste therminalperiode en omdat Jonasdi op een bepaald moment ook begon te therminallen, namen we uitzonderlijk onze gitaar mee om tijdens de pauzes wat te spelen. Nu het januari 2009 is en we beiden volbloed therminallers zijn, valt het eerder een uitzondering te noemen als we eens geen gitaar meehebben. Logisch gevolg is dat er veel gepingeld wordt, quasi elke middag, meestal in de economiecampus behoudens een examen bij een van ons.

Omdat het voor de meesten onder jullie quasi onmogelijk is om tussen 12u en 13u zomaar eventjes een uurtje richting economiecampus te komen, kwam Davy op het idee om eens een camera mee te nemen. Ik kan u nu bijgevolg een YouTubekanaal en een Facebookgroep aanbieden om het muzikale gebeuren eens mee te kunnen maken en op de hoogte te blijven van toekomstige muzikale gebeurtenissen.

Hieronder vindt u alvast een van de filmpjes, ons pronkstuk van gisteren, een akoestische cover van Sultans of Swing van de Dire Straits, met glansrol voor Bert.

Ja, ik drum nog steeds, maar gitaren is ook plezant…

Alhoewel…

Wat?

Dat ik er morgen aan begin.

Dat ik er maar drie heb.

Dat dat niet wil zeggen dat ik als een patattenscheetje richting grootste onderscheiding dartel.

Dat dat wellicht mijn eigen fout is.

Dat ik 26 januari klaar ben.

Dat ik het nog steeds zal vertikken een deftig antwoord te formuleren op “En, hoe was’t?”.

Dat dat dus verloren gevraagd is.

Maar dat ik iedereen die examens had/heeft er wel veel succes mee wens.

:edit:

Dat u binnenkort nog wel eens een drumvideootje zou kunnen te zien krijgen. Na een dik half jaar zonder koptelefoon, heb ik nu die van Miedie gekregen – waarvoor dank – en maak ik er natuurlijk met veel graagte gebruik van.

Dat ik me intussen blijf verdiepen in de gitaarkunsten. Da’s dan ook zó enorm veel boeiender dan dat academisch gezeik dat zo stilaan mijn oren uit komt.

:edit2:

Omdat het te verleidelijk was om uit te stellen:

*video verwijderd*

Kon beter, maar is niet slecht. Probably the first of many more to come.

Vergeef me mijn warrig voorkomen, zelfhyghiëne staat bij thuisstudie heel laag op de prioriteitenlijst. Door het ontbreken van een statief voor mijn camera (= ook geen te goed camerastandpunt), zie je er gelukkig weinig van.

HOE IRONISCH! Morgen examen auteursrecht, en wat verschijnt er onder mijn videootje?

“MEDEDELING
Deze video bevat een audiotrack waarvoor niet door alle houders van auteursrecht toestemming is gegeven. Het geluid is uitgeschakeld.
Meer over auteursrecht?
Auteursrechtprobleem oplossen?”

Ik probeer even het betwistingsformulier…

“Houd er wel rekening mee dat het indienen van een valse of onjuiste betwisting grote gevolgen kan hebben voor je account en dat deze mogelijk zelfs kan worden beëindigd.”

Toch maar niet volharden. Da’s een tegenvaller. De video is met audio bij mij te verkrijgen. Nuja, u kan me alvast geluidloos horen drummen, wat sympathie met uw dove medemens kan geen kwaad. Vanavond doe ik nog een poging tot omzeiling.

:edit3, hopelijk de laatste:

*video verwijderd*

“Dear robindeclercq,

A copyright owner has claimed it owns some or all of the audio content in your video Coverken. The audio content identified in your video is Misery Business by Paramore. We regret to inform you that your video has been blocked from playback due to a music rights issue.”

Manman, YouTube is lastig =( Als je het wilt zien, moet je’t maar vragen of wachten tot een live-gelegenheid.

Mijn excuses voor de gigantische, nutteloze en onoverzichtelijke blogpost.

Als afsluiter nog even vermelden dat ik zonet twee duiven zag vogelen op mijn terras. Ongepast!