Vrouwen met een rijbewijs

Vermits ik een frequente autogebruiker ben (zie vorige blogpost), had ik graag nog een smeekbede gericht aan alle vrouwen met een rijbewijs, hoewel ik me daardoor, bij mijn overwegend vrouwelijk leespubliek, wellicht niet sympathieker zal maken… Doe eens wat meer je best om het cliché van de vrouw die niet rijden kan de wereld uit te helpen, aub…

Public Transport

Ik neem regelmatig het openbaar vervoer. Dat ligt voornamelijk aan het feit dat ik zo veel in Gent vertoef. Van punt A naar punt B? Hup, de tram op. Betalen doe ik echter zelden. Ik hoop dat het niet strafbaar is te bekennen dat je zwardrijdt, want dan zou ik nu een probleem hebben.

Af en toe koop ik een ticketje ter waarde van 1,20 euro en eens om de zoveel weken steek ik dat in het ontwaardingsapparaat. Dat blijkt echter telkens nutteloos, want ik krijg nooit controle. Dat gebrek aan controle is dan ook een van de redenen waarom ik zo weinig betaal. Sinds mijn eerste middelbaar, ondertussen 11 jaar geleden, heb ik misschien vijf controles gehad bij het gebruik maken van de diensten van De Lijn. Gesteld dat ik toevallig alleen dan betaald had, was ik nu enkele honderden, misschien zelfs duizend euro minder arm geweest.

Een tweede belangrijke reden voor mijn zwartrijden is de prijs: 1,20 euro (1,60 als je het aan de chauffeur moet vragen) voor één zone. Om nog maar te zwijgen van het geld dat ik aan de trip Laarne-Gent, niet minder dan drie zones, zou moeten hangen. Dat het me vandaag de dag meer kost om met het openbaar vervoer van Laarne naar Gent te komen dan moest ik die trip met de auto doen, verzekeringen en obligate herstellingskosten buiten beschouwing gelaten (en dan nog!), is toch te belachelijk voor woorden? Bovendien gaat dat met de auto minstens drie keer sneller: een kwartier versus drie kwartier.

Vandaar mijn advies aan de mannen van het openbaar vervoer: maak het goedkoper en sneller. Let op, ik ben heel dankbaar voor openbaar vervoer. En ik denk dat een wereld zonder openbaar vervoer vandaag al veel meer om zeep zou zijn dan die nu al is. Maar het kan beter. Veel beter. Sneller en goedkoper, bijvoorbeeld. En wat meer controles. Al heb ik dan wel een probleem, zo met al mijn zwartrijden.

De trein is echter wel wat handiger dan vele diensten van De Lijn. Alleen is de prijs ervan ook zo schandalig hoog. Dat bleek tijdens een recente uitstap naar Brussel, toen ik niet minder dan 16,20 euro betaalde om heen en terug te geraken. Akkoord, er zijn dingen als een Go Pass en studententarieven, maar een sporadische gebruiker als ik heeft daar geen boodschap aan. Komen daar nog al eens vertragingen en stakingen bovenop, en een trein blijkt ook zo geen ideaal vervoersmiddel meer.

Maak openbaar vervoer goedkoper, sneller, aantrekkelijker, efficiënter, schreeuwt de activist in mij. Hoewel ik een auto-bezetene blijk te zijn, is milieu voor mij belangrijk. Dat openbaar vervoer een grote rol kan spelen in heel de CO2-problematiek, besef ik maar al te goed. Maar zoals vele Belgen ligt mijn portefuille na aan het hart, alsook comfort dat door openbaar vervoer voorlopig nog niet geboden wordt. Zolang de voordelen van het openbaar vervoer niet opwegen tegen de voordelen van een auto, zullen ik en vele anderen mijn gedrag blijven vertonen. Aan zij die dat kunnen: doe er iets aan.

Stilzwijgrechtvaardiging

Ik leef nog. Hoewel sommigen onder jullie wellicht al geruime tijd het tegenovergestelde dachten en Hallmark hadden gecontacteerd voor een condoleancekaartje voor gloomy’s ouders… Ik leef nog. Wees maar blij dat ik mijn blog nog steeds geen volledige maand maand in zwijgtoestand kan laten.

Er zijn verschillende elementen die mijn stilzwijgen min of meer rechtvaardigen. Er is ten eerste het gebrek aan inspiratie, er is ten tweede de examenperiode waarin ik zit, er is ten derde het feit dat dit mijn driehonderdste blogpost is en dat ik de voorbije maand vruchteloos heb gezocht naar een creatieve invulling ervan, en er is last but certainly not least, Julie, Zelzaatse schone en bewoonster van het machtigste kot in Gent, die ik reeds ruim een maand de mijne mag noemen.

Hoe het zit met mijn examens? Ik heb er ocharme drie, maar ik ben ze stuk voor stuk aan het verprutsen. Niet deelgenomen aan het eerste, te weinig tijd voor het tweede, morgen, en een derde waar ik geen beginnen aan zie. Ik weet dat ik het hier al herhaaldelijk heb lopen beweren, om daarna het tegendeel te komen bewijzen, maar deze keer zonder zwans: I’m fucked. Achja, om ene C. Devos te citeren: “het zijn maar examens”. Genoeg andere dingen om vrolijk van te worden. En er is nog steeds augustus.

Bitter weinig interessantigheden te melden, ik weet het, maar ik wou maar eens laten weten dat ik nog leefde. Dames, heren, misschien tot binnenkort, misschien met interssanter materiaal.

En ohja, ik overleefde 2 girls & 1 cup.

€275,00…

…het door gloomy bijeengescharrelde boetesaldo in maart.

f**********ck.

Ik denk dat ik mijn auto maar eens in de prak rijd en te voet zal beginnen gaan.

Patatzakmentaliteitengetob

Raar, hoe iemand een patatzakmentaliteit kan aannemen, goed beseffend dat het hele zootje op een kleine ramp afstevent, maar desondanks, moedeloos voor zich uit starend, stevig bij de pakken blijft zitten, de tijd vullend met de ene nutteloze activiteit na de andere, in plaats van de handen uit de mouwen te steken en te proberen redden wat er te redden valt, andere hersenkronkels op een zijspoor zettend.

Of ben ik nu enkel voor mezelf bezig? Ja, ik heb me al beter gevoeld. Geprezen weze muziek, steun en toeverlaat under any circumstances.

Maar eigenlijk wou ik dat niet kwijt. Ik wou alleen maar zeggen dat ik volgende week eens mijn GUC in gebruik ga nemen. Ik zal me losjes baseren op haar 365, maar laat me nog even tobben over de concrete invulling.

Deel 2

Vergeef mij de pessimistische ondertoon, ik deed net een quasi-nachtjedoor, maar dat tweede semester, school en daarbuiten, daar zie ik tegenop. For so many reasons.

Tot volgend jaar

Al heb ik helemaal niets speciaals te melden, ik moet en zal 2008 afsluiten met nog een laatste blogpost. Ik zou traditie en hype kunnen volgen en een overzicht van 2008 en een bestewensenlijstje voor 2009 kunnen aanbieden, ware het niet dat mijn hersenen een te grote zeef zijn voor dat eerste en ik dat tweede tegenwoordig overroepen en nutteloos vind. Ik hou het dus kort en krachtig:

Ik wens u een goede gezondheid
en een regelmatige stoelgang.

Mijn plannen voor vanavond en morgen? Alweer naar Gent gaan en ten huize Alexander Gomme met z’n vijftienen ons een avondje amuseren. Uiteraard worden de nodige glaasjes genuttigd en zullen er op een kwartier tijd obsceen veel centjes onder “ooh” en “aah” in de lucht geschoten worden. Het nieuwe jaar zal ik wellicht inzetten met een klein verlies bij het pokeren en ik gok ergens tussen 03u00 en 05u00 in bed te liggen. Na het ontwaken zullen dan de obligate Wiener Philharmoniker, veldrit en nieuwe show van Geert Hoste de revue passeren.

Bovenstaand blokje tekst interesseert u wellicht geen snars, maar ik moest en zou afsluiten met nog een laatste blogpost, en bij deze is dat dan ook gebeurd.

…

Zou ik me dan toch nog wagen aan een overzicht van 2008 en een vooruitblik op 2009? Eerst douchen en mezelf fatsoeneren en ik zie nog wel of ik nadien inspiratie heb.

…

Ik denk dat ik het maar zo zal laten om een overzicht te maken. Het zou toch maar uitdraaien op een veel te grote klaagzang en op oudejaarsdag heeft niemand daar behoefte aan. Laat me gewoon stellen dat de tweede helft van 2008 een pak beter kon. Ik kan me, enkele kleine uitzonderingen buiten beschouwing gelaten, niet echt veel herinneren waar ik met heimwee of trots aan terug denk. Laat dat dan maar mijn voornaamste doelstelling zijn voor 2009: wat meer doen om met plezier aan terug te denken of trots op te zijn.

Genoeg gezaagd, het is oudejaarsdag en er moet nog flink wat gebeuren. Tot volgend jaar.

’s Middags

Wat een irritante namiddag. Nuttelozer dan de tieten van Fabiola en irriterender dan een condoom vol jeukpoeder. Om stevig gefrustreerd door te geraken. Gelukkig bestaan er bij thuiskomst pintjes en drumstellen om tot rust te komen.

Trouwens, u vindt mij naar stilaan traditioneel wordende goede gewoonte opnieuw bijna dagelijks in de Therminal.

Ik…

… wou daarnet de krant uit de brievenbus gaan halen, gleed bijna uit, maar kon me mits spastische lijfbewegingen nog net overeind houden.

… stelde iets later vast dat de krant reeds uit de brievenbus gehaald was, wat mijn schaats-immitatie en quasi-muileplets van tevoren verloren moeite maakte.

… heb een racistische gsm die “kkk” laat verschijnen als ik “5″ wil typen.

… ga straks naar een lezing van Prof. Hu Zhengrong (say who? Hu!) over de media in China, en hoop dat het interessant wordt.

… heb weer een bedroevend laag aantal lesuren deze week.

… heb daardoor wel tijd om aan taken en cursussen te werken, want daar ben ik naar goede gewoonte weer veel te laat aan begonnen.

… zie daardoor mijn eerstezitsvoornemen smelten (zelfs met deze temperaturen!) als sneeuw voor een tropisch zonnetje.

… heb nog maar eens mijn status als deadlineverzuimer hoog weten houden door net vandaag te lezen dat mijn curriculum (goedkeuring van mijn te volgen vakken (= af te leggen examens)) “vòòr 25 november” binnen moest zijn.

… heb over The Beatles gedroomd, dat ik naar een concert ging ervan, maar sliep niet lang genoeg om dat concert mee te maken.

… zoek nog 1 à 2 man met tijd, zin en geld voor een sneeuwvakantie in de intersemesteriële vakantie (30/01/09-08/02/09).

Oversized

Waarom loopt iedereen tegenwoordig rond met zo’n oversized koptelefoon op het hoofd? Ik vind dat echt geen gezicht, sorry.