Stilzwijgrechtvaardiging

Ik leef nog. Hoewel sommigen onder jullie wellicht al geruime tijd het tegenovergestelde dachten en Hallmark hadden gecontacteerd voor een condoleancekaartje voor gloomy’s ouders… Ik leef nog. Wees maar blij dat ik mijn blog nog steeds geen volledige maand maand in zwijgtoestand kan laten.

Er zijn verschillende elementen die mijn stilzwijgen min of meer rechtvaardigen. Er is ten eerste het gebrek aan inspiratie, er is ten tweede de examenperiode waarin ik zit, er is ten derde het feit dat dit mijn driehonderdste blogpost is en dat ik de voorbije maand vruchteloos heb gezocht naar een creatieve invulling ervan, en er is last but certainly not least, Julie, Zelzaatse schone en bewoonster van het machtigste kot in Gent, die ik reeds ruim een maand de mijne mag noemen.

Hoe het zit met mijn examens? Ik heb er ocharme drie, maar ik ben ze stuk voor stuk aan het verprutsen. Niet deelgenomen aan het eerste, te weinig tijd voor het tweede, morgen, en een derde waar ik geen beginnen aan zie. Ik weet dat ik het hier al herhaaldelijk heb lopen beweren, om daarna het tegendeel te komen bewijzen, maar deze keer zonder zwans: I’m fucked. Achja, om ene C. Devos te citeren: “het zijn maar examens”. Genoeg andere dingen om vrolijk van te worden. En er is nog steeds augustus.

Bitter weinig interessantigheden te melden, ik weet het, maar ik wou maar eens laten weten dat ik nog leefde. Dames, heren, misschien tot binnenkort, misschien met interssanter materiaal.

En ohja, ik overleefde 2 girls & 1 cup.

€275,00…

…het door gloomy bijeengescharrelde boetesaldo in maart.

f**********ck.

Ik denk dat ik mijn auto maar eens in de prak rijd en te voet zal beginnen gaan.

Patatzakmentaliteitengetob

Raar, hoe iemand een patatzakmentaliteit kan aannemen, goed beseffend dat het hele zootje op een kleine ramp afstevent, maar desondanks, moedeloos voor zich uit starend, stevig bij de pakken blijft zitten, de tijd vullend met de ene nutteloze activiteit na de andere, in plaats van de handen uit de mouwen te steken en te proberen redden wat er te redden valt, andere hersenkronkels op een zijspoor zettend.

Of ben ik nu enkel voor mezelf bezig? Ja, ik heb me al beter gevoeld. Geprezen weze muziek, steun en toeverlaat under any circumstances.

Maar eigenlijk wou ik dat niet kwijt. Ik wou alleen maar zeggen dat ik volgende week eens mijn GUC in gebruik ga nemen. Ik zal me losjes baseren op haar 365, maar laat me nog even tobben over de concrete invulling.

Deel 2

Vergeef mij de pessimistische ondertoon, ik deed net een quasi-nachtjedoor, maar dat tweede semester, school en daarbuiten, daar zie ik tegenop. For so many reasons.

Tot volgend jaar

Al heb ik helemaal niets speciaals te melden, ik moet en zal 2008 afsluiten met nog een laatste blogpost. Ik zou traditie en hype kunnen volgen en een overzicht van 2008 en een bestewensenlijstje voor 2009 kunnen aanbieden, ware het niet dat mijn hersenen een te grote zeef zijn voor dat eerste en ik dat tweede tegenwoordig overroepen en nutteloos vind. Ik hou het dus kort en krachtig:

Ik wens u een goede gezondheid
en een regelmatige stoelgang.

Mijn plannen voor vanavond en morgen? Alweer naar Gent gaan en ten huize Alexander Gomme met z’n vijftienen ons een avondje amuseren. Uiteraard worden de nodige glaasjes genuttigd en zullen er op een kwartier tijd obsceen veel centjes onder “ooh” en “aah” in de lucht geschoten worden. Het nieuwe jaar zal ik wellicht inzetten met een klein verlies bij het pokeren en ik gok ergens tussen 03u00 en 05u00 in bed te liggen. Na het ontwaken zullen dan de obligate Wiener Philharmoniker, veldrit en nieuwe show van Geert Hoste de revue passeren.

Bovenstaand blokje tekst interesseert u wellicht geen snars, maar ik moest en zou afsluiten met nog een laatste blogpost, en bij deze is dat dan ook gebeurd.

…

Zou ik me dan toch nog wagen aan een overzicht van 2008 en een vooruitblik op 2009? Eerst douchen en mezelf fatsoeneren en ik zie nog wel of ik nadien inspiratie heb.

…

Ik denk dat ik het maar zo zal laten om een overzicht te maken. Het zou toch maar uitdraaien op een veel te grote klaagzang en op oudejaarsdag heeft niemand daar behoefte aan. Laat me gewoon stellen dat de tweede helft van 2008 een pak beter kon. Ik kan me, enkele kleine uitzonderingen buiten beschouwing gelaten, niet echt veel herinneren waar ik met heimwee of trots aan terug denk. Laat dat dan maar mijn voornaamste doelstelling zijn voor 2009: wat meer doen om met plezier aan terug te denken of trots op te zijn.

Genoeg gezaagd, het is oudejaarsdag en er moet nog flink wat gebeuren. Tot volgend jaar.

’s Middags

Wat een irritante namiddag. Nuttelozer dan de tieten van Fabiola en irriterender dan een condoom vol jeukpoeder. Om stevig gefrustreerd door te geraken. Gelukkig bestaan er bij thuiskomst pintjes en drumstellen om tot rust te komen.

Trouwens, u vindt mij naar stilaan traditioneel wordende goede gewoonte opnieuw bijna dagelijks in de Therminal.

Ik…

… wou daarnet de krant uit de brievenbus gaan halen, gleed bijna uit, maar kon me mits spastische lijfbewegingen nog net overeind houden.

… stelde iets later vast dat de krant reeds uit de brievenbus gehaald was, wat mijn schaats-immitatie en quasi-muileplets van tevoren verloren moeite maakte.

… heb een racistische gsm die “kkk” laat verschijnen als ik “5″ wil typen.

… ga straks naar een lezing van Prof. Hu Zhengrong (say who? Hu!) over de media in China, en hoop dat het interessant wordt.

… heb weer een bedroevend laag aantal lesuren deze week.

… heb daardoor wel tijd om aan taken en cursussen te werken, want daar ben ik naar goede gewoonte weer veel te laat aan begonnen.

… zie daardoor mijn eerstezitsvoornemen smelten (zelfs met deze temperaturen!) als sneeuw voor een tropisch zonnetje.

… heb nog maar eens mijn status als deadlineverzuimer hoog weten houden door net vandaag te lezen dat mijn curriculum (goedkeuring van mijn te volgen vakken (= af te leggen examens)) “vòòr 25 november” binnen moest zijn.

… heb over The Beatles gedroomd, dat ik naar een concert ging ervan, maar sliep niet lang genoeg om dat concert mee te maken.

… zoek nog 1 à 2 man met tijd, zin en geld voor een sneeuwvakantie in de intersemesteriële vakantie (30/01/09-08/02/09).

Oversized

Waarom loopt iedereen tegenwoordig rond met zo’n oversized koptelefoon op het hoofd? Ik vind dat echt geen gezicht, sorry.

Verwacht bezoek

Jaar na jaar kan ik me aan een bezoekje verwachten. Er gaat geen herfst-, kerst- of krokusvakantie voorbij, of ze komen langs. Er zijn zekerheden in het leven. Al begon ik daar woensdagochtend anders over te denken. Ik werd gezond en wel wakker en besefte meteen dat de herfstvakantie halverwege was, maar dat mijn bezoek nog nergens te bespeuren viel. Zijn er dan toch geen zekerheden meer in het leven? Ik had een druk dagje voor de boeg en zou me grotendeels in Gent bevinden. Het moet gezegd, ik had al interessantere dagen meegemaakt, maar, zoals elke andere dag, zou ook deze voorbij gaan. De avond naderde en ik werd iets gewaar… Kriebels… Waren ze dan toch op komst? Toen rond 18u alle schoolverplichtingen achter de rug waren, zag het er naar uit dat mijn herfstvakantie dan toch niet zonder bezoek zou eindigen. Ik hield me die avond rustig en kroop vroeger dan anders onder de lakens. Doorslapen tot mijn wekkergeluid zat er echter niet in. Om 5u30 werd ik wakker, mijn bezoekers waren in alle hevigheid gearriveerd. Er zijn dan toch zekerheden in het leven. Ik contacteerde een klasgenoot dat ik die dag niet aan schoolverplichtingen zou kunnen voldoen, ik zou me met mijn bezoekers moeten bezighouden. Hij zou in mijn plaats opletten, en ik had tijd om mijn donderdag en vrijdag volledig aan mijn bezoekers te wijden. Zo’n tweedaags bezoek is echter wel veeleisend. Veel meer dan gewoon opgescheept zitten met het bezoek zat er voor mij niet in. En daarom, beste virussen en bacteriën, het is wel geweest. Gelieve uw tocht zo spoedig mogelijk voort te zetten naar een volgend slachtoffer. Tot in december.

Tweedezitsblok@Therminal

Er is geen ontkomen aan, de tweede zit komt er onherroepelijk aan. Gezien ik dit schooljaar al twee examenperiodes gaan blokken ben in de Therminal, u ondertussen bekend, zou het logisch zijn dat ik ook voor mijn tweede zittijd daar ga zitten.

Even opfrissen waarom ik in godsnaam daar wil zitten: ik doe er sowieso meer werk dan ik thuis ooit zou doen én ik haalde er betere resultaten door dan ooit tevoren (15/20 voor Politicologie, Leerstelsels én Economie, anyone?).

Morgen, maandag 4 augustus om 8u00, gaat de Therminal opnieuw open voor tweedezitters, waar ik wegens twee pro-forma’s en één “gewone buis” ook toe behoor. Vindt u me hierdoor vanaf morgen 8u00 terug onderaan de Hoveniersberg? Misschien… Ik ga het in ieder geval weer proberen, maar ik zit met een probleem.

In mei/juni was de Therminal enorm druk bezocht, wat ervoor zorgde dat je er op den duur zo rond 8u00 effectief moest zijn om nog een plaatsje te hebben, wou je je lot niet in andermans handen leggen (“hou mij eens een plaats!”). Gedurende de eerste twee weken kon ik hier deftig mee overweg, maar kreeg het ’s avonds alsmaar lastiger; te laat gaan slapen, constant denken “ik moet in slaap vallen!” en daar steeds moeilijker in slagen. Gevolg was dat ik er steeds meer zou zitten met een bedroevend laag aantal uren slaap achter de rug en dat ik ’s avonds, hoe vermoeid ik ook was, niet meer kon slapen. Ik heb een flinke tijd (we hebben het hier over jaren) last gehad van slapeloosheid, maar was die sinds enkele jaren zowat te boven gekomen. Maar helaas, ineens was het er terug, en dat vond ik allesbehalve prettig.

Gelukkig had ik in de Therminal tussendoor plezier met vrienden, kreeg ik af en toe een aangenaam bezoekje en was ik gestart met een geslaagd examen Leerstelsels, handig om mijn gemoedstoestand toch wat stabiel te houden. Was dit niet het geval, ik had het therminallen wellicht opgegeven, maar ik hield het uit tot mijn laatste examen. Ik klink alsof ik anderhalve maand door een hel ben gegaan, wat natuurlijk overdreven is, maar ik kan u verzekeren dat examenstress en stevige slapeloosheid een onaangename combinatie is.

Waarom nu al dit gezaag? Wel, sinds vandaag begin ik bij mezelf hetzelfde gevoel te herkennen als dat tijdens de laatste weken van de vorige blok. Een moeilijk te beschrijven angst- en stressgevoel, nu al, met de herexamens op nog meer dan twintig dagen afstand. Zielig en jammer, want ik zie het nog wel eens gebeuren dat ik nu reeds na enkele dagen het therminallen opgeef. En wat er dan met mijn herexamens zal gebeuren valt nog af te wachten.

Nuja, ik ga het therminallen zéker proberen, wellicht al vanaf morgenvoormiddag. Nu nog hopen dat mijn snotneus tegen dan al wat verdwenen is, want een snotneus wil je echt niet hebben in de Therminal. Wil je me vervoegen of gewoon een bezoekje brengen, raad ik je aan daar niet te lang mee te wachten en me vooral eerst eens te contacteren om te vragen of ik wel nog ga.

Maar dit allemaal even terzijde gelaten, hoe, waar, wanneer en wat ik ook studeer, u mag me ondertussen altijd succes wensen met mijn herexamens. Ik hoop van mijn tweede jaar af te geraken…