Vrouwen met een rijbewijs

Vermits ik een frequente autogebruiker ben (zie vorige blogpost), had ik graag nog een smeekbede gericht aan alle vrouwen met een rijbewijs, hoewel ik me daardoor, bij mijn overwegend vrouwelijk leespubliek, wellicht niet sympathieker zal maken… Doe eens wat meer je best om het cliché van de vrouw die niet rijden kan de wereld uit te helpen, aub…

Public Transport

Ik neem regelmatig het openbaar vervoer. Dat ligt voornamelijk aan het feit dat ik zo veel in Gent vertoef. Van punt A naar punt B? Hup, de tram op. Betalen doe ik echter zelden. Ik hoop dat het niet strafbaar is te bekennen dat je zwardrijdt, want dan zou ik nu een probleem hebben.

Af en toe koop ik een ticketje ter waarde van 1,20 euro en eens om de zoveel weken steek ik dat in het ontwaardingsapparaat. Dat blijkt echter telkens nutteloos, want ik krijg nooit controle. Dat gebrek aan controle is dan ook een van de redenen waarom ik zo weinig betaal. Sinds mijn eerste middelbaar, ondertussen 11 jaar geleden, heb ik misschien vijf controles gehad bij het gebruik maken van de diensten van De Lijn. Gesteld dat ik toevallig alleen dan betaald had, was ik nu enkele honderden, misschien zelfs duizend euro minder arm geweest.

Een tweede belangrijke reden voor mijn zwartrijden is de prijs: 1,20 euro (1,60 als je het aan de chauffeur moet vragen) voor één zone. Om nog maar te zwijgen van het geld dat ik aan de trip Laarne-Gent, niet minder dan drie zones, zou moeten hangen. Dat het me vandaag de dag meer kost om met het openbaar vervoer van Laarne naar Gent te komen dan moest ik die trip met de auto doen, verzekeringen en obligate herstellingskosten buiten beschouwing gelaten (en dan nog!), is toch te belachelijk voor woorden? Bovendien gaat dat met de auto minstens drie keer sneller: een kwartier versus drie kwartier.

Vandaar mijn advies aan de mannen van het openbaar vervoer: maak het goedkoper en sneller. Let op, ik ben heel dankbaar voor openbaar vervoer. En ik denk dat een wereld zonder openbaar vervoer vandaag al veel meer om zeep zou zijn dan die nu al is. Maar het kan beter. Veel beter. Sneller en goedkoper, bijvoorbeeld. En wat meer controles. Al heb ik dan wel een probleem, zo met al mijn zwartrijden.

De trein is echter wel wat handiger dan vele diensten van De Lijn. Alleen is de prijs ervan ook zo schandalig hoog. Dat bleek tijdens een recente uitstap naar Brussel, toen ik niet minder dan 16,20 euro betaalde om heen en terug te geraken. Akkoord, er zijn dingen als een Go Pass en studententarieven, maar een sporadische gebruiker als ik heeft daar geen boodschap aan. Komen daar nog al eens vertragingen en stakingen bovenop, en een trein blijkt ook zo geen ideaal vervoersmiddel meer.

Maak openbaar vervoer goedkoper, sneller, aantrekkelijker, efficiënter, schreeuwt de activist in mij. Hoewel ik een auto-bezetene blijk te zijn, is milieu voor mij belangrijk. Dat openbaar vervoer een grote rol kan spelen in heel de CO2-problematiek, besef ik maar al te goed. Maar zoals vele Belgen ligt mijn portefuille na aan het hart, alsook comfort dat door openbaar vervoer voorlopig nog niet geboden wordt. Zolang de voordelen van het openbaar vervoer niet opwegen tegen de voordelen van een auto, zullen ik en vele anderen mijn gedrag blijven vertonen. Aan zij die dat kunnen: doe er iets aan.

Out?

Bloggen lijkt wel out. Er wordt nauwelijks nog geblogd op de blogs die ik volg. For shame. Al ben ik zelf natuurlijk niet minder schuldig, als je zo eens een blik werpt op mijn posts van de voorbije maanden. Mijn felicitaties aan zij die het blijven volhouden. Ik probeer mijn frequentie wat op te drijven, beloofd.

Centjes en wensjes

Centjes verdienen is leuk. Beginnen dromen over wat je allemaal zou kunnen doen met die centjes is zo mogelijks nog leuker. Veel meer gerief bijeen dromen dan wat de centjes ooit zouden kunnen dekken, is dan weer wat minder. Wie toevallig wat steun zou willen bieden bij mijn wens naar een reetload aan muzikaal gerief, mag mij altijd contacteren.

Kust nu mijn kloten

Mijn pa is bezig aan iets over iemand.

“Is’t nu gedaan? Kust nu mijn kloten.” Het laatste wat door zijn hoofd schoot toen Albert Pierrepoint in mei 1943 in een bouwvallig, somber hok in Petonville Prison in Londen de strop over de kap rond zijn hoof schoof en hem exact drie seconden later vijf meter diep liet vallen, waardoor zijn nekwervels braken. Toen hij ophield met spartelen, kwam een dokter kijken of hij wel dood was. Ze lieten hem nog vijftien minuten hangen. Om zeker te zijn. Richard N. was geëxecuteerd als spion. Hij was 27 jaar oud.

Geef toe, die man kan een inleiding schrijven.

Stilzwijgrechtvaardiging

Ik leef nog. Hoewel sommigen onder jullie wellicht al geruime tijd het tegenovergestelde dachten en Hallmark hadden gecontacteerd voor een condoleancekaartje voor gloomy’s ouders… Ik leef nog. Wees maar blij dat ik mijn blog nog steeds geen volledige maand maand in zwijgtoestand kan laten.

Er zijn verschillende elementen die mijn stilzwijgen min of meer rechtvaardigen. Er is ten eerste het gebrek aan inspiratie, er is ten tweede de examenperiode waarin ik zit, er is ten derde het feit dat dit mijn driehonderdste blogpost is en dat ik de voorbije maand vruchteloos heb gezocht naar een creatieve invulling ervan, en er is last but certainly not least, Julie, Zelzaatse schone en bewoonster van het machtigste kot in Gent, die ik reeds ruim een maand de mijne mag noemen.

Hoe het zit met mijn examens? Ik heb er ocharme drie, maar ik ben ze stuk voor stuk aan het verprutsen. Niet deelgenomen aan het eerste, te weinig tijd voor het tweede, morgen, en een derde waar ik geen beginnen aan zie. Ik weet dat ik het hier al herhaaldelijk heb lopen beweren, om daarna het tegendeel te komen bewijzen, maar deze keer zonder zwans: I’m fucked. Achja, om ene C. Devos te citeren: “het zijn maar examens”. Genoeg andere dingen om vrolijk van te worden. En er is nog steeds augustus.

Bitter weinig interessantigheden te melden, ik weet het, maar ik wou maar eens laten weten dat ik nog leefde. Dames, heren, misschien tot binnenkort, misschien met interssanter materiaal.

En ohja, ik overleefde 2 girls & 1 cup.

Snails & Booze

Ten eerste wist ik niet dat slakken ook liefde kenden…

Ten tweede ga ik voor een nuchtere periode tot Werchter. Wat ik hiermee bedoel zal velen onder jullie verbazen. Ik ga eens proberen geen druppel alcohol te drinken tot Werchter. Ik drink al graag eens een pint en zeg regelmatig “ja” tegen een glas wijn, maar ga dat nu eens anderhalve maand proberen laten. Waarom? Goh, wie weet dat… Eens zien of het me nu wel lukt.

Ohja, ik heb het blijkbaar druk. Maar ik leef nog.

:edit: *heeft gezondigd na nog geen week*

Viscositeit

Viscositeit is de ’stroperigheid of traagvloeibaarheid’ van een vloeistof of van een gas. Preciezer uitgedrukt: de eigenschap van een fluïdum die aangeeft in welke mate deze weerstand biedt tegen vervorming door schuifspanning.

Santé, moeder

Anderhalf uur de ziel uit uw lijf meppen om dan in de keuken op het gemak met de mama een pint te pakken. Doet deugd. Ik moet meer genieten van zulke kleine dingen des levens.

Section

A smoking section in a restaurant is like a peeing section in a swimming pool

It’s funny because it’s true.