Muzikaal Wegdromen

Jammer dat Humo’s Pop Poll net voorbij is, ik had mezelf namelijk perfect kandidaat kunnen stellen voor “drol van het jaar”, om die prijs vervolgens met glans te winnen. Met zo’n ego en allure twee nieuwe categorieën aankondigen en die vervolgens behoorlijk dood laten pruttelen in eigen vocht, daar moet je een drol voor zijn. Bovendien kan ik het het na zo’n vleiende reclame niet maken deze blog even saai en rustig te laten liggen als voorheen, dus ik maak van deze lazy sunday gebruik om wat weg te dromen…

Het wordt eens tijd om een van die categorieën in gebruik te gaan nemen. Ik heb dat sinds de aankondiging al een paar keer geprobeerd, neem dat van me aan, maar ik heb telkens gefaald, neem ook dat van me aan. Ik probeerde af en toe iets (diep)zinnigs in blogvorm te gieten, maar het klonk allemaal zo pessimistisch, sloeg op niet veel en miste vaak een pointe, waardoor ik de geschreven tekstjes telkens weer verwijderde en hoopte op meer inspiratie de volgende dag.

Ik ben geen draft-man. Dag 1 een stukje tekst schrijven, het dag 2 herlezen, dag 3 herschrijven, er dag 4 in knippen, om het dag 5 met verse hersenspinsels aan te vullen en tenslotte dag 6 te posten, is nooit echt aan mij besteed geweest. Doorheen mijn bloggeschiedenis hebben een vijftal, misschien zes tekstjes het als draft langer dan een kwartier overleefd. Zo ook de tekst waarop onderstaand wegdromen gebaseerd is. Ik schreef het ondertussen ruim een jaar geleden, in het engels, maar tot publicatie kwam het nooit. Met de introductie van Filo leek het me eindelijk tijd om er iets mee aan te vangen!

Ik ging het eerst herlezen en up to date brengen om het te posten, maar ik ga gewoon een nieuwe tekst schrijven, me stevig baserend op mijn engels geblabber van destijds. Ik hoop dat u klaar bent voor flink wat leesvoer en zin hebt om even mee weg te dromen… Wegdromen over muziek, what else…

-

Velen onder jullie zullen het me wellicht al hebben horen zeggen, een variatie op “ik word ooit een rockster”. Het klinkt wat hoogdunkend, maar toch, een van de weinige dromen die ik koester is effectief rockster worden. Groot worden in de wereld van de rockmuziek, het is iets waar ik, als ik er al een datum op moet gaan plakken, sinds 28 oktober 2005 expliciet over ben beginnen dromen. Sindsdien gebeurde er flink wat, maar wat belangrijk is, is dat ik sinds dan leerde drummen en kort nadien de gitaar ter hand begon te nemen. Alle bescheidenheid terzijde gelaten, vind ik van mezelf dat ik op beide instrumenten inmiddels een redelijk niveau heb behaald, dagelijks oefenend om beter te worden. Sinds 28 oktober 2005, toen ik de eerste keer een set drumstokken in mijn handen nam, oefende ik bijna dagelijks, soms uren per dag, telkens met de droom ooit muziek te kunnen produceren waar anderen “wauw” over zouden zeggen…

Ik besef dat ik absoluut niet de enige ben met zulke dromen, om niet te zeggen dat het waarschijnlijk slechts een minderheid is die nog nooit over zo’n dingen liep te fantaseren. Wat moet het hemels zijn om pakweg vijftigduizend mensen loos te zien gaan door iets wat jij creëerde. Tenzij je een excentriekeling bent, asociaal, zonderling of drugsverslaafd, heb je zo’n dromen wellicht al minstens één keer in je leven gehad. Oké, ik ben geen unieke dromer, maar dat maakt de wens dat mijn droom ooit werkelijkheid moge worden er niet kleiner op.

Ik heb twee idolen in de wereld van rockmuziek. Als je me ook maar een beetje kent, weet je maar al te goed wie. Ze werden beiden groter dan ze ooit konden dromen, niks minder dan dat verdienend, komende van een keldergitarist en een schoolverlatende punkdrummer. Als ik echter interviews lees of zie met deze of andere muzikanten waar ik diep respect voor heb, lijkt aspiratie, dromen, de wil om te slagen, echter een van de weinige dingen die je niet mag hebben om in het rockwereldje te slagen. Betekent dit dan dat ik gedoemd ben? Zal ik mijn leven lang blijven dromen terwijl anderen, die er wellicht een pak minder over droomden, wel slagen?

Als ik mezelf als muzikant ga bekijken is er slechts één ding dat me dwars zit en het is dan nog onmogelijk daar iets aan te veranderen… Het is namelijk zo dat ik simpelweg te laat ben begonnen met het spelen van muziek. Veel te laat. Ik zocht, maar vond geen enkele muzikant die groot werd na voor het eerst een gitaar of een set drumsticks te hebben vastgehad op achttienjarige leeftijd. Als ik mezelf vergelijk met muzikanten waar ik naar opkijk, zie ik dat zij stevig wat vroeger met muziek begonnen dan ik… Betekent dit dan dat ik gedoemd ben?

Andere ingrediënten in de soep der rocksterren lijkt ten eerste een ongelukkige, of tenminste probleemrijke jeugd te zijn, regelmatig gecombineerd met een falende relatie met ouders en vrienden, een thuis zonder enige luxe, ontbrekend schoolsucces en een adres in een of andere Amerikaanse voorstad. Die puntjes overlopend, stel ik vast dat ik zowat met niks daarvan overeen kom. Mijn jeugd was goed, ik kom goed overeen met ouders en vrienden, heb bijna alle luxe die ik nodig heb, doe het niet slecht op school en woon in een Vlaams dorp… Niet dat ik dat als onaangenaam beschouw, versta me niet verkeerd. Maar betekent dit dan dat ik gedoemd ben?

Ik heb echter wel geduld. Ik heb de wil en vaak ook de tijd om uren per dag aan muziek te geven. Ik heb in mijn leven leren omgaan met ongezonde dingen des levens, zoals fout eten en drinken en stevige slaaptekorten. Ik ben bereid om jarenlang in binnen- en buitenland enkel in donkere stinkholen te verschijnen voor een nauwelijks aanvaardbaar te noemen verloning… Of ben ik nu gewoon stoere praat aan het verkopen en zal ik die wil en bereidheid helemaal niet hebben eens het zo ver zou zijn? Mogelijks, maar het behoort allemaal tot dezelfde droom…

Ik ben een dromer, dat is iedereen die tot hier geraakte inmiddels duidelijk. Een stevige dromer. Is a dream a lie if it don’t come true? Is mijn droom het waard om na te streven? Ongetwijfeld. Maar dat de kans dat mijn droom ooit realiteit wordt klein is, besef ik maar al te goed. Zeer klein. Ik besef het, maar vind het niet al te aangenaam. Maar opnieuw dezelfde muzikanten waar ik respect voor heb herhalen in opnieuw dezelfde interviews telkens het zelfde: “Wil je iets, ga er dan voor. Wil je doodgraag iets bereiken, dan zal je dat ook bereiken, als je er maar voor werkt.”. Het is een advies dat ik sinds 28 oktober 2005 ben gaan volgen en nog steeds volg, dag na dag, week na week, maand na maand, jaar na jaar, tot ik hopelijk op een dag datgene bereik waar ik nu nog slechts van loop te dromen. Een verstandige jongedame zei me ooit “miracles do happen”, wie weet had ze gelijk… Ondertussen kan alvast het geen kwaad om te blijven oefenen, te musiceren en te repeteren en te genieten van het plezier dat daarmee gepaard gaat.

Filo & GUC

Een gemiddeld mens kan vaak uit een breed spectrum aan activiteiten kiezen om zijn zondagmiddag te vullen. Gloomy heeft echter zo geen interessant leven, dus is het elke zondag opnieuw zoeken naar what to do. Schoolwerk is er genoeg, maar omdat het nog steeds de eerste schoolweek is, probeer ik dat tot het strikt noodzakelijke te beperken. Oorspronkelijk ging hier deze middag nog een horde tachtigplussers passeren, waar ook een uurtje of twee mee te vullen zou vallen, maar blijkbaar gaat dat pas volgende week door…

Wat dan wél te doen? Een blogpostje typen, bijvoorbeeld. Waarover? Blogvernieuwingen, bijvoorbeeld. Op welk vlak? Twee nieuwe categorieën, bijvoorbeeld.

Ik zit al enkele maanden met hersenkronkels rond twee nieuwe blogcategorieën, maar die kwamen maar niet tot stand. Maar als ik ze bij deze eens voorstel, komt de inspiratie om ze in te vullen misschien vanzelf. Het is echter even plausibel dat deze post de eerste en de laatste keer zal zijn dat er over die categorieën gesproken wordt. Door de weken heen wel zal blijken wat er uiteindelijk van terecht komt.

Genoeg intro, welke categorieën?

“Filo”… De lichtjes voor zich sprekende categorie, filosofie. Ik ga eens een blogrubriekje vrij houden voor mijn meer serieuzere overpijnzingen des levens. Hoe, waarover, waarom, dat weet ik zelf nog niet, maar het zal misschien eens een diepzinnigere kant van mezelf tonen.

“GUC”, ofte “Gloomy’s Uncreative Creativity”… Beschouw dit dan als de langverwachte vervanger voor de zondagsklap. Gloomy’s creatieve kant, maar dan veel ruimer en losser dan een wekelijks leuterfilmke à la zondagsklap. Wat hier te verwachten? Filmpjes (à la zondagsklap), maar ook foto, muziek, teksten, en God weet wat voor andere oncreatieve (zelfrelativering is een deugd) creativiteiten ik op jullie zal loslaten… Zonder deadline. Zonder doel.

Tot binnenkort… Misschien…