De eerste schoolweek, weet u wel?

Eindelijk een kwartiertje op overschot. Eindelijk heb ik eens tijd om te bloggen. Vergeef mij de blogstilte, maar ik heb het druk gehad! Hoezo druk? De eerste schoolweek, weet u wel! In het verleden zorgde zo’n week al eens voor stress en faalangst, doch nu heb ik het geheel met glans overleefd! Een woordje uitleg…

Ik ben, zoals voorspeld, geslaagd voor mijn derde bachelor. Bij deze mag u mij dus betitelen als Bachelor in de Communicatiewetenschappen. Omdat zo’n academische bachelor op zich niet al te veel voorstelt, schreef ik mij terstond in voor mijn masterjaar. Bij deze mag u mij dus ook betitelen als student Master in de Journalistiek. Mijn eerste week liep als een sneltrein, maar goed voorbereid bracht gloomy elke dag tot een goed einde. Echt interessant is die week voor de rest niet, behalve dat het me deze keer niet in een faalangst- en stressgemoed bracht. Ik leerde de vakken kennen die ik dit semester zou krijgen, werd alvast overladen met opdrachten en deadlines en mijn agenda vulde zich vanzelf.

Tweede issue… Mijn stage… Omdat ik niet dacht dat ik geslaagd zou zijn voor mijn derde jaar, en omdat dat een voorwaarde is om een stage te mogen doen, ging ik niet op zoek naar een stageplaats. Toen ik begon te beseffen dat ik uiteindelijk wel nog geslaagd zou kunnen zijn, en ik het dan uiteindelijk ook nog was, werd ik een toonvoorbeeld van snelsolliciteren. En het bracht op, want anderhalve week later kreeg ik telefoon van Marc Peirs, chef bij VRT Radio. Long story short: ik heb tussen 8 februari en 4 april een stage bij Radio 1 als medewerker bij de programma’s De Ochtend en Vandaag. Be happy, I am.

En natuurlijk waren er nog niet-scolaire bezigheden die mijn tijd opslorpten. Ten eerste was er uiteraard de reis naar Mallorca met mijn liefste Julie. Zeer plezant ende amusant, want meestal goed weer en van dat alles. Foto’s volgen binnenkort. Ten tweede is diezelfde Julie van kot verhuisd, en heb ik daar met veel plezier een handje bij geholpen. Misschien komen daar ook nog foto’s van tevoorschijn, al betwijfel ik of jullie die interessant zouden vinden.

Maar zo zie je maar dat een blogstilte niet altijd door luiheid komt. Ik heb het druk gehad, en dat zal dit semester wel niet te vaak veranderen. Maar ik doe mijn best om jullie op de hoogte te blijven houden, al zal je me regelmatige blogstiltes moeten vergeven!

Déjà-vu, weet u wel?

De kans is groot dat ik geslaagd ben voor mijn derde jaar, dat ik dus Bachelor in de Communicatiewetenschappen zal zijn, en dat ik volgend jaar aan mijn vierde, mijn laatste, mijn masterjaar begin. Velen zouden door zoiets een gat in de lucht springen. Velen zouden in mijn specifieke situatie -na vijf jaar studie eindelijk in het laatste jaar- een nog veel groter gat in de lucht springen. Ik echter niet. Ik zit met een dubbel gevoel, vergelijkbaar met toen ik in mijn laatste jaar humaniora zat.

Ik had mijn zesde middelbaar doorlopen en had geen zin om af te studeren. Waarom niet, daar kan ik nauwelijks een stempel op drukken. Ik had geen zin om de volgende stap te zetten, was misschien bang voor het onbekende, hoorde thuis in het humaniora en was nog lang niet klaar voor hoger onderwijs. Mijn motivatie voor de eindexamens was dus behoorlijk laag, maar ik deed toch net dat ietsje te veel mijn best om een stiekem gewenst C-attest te krijgen. Herexamens dus. Drie. De eerste keer in mijn leven dat ik herexamens kreeg, maar lang niet de laatste keer. Dit jaar was namelijk het zesde jaar -voor ik aan UGent begon, heb ik nog een jaar vergooid op Arteveldehogeschool (ik was écht niet klaar voor hoger onderwijs)- op rij met herexamens.

Slechts weinigen blijven zitten in hun laatste jaar humaniora, en nog minder mensen willen dat bewust doen. Ik wel. Maar het mocht niet. Toevallig net genoeg studeren en geslaagd zijn voor mijn humaniora was het verdict. Met een dubbel gevoel bleef ik achter. Natuurlijk vond ik het ergens wel leuk om af te studeren, maar de bovenstaand beschreven bezwaren bleven natuurlijk ook.

Draaien we de klok nu vijf jaar verder, dan belanden we bij vandaag. Na vier rommelige jaren, belandde ik begin dit schooljaar eindelijk volwaardig in het derde jaar Communicatiewetenschappen. Wonder boven wonder slaagde ik voor al mijn januari-examens, maar in juni verliep het minder vlot: twee herexamens. Doorheen de zomervakantie begon ik na te denken… Wou ik wel slagen voor mijn tweede zit? Hoewel het niet vanzelfsprekend zal zijn, ga ik er van uit dat, eens ik in mijn masterjaar zit, ik datzelfde schooljaar, wellicht -kwestie van de traditie in ere te houden- met herexamens, nog zal afstuderen. De blik naar dat finale afstuderen bracht herinneringen naar boven.

“Ik had heb geen zin om de volgende stap te zetten, was ben misschien bang voor het onbekende, hoorde thuis in het humaniora op UGent en was ben nog lang niet klaar voor hoger onderwijs de arbeidsmarkt”.

Déjà-vu, weet u wel? De gedachten waren vijf jaar op vakantie, maar nu zijn ze terug. Ik begon met halve motivatie aan mijn studie voor de tweede zit en de twee herexamens passeerden. Via een omwegje kwam ik te weten dat ik wellicht voor het moeilijkste herexamen van de twee geslaagd ben. Hetzelfde vernemen voor mijn tweede herexamen zou nu gewoon een kwestie van tijd moeten zijn. Opnieuw net dat ietsje te veel mijn best gedaan dus. “Hoera!”, zou je zeggen. Gohja… Zoals ik destijds stiekem hoopte op een C-attest, hoopte ik deze keer stiekem op een of twee tekorten. Dan zou ik een excuus hebben om mijn laatste jaar, plus een of twee derdejaarsvak(ken), over twee jaar te spreiden. Dat zou niet alleen een psychologische meevaller -zie déjà-vu- geweest zijn, maar ook praktisch gezien een meevaller. Ik bespaar u de details, maar het zal sowieso een enorm druk jaar worden, terwijl het twee rustigere jaren geweest hadden kunnen zijn. Gecombineerd met motivatietekorten om af te studeren, verhoogt zo’n situatie natuurlijk het risico op een herhaling van mijn hogeschooljaar. Maar dat zullen we proberen te vermijden. Ik had gewoon graag, for so many reasons, bewust, nog één extra jaartje student geweest. Het is ten slotte de leukste tijd van mijn leven. Niet?

Volgend jaar zal u me dus naar alle waarschijnlijkheid Master in de Journalistiek weten volgen, en hoe het me daar vergaat, leest u hier nog wel. Nu rest me echter eerst nog een kleine periode met de mogelijkheid tot beweren dat het zorgen voor later zijn. Nog even genieten van de vakantie met Julie, met een reisje naar Mallorca als kers op de taart, terwijl de schoolzorgen nog even opgeschoven worden.