Rock Werchter 2009

Het is nooit echt evident geweest om twee vriendengroepen met elkaar te verzoenen, en voor Rock Werchter 2009 zou dat niet anders zijn. Ik wist reeds in januari dat ik naar dat Werchter zou gaan, maar voor de concrete organisatie van die festivaluitstap zou het wachten zijn tot de laatste minuten. Enerzijds waren daar Tom, Bert en Jonasdi, gemakshalve “mijn compagnie”, en anderzijds was daar Julie met “haar Zelzaatse compagnie”. Dat de wensen van beide compagnieën stevig uiteen lagen, viel geen understatement te noemen. We moesten op die camping liggen. Of neen, die camping. Neen, liever die. Of dan toch maar die. En we zouden dan vertrekken. Of misschien beter dan. En daar. Neen, toch maar beter daar. We zouden zo rijden. Maar uiteindelijk toch liever zo. En daar parkeren. Misschien. Slapen gingen we zo doen. Of zo. En uiteindelijk toch nog zo. Enfin, u begrijpt me wel? Voor iemand die voor zo veel mogelijk mensen goed wil doen, was zo’n organisatorische chaos een stevige domper op het yay-gevoel dat standaard in het Werchterpakket zou moeten zitten.

Long story short, echter: het geraakte georganiseerd en verzoend. We vertrokken uiteindelijk om 05u30 in Gent met z’n vieren, kwamen rond 07u30 toe op parking B3, stapten richting camping B1 en vervoegden daar het reeds gearriveerde deel van de Zelzaatse compagnie, om op ons beurt vervoegd te worden door later arriverende Zelzatecompagnie. Tegen 14u00 was ongeveer iedereen gearriveerd en geïnstalleerd. Werchter 2009 en het bijbehorende yay-gevoel kon beginnen.

Omdat het geheugen me nu reeds parten begint te spelen, zal ik kalmpjes het programma overlopen en een sporadische zijsprong maken naar een eventuele herinnering die zich aanbiedt. Afsluiten doe ik met hetgene waar jullie voor gekomen zijn: de foto’s. Donderdag beloofde alvast een drukke festivaldag te worden. Met Bert en Jonasdi ruim op tijd afzakken naar de weide, de festivalbandjes bemachtigen en goed naar voor schuiven voor de opener was de boodschap. Met het bandje rond de pols, maar nog voor het allemaal goed en wel begon, liep ik Juni – je weet wel – tegen het lijf. Even meenemen naar Jonasdi en onze donderdag kon beginnen.

Lekker stevige rocksmurrie, hoe kan een Rock Werchter beter beginnen? Met dank aan de Eagles of Death Metal begon deze editie alvast knallend. Eens dit optreden voorbij was, zakten we af naar de achtergrond. Lilly Allen zou gaan beginnen en er kwam Zelzatecompagnie naar de weide. Met Julie onder de arm en Jonasdi en Bert aan m’n linkerkant kon het optreden van Lilly gesmaakt worden. Het was zo’n optreden waar ik op voorhand stevig wat twijfels bij had, maar waarbij ik terplekke ongelijk kreeg. Dat zou nog gebeuren. Omdat niemand Dave Matthews Band kende, noch overdreven interesse toonde in Fleet Foxes, keerden we terug naar de camping voor een eerste chill-sessie. Welgekomen, want het was, zoals elke dag, bloedheet. We zaten wat, aten wat, dronken wat, en besloten tegen de avond terug naar de weide te gaan voor Placebo. Opnieuw een zeer te smaken optreden dat we vanuit de achtergrond volgden. Oasis was aan de beurt. Hoewel ik niet zo veel van Oasis kende, was dit toch iets waar ik naar uitkeek. We begonnen met luisteren vanop de reeds vertrouwde plek aan het kiezelpad en ik stelde vast dat, hoewel ik dacht dat ik er niet zo veel liedjes van kende, ik toch wel flink wat meer liedjes bleek te kennen naarmate het optreden vorderde. Dat zou nog gebeuren. Nog voor Oasis klaar was, gingen Jonasdi en ik richting podium. We moesten een deftige plaats hebben voor The Prodigy. Toen klassieker der klassiekers, Wonderwall, door de speakers galmde, hadden we onze plaats gevonden: wegens onnozele dranghekkenplaatsing niet echt dicht bij het podium, maar toch genoeg vooraan voor een Prodigyfeestje. Stevig doorheen geschud en met flink wat trommelvliesschade voor de oordoplozen onder ons, konden we niet anders dan achteraf concluderen dat het een feestje geweest was. Het was half drie, we waren bijna 24u wakker, hadden de nacht voordien maximaal drie uur geslapen, en we hadden een geslaagde eerste festivaldag achter de rug. De wandeling richting camping kon beginnen om zo spoedig mogelijk onder de slaapzak te kruipen en zo veel mogelijk uurtjes slaap mee te pikken.

Omdat een mens nu eenmaal niet meer dan vijf à zes uur slaap mag verwachten op een Werchtercamping, stonden we vrijdagvoormiddag reeds rechtop in de tentencirkel die we voor vier dagen de onze mochten noemen. Al een geluk dat we een paar uur hadden om wakker te worden, want Just Jack en White Lies, noch de Marquee-artiesten, wisten ons te boeien, mede dankzij de hitte. Voor Amy MacDonald lagen de kaarten echter anders, en omdat we nu ook geen hele dag op de camping kunnen blijven hangen, zakten we af naar de weide. Zoals bij Lilly Allen werd mijn scepticisme snel opzij gezet. Mijn respect voor Amy steeg zelfs torenhoog toen deze een liedje van Bruce Springsteen – Dancing In The Dark – begon te coveren. Omdat niemand Elbow bleek te kennen en er geen overdreven enthousiasme was voor The Streets, keerden we na Amy MacDonald terug naar de camping. Tijd voor avondeten en een gevorderde chill-sessie. Bloc Party wouden we dan weer wel zien, maar wegens luiheid kwamen we pas halverwege toe. Desalniettemin genoten van de tweede helft. Omdat The Killers me enkele Werchter-edities aangenaam hadden verrast, zag ik het deze keer gerust zitten om met Julie en anderen wat dichter bij het podium te gaan staan. Ook deze keer konden ze me bekoren. Coldplay was, zoals Oasis, alweer zo’n band waarbij ik dacht niet al te veel nummers te kennen, maar waarbij ik me verplicht voelde te kijken, want het was tenslotte Coldplay. Maar niet alleen kende ik heel wat Coldplaymuziek, ik vond het ook uiterst genietbaar om dit optreden te zien. Dag twee kon moeilijk beter afgesloten worden. We waren dankbaar dat we nu wat vroeger richting camping konden vertrekken, maar daar belette een enorme geluidsoverlast ons om een deftige nachtrust te kunnen meepikken. Achja, dat maakt allemaal deel uit van Werchter, zeker?

Omdat ik ze al een keer gezien had en omdat het nog maar eens bloedheet was, ging ik niet mee met zij die naar Triggerfinger gingen kijken. Reacties achteraf deden me genoeg spijt krijgen van die beslissing, maar ik zie ze beslist ooit nog wel eens. Noch de Main Stage, noch de Marquee konden me in de twee komende uren overhalen om de trip van camping naar weide door de brandende zon te wagen. Rond 16u00 had ik genoeg liggen niksen op de camping, het was tijd om stevig te gaan stampen op Limp Bizkit met Bert en Jonasdi. En aldus geschiedde. De wolk-goden waren ons gunstig gezind en schonken ons bijna drie kwartier schaduw, en ook het optreden was zeer te pruimen. De ene na de andere klassieker zorgde, ondanks de nabijheid van een gewelddadige moshpit, voor een geslaagde show. Vermoeid en terug in de blakende zon, gingen we een aangenaam Franz Ferdinant volgen vanop onze vertrouwde achtergrond-plek. Omdat ik Nick Cave al gezien had en ik met gemak overhaald kon worden tot Katy Perry, trad ik op dag drie, samen met Julie, voor het eerst in 2009 de Marquee binnen. En opnieuw werd ik verbaasd door iemand die voordien op nul sympathie van mijnentweege kon rekenen. Ze kon zingen én gitaar spelen. Hoewel mijn benen het stilaan begaven, had ik geen spijt Katy boven Nick te hebben gekozen. Kings Of Leon waren aan de beurt. In 2007 was ik hierdoor wat teleurgesteld, en mijn benen waren het nu wel écht aan het begeven, dus ik volgde ze, samen met Bert en Jonasdi vanop de achtergrond. Het optreden was al bij al in orde. Het was bijvoorbeeld amusant om luchtmuziek te staan maken op Sex On Fire met mijn Lowhavenmakkers, maar het was jammer dat ik Julie niet vond tijdens Use Somebody. Ook 2MANYDJS volgden we vanop onze achtergrondplaats, en had ik wat meer energie gehad, ik had wellicht stevig zitten meefeesten met mijn collega’s, die, terecht, stonden te feesten op een zeer geslaagde afsluiter van deze derde dag. Na een drukke wandeling en een gezellig samenzitten rond theelichtjes, kon een rustige derde nacht beginnen.

Lichtjes vermoeid in de late voormiddag uit de tent kruipen stond dag vier ook op het menu. De eerste twee optredens konden ons opnieuw niet boeien. Des te meer chill-tijd. Hoera. Seasick Steve moest ik echter wel zien, dus trotseerden we rond 14u de middagzon. Spijt zouden we hier niet van krijgen, want dit optreden was, in één woord, cool. Hoewel The Mars Volta een knaldrummer heeft, was een trip richting camping en bijhorende chill-sessie daarna toch net dat ietsje aanlokkelijker. Black Eyed Peas kon vanaf halverwege hun optreden op onze aanwezigheid rekenen. Vanuit de achtergrond vond ik dit optreden matig, en werd daarin niet tegengesproken. Energie sparend voor de afsluiters van de avond, volgden we ook de Kaiser Chiefs van aan het kiezelpad. Hoewel ik ze al een zoveelste keer zag, blijft zo’n optreden energiek en amusant. Bert wou richting podium voor Nine Inch Nails en Jonasdi en ik wouden daar gerust bij zijn. Het was goed. Stevig. En speciaal, want ze zouden er hierna mee ophouden. Met z’n drieën besloten we dat we goed stonden voor het laatste optreden van Rock Werchter 2009: Metallica. Mijn derde keer, Bert’s tweede keer en Jonasdi’s eerste. Alledrie vonden we het zeer geslaagd, want… Het was Metallica! In Julie’s armen kon ik nog genieten van het traditioneel afsluidende vuurwerk en zo rond twee uur ’s nachts was deze editie van Rock Werchter afgelopen.

De terugreis verliep op het gemak en vlekkeloos, op enkele regenbuien na. De organisatorische stress van maanden op voorhand was overbodig gebleken, want Rock Werchter 2009 was een zeer geslaagde editie. Ik kijk alvast uit naar Rock Werchter 2010 en hoop daarbij stiekem op de aanwezigheid van Grohl en de zijnen.

Zie de foto’s voor wat meer beeld bij deze hoop gezever.