Stilzwijgrechtvaardiging

Ik leef nog. Hoewel sommigen onder jullie wellicht al geruime tijd het tegenovergestelde dachten en Hallmark hadden gecontacteerd voor een condoleancekaartje voor gloomy’s ouders… Ik leef nog. Wees maar blij dat ik mijn blog nog steeds geen volledige maand maand in zwijgtoestand kan laten.

Er zijn verschillende elementen die mijn stilzwijgen min of meer rechtvaardigen. Er is ten eerste het gebrek aan inspiratie, er is ten tweede de examenperiode waarin ik zit, er is ten derde het feit dat dit mijn driehonderdste blogpost is en dat ik de voorbije maand vruchteloos heb gezocht naar een creatieve invulling ervan, en er is last but certainly not least, Julie, Zelzaatse schone en bewoonster van het machtigste kot in Gent, die ik reeds ruim een maand de mijne mag noemen.

Hoe het zit met mijn examens? Ik heb er ocharme drie, maar ik ben ze stuk voor stuk aan het verprutsen. Niet deelgenomen aan het eerste, te weinig tijd voor het tweede, morgen, en een derde waar ik geen beginnen aan zie. Ik weet dat ik het hier al herhaaldelijk heb lopen beweren, om daarna het tegendeel te komen bewijzen, maar deze keer zonder zwans: I’m fucked. Achja, om ene C. Devos te citeren: “het zijn maar examens”. Genoeg andere dingen om vrolijk van te worden. En er is nog steeds augustus.

Bitter weinig interessantigheden te melden, ik weet het, maar ik wou maar eens laten weten dat ik nog leefde. Dames, heren, misschien tot binnenkort, misschien met interssanter materiaal.

En ohja, ik overleefde 2 girls & 1 cup.