Lift-Off

Het schooljaar is anderhalve week bezig, tijd om er mijn eerste woordje over te schrijven. Geloof me vrij, het zal niet mijn laatste zijn.

Vorige week maandag begon ik dit schooljaar met als doel niet alleen dit jaar volledig te slagen, maar ook omdat volledig in eerste zit te proberen doen, niet evident voor een buis- en bis-expert als ikzelf. Voornemens, allemaal goed en wel, maar toen ging de eerste schoolweek voorbij en op het einde daarvan was ik om een of andere reden al direct volledig gedemotiveerd. Best wel zielig, na nog geen 10 uur les en een infosessie van nog geen uur. Ik zag het al volledig voor mij: er nog maar eens niet in slagen om een volledig jaarprogramma af te werken, mijn aandeel in een werkcollege verprutsen, grandioos falen in mijn keuzevak, idem bachelorpaper, en op z’n minst tegen een zesjarenstudie aankijken. Het weekend begon in mineur.

Gelukkig kon ik deftig herbronnen tijdens het weekend, niet in het minst door het goede weer, een leuk boek, goede muziek en aangename momenten hier thuis. Ik zag het weer zitten, het weekend eindigde in majeur.

Ik zou me deze keer eens niet laten vangen door het spook der uitstelgedrag, dus er moesten in de eerste plaats keuzes gemaakt worden. Keuzes waarover? Wel, naast het normale lessenpakket biedt dit jaar mij ook nog een keuzevak, een werkcollege en een bachelorpaper. Om het kort te houden: het keuzevak werd ‘Geschiedenis Van De Wereldpolitiek Vanaf 1945′ en het werkcollege werd ‘Journalistiek’, met een nog nader te bepalen module. Wat betreft de bachelorpaper: daar breek ik me de rest van deze week het hoofd over, om hopelijk tegen zondagavond min of meer te weten waar ik heen wil. Voorts bracht ik spoedig wat studieformaliteiten in orde (elektronische studentenkaart, kinderbijslag, …), ben ik als een wervelwind mijn cursussen gaan verzamelen, en is mijn boekenkast en studeerhoek klaargemaakt voor het nieuwe jaar, dingen waar ik naar goede gewoonte meestal tot eind oktober mee wachtte, om dan vast te stellen dat ik er veel vroeger aan had moeten beginnen. Ik ben, al zeg ik het zelf, goed begonnen. Hopelijk hou ik het vol.

Genoeg schoolgezeik, maar doorheen het schooljaar zal ik jullie wel op de hoogte houden over hoe alles verloopt.

Oh, wat ik van de nieuwste van Metallica vind? Te pruimen, maar de gouden jaren ‘80 – ‘90 blijken voorlopig helaas niet meer te evenaren.

En, hoewel het vandaag al iets beter ging, zelfs gloomy maakt zich tegenwoordig af en toe zorgen bij de beurs. Maar dat komt wel weer goed, zeker?

Schrijfstokje

Omdat ik het leuk vind om stokjes te vangen die ruim vier maand geleden geworpen werden:

Om je prachtige handschrift te showen aan de wereld, schrijf je snel één zin op een stukje papier en plaats je dat op je blog. Voor iedereen dezelfde zin, zodat vergelijken mogelijk wordt, en liefst op een zo normaal mogelijke manier geschreven. Denk dat je in een hoorcollege notities neemt. Géén kalligrafie dus. Uniform zonder hoofdletters ook.

Om meteen alle letters in één zin te krijgen heb ik maar het eenvoudigste pangram genomen dat ik ken, uitstekend geschikt om te kijken wie het meest foxy handschrift heeft.

the quick brown fox jumps over the lazy dog

Doe gerust ook een poging.

GDC-Fanclub

Heeft uw pa een facebook-fanclub? De mijne anders wel xD

Een schandalig verkeerd geschreven familienaam, dat wel.

Zondagsklap; “Spinnen”

Ahh, back to my roots, een goeie ouwe zondagsklap waarbij ik de camera ineens vastneem en met niet meer dan een half onderwerp en hier en daar een voorbereid zinnetje à l’improviste uit mijn nek begin te lullen. Het resultaat is redelijk onsamenhangend gezwets, maar mijns inziens nog wel grappig, dus misschien moet ik in het vervolg wel meer wachten tot zaterdagmiddag alvorens aan mijn zondagsklap te beginnen denken.

Filmpje van deze week: “Spinnen”.

Ja, ik ben aan het rijden, E17 Gent – De Pinte, richting oma.

Nog een prettige zondag en veel plezier gewenst volgende week.

Keukenprins

Uiterlijke aanpassinkjes, allemaal goed en wel, maar waar blijft de inhoud hoor ik u denken. En gelijk heeft u. Wel, voor inhoud kon u vandaag in gloomy’s oven zijn. Na een dik uur was dit het uiteindelijke resultaat:

Appelcake!

In stukjes!

Gepresenteerd met wat bloemsuiker!

Aanpassinkjes

Het valt direct op, gloomy’s words is in een nieuw jasje gestoken. Daarnaast heb ik ook wat gesleuteld aan de tabs hierboven, About Me, About My Blog en Other Blogs. Of het nieuwe jasje behouden blijft valt nog af te wachten, ik ben namelijk nogal wispelturig in die zaken, dus voor je het weet prijkt hier weer het ouwe getrouwe thema. Maar ik vind dit wel te pruimen. Voorlopig.

Of er nog andere veranderingen komen? Misschien inhoudelijk. Misschien. Voor de rest doe ik gewoon verder zoals ik bezig was, tenzij iemand daartegen bezwaar heeft?

Straks naar de Student Kick-Off! U mag mij altijd contacteren.

Recordwaardig

Zo… Ik denk dat de heropening van mijn blog bij deze wel geslaagd is? Negen dagen op rij, vandaag inbegrepen, kreeg u van mij dagelijks een verse blogpost. Recordwaardig heet zoiets. U neemt het mij vast niet kwalijk dat ik het vanaf nu wat rustiger aan doe. Vandaag is immers het nieuwe academiejaar begonnen, en ik zal weldra genoeg andere dingen vinden om mij bezig te houden. Hopelijk. Maar ik zal mijn best blijven doen om regelmatig iets te posten.

Zondagsklap; “Wijsheid”

Morgen begint voor mij en meer dan 20000 anderen het nieuwe schooljaar aan Universiteit Gent.

Filmpje van deze week: “Wijsheid”.

Aan te raden!

Mijn excuses aan de niet-liefhebbers van de muziek.
(The Bronx – Heart Attack American)

Nog een prettige zondag en veel plezier gewenst volgende week.

I gets award?

Kijk eens aan, ik heb zowaar een award gekregen. God mag weten waarom, maar dank u zeer, Sententiae.

Het is echter wel een awardstokje, en kenmerkend aan stokjes is dat je ze moet doorgeven, in dit geval door andere blogs een award toe te kennen. Er zijn nog zo’n half dozijn andere verplichtingen bij dit awardstokje, maar daar ga ik zo’n beetje mijn voeten aan vegen.

Doorgeven dus… Aan? Wel…

In de eerste plaats Suiadan, en wellicht ben ik niet de eerste die zijn blog een award waardig vindt. Collega-communicatiewetenschapper, regelmatige blogger, afwisseling tussen diepzinnigheid en allendaagse zaken en er verschijnen regelmatig fotografische hoogstandjes of leuke YouTube’s. Enfin, goede blog.

Ondanks dat haar blogactiviteiten de laatste maanden op een laag pitje staan, verdient Tiekenei ten tweede ook zeker een award, en wellicht ben ik ook hier niet de eerste die dat vindt. Het relaas van een twintiger temidden van school- en andere levensperikelen, met voor de rest ongeveer dezelfde argumenten als bij Suiadan om mijn award te verantwoorden.

Ten derde is daar Kuninva, mijn neef (oeee, vriendjespolitiek!), die zich nu ook al ruim een jaar perfect redt in blogland met regelmatige, aangenaam leesbare posts. Zijn blog belooft trouwens vanaf nu nóg interessanter te worden, want hij verandert volledig van studierichting na een experimenteel jaartje, en hij heeft zichzelf opgelegd wat “opener” te gaan bloggen… We zijn benieuwd.

Ten slotte wil ik bij dit awardstokje nog een eervolle vermelding geven aan WMGGS, een zeer geslaagde muziekblog, als de bloggers zich tenminste aan hun deadline kunnen houden.

En omdat ik niemand wil teniet doen, vermeld ik nog even wat andere blogs die ik lees (“linkliefde verspreiden” heet dat dan), en die misschien ook nog een award mochten krijgen. Ik heb soms echter last van autistische neigingen, die me in dit geval beperken tot het uitreiken van slechts drie awards en een eervolle vermelding. Bij deze dus nog enkele blogs die ook in jouw blogroll of feedreader mogen staan…

Lies, ex-studente van mijn pa en collega-foofightersfan, die de eerste stappen genomen heeft in het beroeps- en liefdesleven (hoewel, zes jaar samen…) en daar regelmatig een interessante blogpost over neerpent.

Eline, collega-communicatiewetenschapper die eigenlijk in het zelfde awardlijstje van Suiadan en Tiekenei thuishoort, alweer om soortgelijke redenen.

Maxine, eveneens collega-communicatiewetenschapper (we veroveren de blogosfeer!), die jammergenoeg ook wat aan het stilvallen is, maar anders ook regelmatig aangenaam leesvoer aanbiedt.

Dan is er Valerie, of Layla, een vrouw die voor zover ik weet iets informatica-achtigs studeert, mij zowel op Werchter als op de Gentse Feesten wist te spotten, en op haar blog regelmatig (hoewel, de laatste tijd…) allendaagse teksten, diepzinnigheden, of audiovisuele pleziertjes weet te posten.

Tenslotte heb ik nog Bert en Bram, beiden zeker blogwaardig maar véél te tam om het regelmatig te doen, om niet te zeggen dat het eerder een rariteit is om daar een nieuwe blogpost te spotten. Maar bekijk hun archief gerust eens.

Dit was dan mijn awardstokje… Ik hoop mensen blij gemaakt te hebben en andere mensen interessant nieuw leesvoer aangereikt te hebben. Vindt u dat er nog een of meerdere blogs keihard ontbreken in mijn verzameling, laat hieronder gerust een linkje achter en dan bezoek ik ze eens!

Olympische Spelen

Nu nog beginnen schrijven over de olympische spelen lijkt misschien wel laat, maar met de paralympics die eindigden op 17 september, lijkt het mij nog net aanvaardbaar!

Olympische Spelen die tijdens de herexamens vallen zijn vervelend. En ik kan het weten, want zowel tijdens Beijing 2008, als tijdens Athens 2004 en Sidney 2000 (tweede middelbaar, inderdaad), had ik telkens drie herexamens te studeren. Jammerlijk gevolg van al die studeerverplichtingen was dat ik geen hele dagen naar topsport kon zitten gapen. Moest ik dat kunnen, ik zou het doen, getuige de viertal dagen tijdens de Spelen die ik thuis doorbracht en waarbij ik telkens zo’n vijftal uur naar de olympische televisie zat te kijken. Ik heb er geen speciale verklaring voor, ik vind dat gewoon plezant om zien. En mooi. En indrukwekkend. Enzo.

Maar helaas had ik ook nu weer herexamenverplichtingen, en dus Therminalverplichtingen, maar dat moest niet noodzakelijk een domper op de olympische vreugde betekenen. Dankzij de aanwezigheid van een computerlokaal met internet kon immers naar wens live streaming bekeken worden van een sport of atleet naar keuze. Toen de Spelen net gestart waren hoorde ik in de wandelgangen van de Therminal een gesprek over “hoeveel medailles haalt België?”. Ik hoorde nog net iemand beweren dat we er toch wel zeven zouden kunnen halen, achtte dat een schromelijke overschatting, en zou later mijn gelijk bewezen krijgen.

Het computerlokaal van de Therminal kreeg tijdens de Spelen regelmatig wat meer bezoekers dan anders, en niet zelden zat er meer dan een dozijn toeschouwers over de schouder van iemand anders mee te loeren naar Belgische live streaming.

Twee olympische dagen werden legendarisch voor het computerlokaal; vrijdag 22 augustus, dag van de finale van de 4 x 100 meter bij de vrouwen, en zaterdag 23 augustus, dag van de hoogspringfinale bij de vrouwen. In een lokaal dat gemaakt is voor pakweg 20 personen, zaten op die twee namiddagen wel honderd mensen.

De sfeer was geweldig en je kon de adrenaline door de aderen voelen pompen als de belgische medaillekandidates aan de beurt waren. Als dan eindelijk de verlossing kwam – “Yes! We hebben een medaille!” – was ineens iedereens dag geslaagd, vreugdekreten weerklonken overal, iedereen was blij en tevreden en we gingen met de glimlach terug richting leerstof. Legendarische momenten, blij dat ik die meegemaakt heb.

Het waren twee mooie medailles en voor de rest alweer mooie Olympische Spelen. Normaalgezien – het zou al stevig moeten tegenzitten – zal ik bij London 2012 geen herexamenverplichtingen meer hebben, en wie weet zak ik dan ook gewoon af naar de Olympische Spelen, kwestie van mijn olympisch gemis van de drie voorgaande edities wat te compenseren. Ik hoop enkel dat ik dan niet opnieuw spijt en droefheid zal moeten delen met mijn vader wegens het alweer schromelijk ontbreken van ’s werelds meest onderschatte prachtdiscipline, synchroonknikkeren.