Zondagsklap; “Bobo”

Filmpje van deze week: “Bobo”.

Bobo is 2 dagen jonger dan mij en hij heerst.

Nog een prettige zondag en veel plezier gewenst volgende week.

About Schmidt

I know we are all pretty small in the big scheme of things… And I suppose the most you can hope for is to make some kind of difference… But, what kind of difference have I made? What in the world is better because of me?

Bruce Springsteen & The E-Street Band

Bruce Springsteen voor een tweede keer zien in zes maand tijd is een gebeurtenis die ik niet zonder review kan laten voorbijgaan. Zoals u zal zien heb ik mijn best gedaan, het is een flinke lap tekst geworden, maar niet storend veel, noch overbodig veel, al zeg ik het zelf. U kan mijn review hier bekijken, maar u kan ook, indien u bijvoorbeeld een mooiere lay-out wenst, op mijn website terecht (klik op “news” en de rest wijst zichzelf uit), en u kan ook terecht op WMGGS, dé muziekcultuurblog der muziekcultuurblogs, alwaar mijn review ook een plaats heeft gekregen. In verhouding tot het schrijven van deze review is het posten van een reactie voor jullie best wel een kleine moeite, dus die “inspanning” (al is er niks verplicht), zowel hier als op WMGGS, wordt ten zeerste op prijs gesteld. Er rest mij voor de rest niks anders dan jullie veel plezier te wensen met het aangereikte leesvoer.

Niet zomaar The Boss

“Hell Yeah!”

“See you in the summer!”, schreeuwde Bruce Springsteen midden december het Sportpaleis toe, en verliet het podium. Ik was voor meer dan twee uur van mijn sokken geblazen geweest en in volle extase schreeuwde ik “Hell yeah!” terug. De realiteit bracht me echter snel terug met beide voeten op de grond. 23 juni, dag van Springsteen’s geplande zomerpassage in het Koning Boudewijnstadion, is voor de blokkende student immers een riskante datum. Toen de ticketverkoop voor het concert van start ging wist ik nog niet hoe mijn examens zouden vallen, dus legde ik me neer bij het lot dat mijn “Hell yeah!” van destijds iets te voorbarig was geweest.

Maanden passeerden en in tegenstelling tot het decemberconcert in het Sportpaleis – in nog geen twee uur uitverkocht – bleven er tickets beschikbaar voor 23 juni. Zowat gelijktijdig bereikte mij het nieuws dat mijn examens op 21 juni gedaan zouden zijn, alsook dat Springsteen’s concert zou verplaatst worden naar het Sportpaleis. Alweer balen, want de capaciteit van het Sportpaleis is nog geen kwart van het Koning Boudewijnstadion, waardoor mijn hoop op nog beschikbare tickets alweer platgebombardeerd werd.

Alweer ietsje later ontving mijn mailbox de melding “Springsteentickets achter het podium beschikbaar!”. Ik wist even niet goed wat doen. Ik wou echt wel naar het concert gaan, ik kon dat ook, maar àchter het podium? Ik contacteerde het gezelschap van het decemberconcert en vroeg of zij dat zagen zitten. Niet veel later bevond ik me op de ticketwebsite om de best mogelijke plaatsen “achter het podium” te proberen bemachtigen, en ik slaagde er uiteindelijk in 4 tickets te bestellen aan de rechterflank van het podium. Ik had op internet een video gezien vanop een soortgelijke positie bij het decemberconcert, en die persoon had een prachtig zicht op het podium, dus met wat geluk wij ook nog, after all! De tickets werden besteld, even later thuis ontvangen en het aftellen kon beginnen.

Prachtig zicht

23 juni brak aan en weldra stond de stereo hier thuis de eigen Springsteencollectie nog eens af te spelen, kwestie van die avond goed te kunnen meebrullen. De laatste praktische afspraken werden gemaakt, de hoop op deftige plaatsen werd alsmaar groter en de laatste uren voor het vertrek naar Antwerpen waren aangebroken.

Rond 18u30 bevond ik me tussen vele anderen aan de deuren van het Sporpaleis. Gezien deze pas een uur later zouden open gaan, ging ik nog even het T-shirt kopen dat ik in december wegens geldgebrek moest laten hangen. Toen de deuren dan toch veel vroeger dan voorzien openden, startte er een heus duw- en trekwerk, wellicht tussen de mensen die staanplaatsen hadden. Verstaanbaar, want als je meer dan 2 uur moet gaan rechtstaan, kan je dat best zo dicht mogelijk bij het podium doen. Toen deze menigte door de deuren was geraakt kon de rest, met genummerde plaatsen, ook rustig binnengaan, zo ook mijn gezelschap en ikzelf.

De trap richting Zone Blauw werd beklommen en eenmaal boven openden zich de deuren tot heilige hal. We gingen op zoek naar Blok 255, hopend dat de melding “beperkt zicht” op ons ticket licht overdreven zou zijn. En inderdaad, het was overdreven! En nog geen beetje!

{{prachtig zicht}}

We zaten aan de rechterkant van het podium en hadden er een prachtig zicht! Het waren veel betere plaatsen dan deze tijdens het decemberconcert – waar we nota bene 34€ meer voor hadden betaald. Het was iets voorbij 19u, de avond kon al niet meer stuk en het concert moest nog beginnen, dat beloofde. De minuten gleden voorbij en de zaal liep vol. 20u30, het verwachtte aanvangsuur, werd overschreden, maar lang zou de start niet meer op zich laten wachten, dat voelde je.

{{de zaal was tot de nok gevuld}}

“Is there anybody alive out there?!?”

Totale duisternis. Keelgaten werden opengezet, armen vlogen de lucht in, er weerklonk gefluit, geklap en er kwam “Bruuuuuuce!” uit alle windrichtingen. This was the moment we had been waiting for. “GOOD EVENING ANTWERP!”, en het publiek ging uit het dak. “IT’S GREAT TO BE BACK!”, en de decibels stegen. “ARE YOU READY?!”, en of. “ARE YOU READY FOR SOME EDUCATION, SOME MUSIFICATION, SOME SEXIFICATION, SOME ROCKIFICATION, …”, meer dan klaar. Vijf à zes keer, nog steeds verhuld in totale duisternis, herhaalt The Boss zijn legendarische “IS THERE ANYBODY ALIVE OUT THERE?!?”, en dat is duidelijk het geval. De lichten schieten aan, daar is Bruce, daar is de E-Street Band en nogmaals gaat het publiek uit het dak. Het concert is nog niet begonnen en er zijn al honderden stemmen schor geschreeuwd en een veelvoud aan trommelvliezen beschadigd. Springsteen is een van de weinigen voor wiens concerten ik geen oordoppen gebruik en hij zou zodadelijk gaan bewijzen waarom.

{{bruce en de e-street’ers verwelkomen het publiek}}

Verwacht hier geen setlist of geen nummer-na-nummer-bespreking waarbij ik zal gaan oordelen over hoe de tweede vers in liedje X beter kon of waarbij ik me bedenk dat Van Zandt er in het laatste kwart van de solo in liedje Y toch wel flink wat naast zit. Voor die dingen kan je terecht bij een hele hoop andere reviews, ik zal een sfeerbeeld proberen schetsen voor zij die er niet bij waren, zonder een overbodige hoop technisch en historisch correct gezwets.

Goedgeluimd en betoverend

De set gaat van start. Springsteen beloofde ons “One hour and fifty minutes of pure music”, wat flink wat korter is dan zijn legendarisch lange concerten in zijn glory days, maar we zetten ons desalniettemin schrap. Het wordt alsmaar warmer in het Sportpaleis en zowel op Bruce als op het publiek parelt het zweet. Er is echter niks dat de hyperactieve Springsteen weerhoudt om als een ware marathonloper alle hoeken van het uitgestrekte podium te verkennen, soms zelfs onderweg enkele karatetrappen uitdelend.

Bruce is niet bang van ingetogen momenten, denken we maar aan het nummer dat opgedragen wordt aan de eerder dit jaar overleden Danny Federici, toetsenist van de E-Street Band, maar hij laat zich ook soms volledig gaan in extravagante showmomenten. Springsteen is duidelijk goedgeluimd en betovert zijn publiek op manieren die hem doen lijken op een ware massaprofeet. Hij wordt niet zomaar The Boss genoemd. Er stond ergens te lezen dat dit misschien wel Springsteen’s laatste tournee zou kunnen zijn met de E-Street Band. Ik hoop echter dat dit niet meer is dan een onwaar gerucht, want dit spektakel is iets dat mijn kinderen nog zouden moeten kunnen meemaken – al maak ik mij daarover niet veel illusies.

{{een spektakel dat iedereen gezien moet hebben}}

Tijdens de eerste liedjes laat Springsteen zijn gitaar opvallend veel aan de haak hangen. Hij maakt dan ook van deze momenten gebruik om contact te maken met het publiek. Je mag dit letterlijk nemen, want meermaals houdt hij talloze handen van de eersterijmensen vast.

{{bruce raakt het publiek op verschillende vlakken}}

Hij gaat zelfs gedurende de helft van een liedje simpelweg op de rand van het podium zitten, de benen in het publiek, zingend alsof hij op zijn terras zit. Iets later legt hij zich op dat zelfde podium comfortabel op zijn zij om ook zo enkele strofen te zingen als lag hij in zijn tuin. De extase valt van de gezichten op de voorste rijen af te lezen en mensen vanaf de derde rij grijpen wanhopig richting podium, in de hoop de man toch één keer te kunnen aanraken. Bruce weet hoe hij met stem en muziek de ziel moet raken, en dit niet alleen bij veertigplussers, ook ik kreeg van emotie af en toe rillingen.

{{bruce op wandel}}

“Breath-taking and history-making”

Allerhande instrumenten passeren de revue. Bruce Springsteen wisselt zoals gewoonlijk af tussen allerhande gitaren en mondharmonica’s en Steven Van Zandt bespeelt zowat alles wat snaren heeft en op een gitaar lijkt, van mandoline tot een gitaar in de vorm van een overmaats struisvogelei – beter valt dat ding echt niet te omschrijven. Springsteen waagt zich meermaals aan gitaarsolo’s, maar in een miniduel met Van Zandt moet hij de duimen leggen, waarna hij een bordje met “Steven Forever” uit het publiek haalt en er op het podium zijn liefde voor Little Steven mee betuigt.

{{bruce springsteen en steven van zandt in duel}}

Ook Big Man Clarence Clemons, die voor de gelegenheid zijn sofa op het podium heeft laten plaatsen, verwent ons met heel wat meer dan zijn magisch saxofoonspel. Hij laat zich flankeren door het betoverende gitaarwerk van Nils Lofgren, die zich met momenten zodanig hard laat gaan – denken we maar aan zijn veertiendubbele pirouette op één been – dat het bijna niet anders kan dan dat de hartstilstand nabij is. Geen Patti Scialfa meer, en dus helaas geen Red Headed Woman, maar Soozie Tyrell is een waardige vervangster, al was het maar voor haar vioolkunsten die menig lied tot een hoger niveau tilden. Zonder drummer Max Weinberg geen E-Street Band, want hoe hard hij ook zat te zweten, hij bleef in keurige houding en bescheiden op de achtergrond, doch getuigend van een onnavolgbare expertise, lied na lied het ritme beheersen. Garry Tallent is zowat het minst opvallende lid van de E-Street Band – ik dacht zelfs een half concert lang dat er helemaal geen bassist was – maar ook hij blijkt onmisbaar, bijvoorbeeld het in nummer der nummers, Born To Run. Charles Giordano, op orgel en accordeon, en Roy Brittain, op piano, hebben tenslotte ook hun onmisbare invloed in de E-Street Band. Meermaals verzorgen zij de dominante melodie, reeds na enkele noten herkenbaar voor het publiek, waarna de zaal keer op keer ontploft.

{{the e-street band}}

Doorheen het concert krijgt elk lid meermaals een non-artificieel spotlightmoment en als Bruce enkele nummers voor het einde van het concert zijn “The one and only, the magnificent, the legendary, house rocking, pants dropping, earth shocking, hard rocking, breath-taking and history-making, mighty, mighty E-Street Band” voorstelt is het oorverdovende applaus dat volgt oververdiend.

Een minuutje podiumvegen

Enkele merkwaardigheden doorheen het optreden zijn bijvoorbeeld het jongetje van nauwelijks 10 jaar dat helemaal vooraan in het publiek te spotten viel. Dat ouders aan hun kinderen goede muziek laten horen valt aan te moedigen, maar of dit verantwoord is, is nog maar de vraag. Ergens halverwege het concert keek ik naar rechts en zag iemand op de stenen trappen liggen. Of hij door emotie of door minder legale toestanden van zijn stoel was gevallen blijft onduidelijk, maar het tweede maakt mijns inziens veel meer kans, gezien de man in kwestie gedurende de eerste helft van het concert reeds belabberd heen en weer zat te waggelen op zijn stoel. EHBO-personeel escorteerde de man – inmiddels met bloedend voorhoofd – naar buiten, en dat was maar goed ook. Op een bepaald moment viel er vooraan in het publiek ook een heus gevecht waar te nemen. Twee mannen die elkaars bloed blijkbaar konden drinken werden uit het publiek gehaald en een dozijn securitymannen stortten zich erop. Wat bezielde die mannen? Normale mensen beginnen toch niet te vechten als je op 20 meter van Bruce staat, hoe irritant je iemand ook moge vinden!

Gelukkig vallen er ook leuke merkwaardigheden te vermelden, zo begon Springsteen himself ineens een deel van het podium te vegen. Misschien is The Boss wel veel ordelijker dan wat men van hem zou kunnen verwachten en vond hij het onvermijdelijk om midden in het concert even een minuutje aan podiumvegen te gaan doen. Hij kreeg er in ieder geval alweer een oorverovend applaus voor. Even later zien we Bruce een enorme aanloop nemen om die te beëindigen met een meterslange knieslide waar menig metalhead of voetbalster een puntje aan kan zuigen. Bruce’s energie viel niet te stuiten, zo gebruikte hij zijn microfoonstaander als waar turntoestel en meermaals gooide hij na een nummer zijn gitaar richting backstage, waar iemand van de crew die dan maar moest vangen.

{{microfoonstaander als turntoestel}}

Tenslotte vertelt hij nog over hoe hij de dag voordien op de markt in Brussel aan de praat geraakt was met twee dames die hem hadden beloofd dat ze met een bordje in het publiek zouden staan. Hij ging op zoek, maar vond ze niet en vond dat enorm jammer. Desalniettemin droeg hij er een liedje aan op.

Requests en klassiekers

Dat de geluidsinstallatie af en toe piepte en kraakt is een schoonheidsfoutje dat we Bruce met veel plezier vergeven, want wat hij het publiek geeft is onvergetelijk, dit zowel muzikaal als niet-muzikaal, zo schenken Springsteen en Van Zandt de voorste rijen bijvoorbeeld herhaaldelijk water. De vooraf opgestelde setlist blijkt maar een los vertrekpunt te zijn, want Bruce neemt zich de tijd om te kijken naar allerhande bordjes en spandoeken met requests die door het publiek getoond worden. “Let’s take a look at the requests!”, “Give me that one!”, “That’s a hard one!”, “We haven’t played that one in a long time!”, “Can someone shine a light on that sign over there?”, “No, we’re not gonna do that!”, “Okay, why not!”. Bruce waant zich bij momenten een jukebox en meerdere requests worden gespeeld, soms zelfs “First time on the magic tour!”. Inderdaad, het is en blijft de promotietour voor de nieuwe cd, “Magic”, dus daarvan moeten er wel verschillende nummers gespeeld worden. Je merkt echter dat er nog steeds een politiek activistisch kantje te bespeuren valt. “It’s a song about the soon-to-be-over eight years of bad policy in our beloved land”, “Things that I was told as a child only occured far far away, but today are happening in my own country”.

Maar ondanks de Magicpromotie en de requests valt aan klassiekers niet te ontkomen. De naar goede gewoonte lange encore wordt onder andere gevuld met drie van Springsteen’s grootste hits. The River is de grote afwezige, maar we laten het niet aan ons hart komen. Ondanks de eigen respectabele collectie aan Springsteencd’s, is alweer bijna de helft van het optreden gevuld met liedjes die ik persoonlijk niet ken, maar ook dit laat ik niet aan het hart komen, in tegendeel, hier valt minstens even hard van te genieten als van die liedjes die ik wel van A tot Z kan meebrullen.

Niets anders dan diep respect

Helaas komt aan alle mooie liedjes een eind en na een zoveelste encore is het duidelijk dat het optreden nu wel definitief een einde bereikt heeft. Bruce Sringsteen & The E-Street Band lijnen zich op en buigen meermaals voor een applaus dat minuten aanhoudt, begeleid door 12000 mensen die het alombekende “wooooo” uit Badlands zingen. Bruce bedankt het “Powerfull audience!” en pocht over “The heat didn’t stop us!”. Ik hoor iemand zeggen dat dit optreden beter was dan de decembereditie en ik ga akkoord. Er rest iemand als mijzelf niks anders dan diep respect te hebben voor iemand die tenslotte al ruim 35 jaar bezig is en mij vandaag de dag nog steeds meer dan uiteindelijk tweeënhalf uur van mijn sokken kan blazen.

(RDC)
(Foto’s: MDC)

In my garden

I just witnessed a fight between a cat and a frog. The frog won.

Zondagsklap; “Gedaan”

Drie keer raden waar ik de titel voor deze zondagsklap gehaald heb… Inderdaad, het einde van mijn examens. Mijn diepgewortelde excuses aan diegenen die nog niet gedaan hebben, maar als compensatie duimt gloomy dubbel zo hard voor jullie allemaal!

Manman, eindelijk gedaan… Was mijn fut aan te duiden op een schaal van 1 tot 10, dan zou het de voorbije dagen zo rond -2 gelegen hebben. Maar nu kunnen de batterijen weer beginnen opladen. Het zal nodig zijn…

Soit, zondagsklap dus… Ik had een plan, maar van dat plan is niet echt iets in huis gekomen. In de plaats daarvan geef ik u dit…

Filmpje van deze week: “Gedaan”.

Enkele bemerkingen passen wel hier en daar…

Akkoord, echt inventief is het niet, maar zoals ik zei was ik niet echt een energiebom deze week en ook de inspiratie moest daaronder lijden.

Altijd feest in gloomy’s auto!

Best wel nog saai, 15 seconden water drinken.

Ik heb er twee stukjes muziek ingestoken omdat ik al meermaals de opmerking “waarom doet ge niet eens iets met muziek?!” kreeg… Bij deze zijn die mensen ook weer tevree.

Ik zit er een paar keer serieus naast bij het drummen, maar so be it, het is niet dat ik de voorbije maand echt veel heb kunnen oefenen.

Bij “jammin’ with Eric” heb ik het natuurlijk over Eric Clapton. Helaas heb ik mijn camera te dicht bij de luidsprekers gezet, waardoor je niet echt veel van mijn gitaarwerk hoort. Ik heb dan ook het stuk eruit geknipt waarbij je er het meeste van hoort. Ik ben nog lang geen gitaarmeester, maar ik ben op weg!

Wat het plan was met het bellen naar Jonasdi zou ik beslissen op het moment dat hij zou opnemen. Ofwel zou ik keihard beginnen roepen zijn, ofwel zou ik “Hé, Jonasdi? …NIETS!” gezegd hebben, waarna ik, na een dosis manisch gelach, loeihard zou hebben afgelegd. “Tijdens de examens is het niveau enorm naar beneden gegaan”, ik zei het toch.

Anyhow, ik hoop dat je van dit samensmijtsel genoten hebt.

Nog een prettige zondag en veel plezier gewenst volgende week.

De laatste loodjes…

…en ze wegen nogal.

Zondagsklap; “Karatekid”

Pas zaterdagmiddag om 16u30 beginnen filmen voor de zondagsklap zorgt voor een pak tijdsdruk, dat kan ik je garanderen, zeker als de wonderen der techniek het nadien om de haverklap laten afweten. Maar voor u, allerliefste bloglezer, steek ik met plezier een tandje bij! Et voila, another zondag, another zondagsklap!

Filmpje van deze week: “Karatekid”.

Eerst en vooral: dank aan Louis en Jonathan!

Ten tweede: het is een lang filmpje, so be it, maar ik zal ze in het vervolg wat minder lang proberen te maken!

Ten derde: I sure am ne spast sometimes!

Ten slotte: ik wijk alsmaar meer af van wat ik oorspronkelijk in gedachten had met de zondagsklaprubriek… De laatste weken is het gewoon een grappig (bedoeld) filmpje, terwijl ik oorspronkelijk filmpjes à la “Mijn Advies” en “Inbrekers” in gedachten had. Ik denk echter niet dat ik jullie met de evolutie van de filmpjes teleur stel (allez, ik hoop toch van niet), dus ik blijf de weken gewoon verder doorlopen, in de hoop elke zondag een amusante zondagsklap te kunnen afleveren!

Nog een prettige zondag en veel plezier gewenst volgende week.

Vrijdag de 13de… Fotologdag!

Op de hoogte gebracht door Karel -op zijn beurt geïnspireerd door Isku- en aangepord door Maxine maakte ik van deze vrijdag de dertiende mijn eigen persoonlijke “fotologdag”.

Wat is nu (de bedoeling van) een fotologdag? Heel simpel, je neemt gewoon een fotocamera mee doorheen je dag en laat die registreren wat je allemaal doet en ziet. Er is een kleinigheidje dat ik echter niet wist, namelijk dat het blijkbaar de bedoeling was om gemiddeld een foto per uur te nemen… Hiertegen heb ik dan ook gigantisch gezondigd. Maar ik heb in het verleden nooit echt klachten gehad over posts met een overdosis aan foto’s, dus ik hoop dat dit ook nu niet zal gebeuren…

Let’s start, shall we?

…

Mijn ochtendsmoel toen de klok 07u00 nog moest passeren.

Een kleine drie kwartier later, klaar om naar Gent te vertrekken!

Het is betrekkelijk kalm op de R4.

Een voorbeeldige chauffeur, niet?

Zonder problemen de Gentse ochtendspits door.

Iets voor 08u00 aangekomen aan de Therminal, de dag kan beginnen!

Eenmaal binnen kent Gloomy zijn prioriteiten: koffie.

We laten de koffie wat koelen en installeren ons.

Het werd 10u00, tijd voor de eerste pauze: broodje halen!

De Panda, trouwe dagelijkse broodjesleverancier.

Een croissant als tienuurtje en een broodje voor die middag, we kunnen terug gaan Therminallen.

De meest nutteloze schoorsteen in Gent, vlak aan de Therminal.

Het is 11u50 en we beginnen onze middagpauze met een rustige wandeling langs het water richting winkelcomplex Gent Zuid.

MeeuwEendsfeerbeeld.

Bootjesfeerbeeld.

Eendje.

Nog eendjes.

De compagnie van de dag, vlnr Hannah, Gloomy en Michiel.

De concertzaal in de zon.

De para’s houden Gent veilig.

Het winkelcomplex Gent Zuid, meermaals oord der middagpauze in Therminaltijden.

Broodje Smos, Gloomy’s meestgekozen middagmaal in Therminaltijden.

Mickey!

De veiligheidspeet van dienst zou blijkbaar graag hebben dat zijn gesprekspartner ophoepelt.

Er ontbreekt precies iets.

Gloomy rond 13u15, met een broodje en 50cl cola zero achter de kiezen.

Trapsfeerbeeld op de terugweg.

Terug in de Therminal wijst men ons op onze plicht.

Weinig volk, dus een uitgelezen kans om de studeerzaal eens te fotograferen. U vindt mij meestal ergens op een van de stoelen linksonder in beeld (de eenzame GSM’er in de hoek niet meegerekend)

Gloomy en Michiel zien de studeernamiddag volledig zitten!

Davy en Jonasdi brengen een bezoekje.

Michiel ergens rond 15u30 tijdens onze laten-we-aan-de-economiecampus-gaan-staan-pauze.

Het uitzicht vanop mijn pauzeerplek.

Michiel wijst nog even de plek aan waar ik de week voordien vast zat.

Perfect meditatiemoment en -plaats, zo dacht ik toen.

Marilyn zoeft voorbij.

En we zijn lang niet de enige pauzeerders.

Michiel vroeg tijdens de terugkeer richting Therminal om eens een deftige foto van hem te nemen, en aldus geschiedde.

Iets vroeger dan gemiddeld, zo rond 16u45, hou ik het studeren voor bekeken en ga ik mijn autootje opzoeken waar ik die een kleine 8 uur geleden achterliet.

De parking uit.

Alweer opperste concentratie achter het stuur. En een bengelende koe aan de spiegel.

En dan nu… How To Get To Gloomy’s House… Er zijn al veel mensen fout gereden toen ze vanuit Gent naar Laarne moesten komen, dus ik zeg nu: let op! Eerst en vooral: geraak op de E17 Gent-Antwerpen en als je Gentbrugge voorbij bent, moet je beginnen opletten. Kerngedachte van als je onderstaand verkeerdbord ziet: rechts houden!

Hier slaat u rechtsaf.

Als u hieronder rijdt, moet u rechtsaf aan het slaan zijn.

Rechts blijven houden en dit bord passeren.

Opnieuw rechts!

U volgt mooi de bocht, u belandt op de R4 en dan ziet u dit bordt.

Dan dit.

En hoppa, weer rechts!

Na de afrit alweer rechts.

Nu zit u op de Laarnebaan en u blijft die volgen!

U passeert Laarne’s trots, het kasteel, en rijdt het voorbij!

De kasteeldreef. Aan uw rechterkant hebt u het kasteel en als u links volgt, volgt u de kasteeldreef. Maar je moet dus rechtdoor gaan hier. En vanaf het moment dat je van de kasseien bent doet u: eerste links, eerste rechts, eerste links, eerste rechts. Dan bent u in de Warande en dan zoekt u maar naar nummer 88, et voila, casa chez Gloomy!

Na zo’n studiedag is drummen natuurlijk de eerste ontspanning.

Als de drumbehoeften voldaan zijn, grabbel ik de gitaar.

En omdat ik het beloofd heb, moet ik nu ook nog even mijn “dubbels” oefenen.

Toen werd het rustig, het werd 19u, ik at samen met mijn ouders en daarna moest de afwas gedaan worden. Nieuwe man als ik ben, neem ik die taak natuurlijk voor mijn rekening.

En dan kan de avond beginnen. Verslaafd als ik ben, kruip ik natuurlijk eerst wat achter de computer.

En hier houdt het op. verdere foto’s zouden toch oninteressant zijn. Het is 21u20 en ik zit nog steeds aan mijn computer, maar nu dit -eindelijk- klaar is, ga ik naar beneden om wat tv te bekijken. Als mijn lichaam het mij gebiedt, zal ik dan weer naar boven komen om te komen slapen!

Nu is het 23u30, ik heb gekeken naar Regenesis en Fawlty Towers en heb daar geen foto’s meer van. Gelukkig, want er staan hier al genoeg foto’s. Weldra kruip ik mijn bed in, dus dit was mijn fotologdag!

Het ABC…

Wat doet een mens om 1u ’s nachts? Stokjes krijgen en maken, natuurlijk!

Schrijf voor alle letters van het alfabet telkens het eerste woord op dat in je opkomt, dat begint met die letter. Maak er dan een verhaal van, met de woorden in volgorde.

Aanzet, Broek, Cocktail, Duif, Eenzaat, Frieten, Grohl, Hilarisch, Indoctrinatie, Jeuk, Kraag, Lam, Morgen, Neef, Opa, Poeder, Quetzalquatl, Rond, Straf, Tram, Uitglijden, Vrouwen, Weegschaal, X!nk, Yes, Zorro.

“De aanzet tot de scheur in de broek van nonkel Tjafke was zijn val na het drinken van een cocktail -met net dat ietsje te veel rhum- de middag van de dood van zijn geliefde duif. Sinds tante Tjofke overleden was, was Tjafke een eenzaat en at hij gemiddeld vijf keer per week frieten, van dewelke hij de overschot telkens aan zijn duif gaf. Ondanks de dagelijks loeihard weerklinkende stem van Grohl vond het beest een fataal einde in een te dikke friet die het keeltje blokkeerde.
Tjafke zag het geheel gebeuren en vond het eerst hilarisch, daar hij in W.O.II nog de indoctrinatie gekregen had dat als iemand stikt in frieten, je daarmee moest lachen. Maar toen hij besefte wat zijn geliefde vriend overkomen was, bekroop hem een verschikkelijke jeuk en zwelde zijn nek van puur verdriet zodat zijn kraag begon te knellen en Tjafke uiteindelijk lam op de tegelgrond viel waar zijn buurman de dag tevoren nog van gezegd had “als die morgen niet proper is, zullen mijn neef en mijn opa je eens ferm wat poeder in de neus komen pompen!”. Veel had Tjafke daar niet van begrepen, wat niet meer dan logisch was, maar ondertussen lag hij daar wel, lam, met een dikke, jeukende nek op de tegelgrond en met zijn favoriete duif die daar naast hem eventjes dood lag te wezen.
“Tijd om tot Quetzalcoatl te bidden!”, dacht Tjafke zo rond kwart over twee, en aldus geschiedde. Het duurde niet lang of er werd straf op de deur geklopt. “Laat mij binnen, ik ben met veel geluk uit de tram geraakt, alwaar het uitglijden geblazen is op het gebroken water van een half dozijn bevallende vrouwen!”. Tjafke herkende de stem. Het was Tjufke, zijn buitenechtelijke zoon die elke week minstens één keer passeerde om Tjafke’s kostbare zeventiende-eeuwse weegschaal te proberen stelen. Tjafke had echter geen zin in Tjufke en riep “laat mij gerust, of ik laat X!nk -vrienden des huizes bij Tjafke, de eurosongforkidsliefhebber- op u los!” en weldra was Tjufke, de eurosongforkidshater, nergens meer te bespeuren.
“Wat moet ik nu in godsnaam doen?”, dacht Tjafke, die daar nog steeds dik en jeukend lag te liggen op zijn tegelgrond. Maar zijn wanhoop was van korte duur, want daar hoorde hij hoefgetrappel! “Quetzalcoatl, u bent daar eindelijk om mij te redden, yes!”, riep Tjafke luid. Groot was echter de verbazing toen zorro daar stond. “Shit zeg, zorro?!”, zei een verbaasde Tjafke. Fel beledigd door de makke welkom van Tjafke sabelde zorro Tjafke neer, stal zijn weegschaal en reed naar Ibiza om er nog lang en gelukkig niks te doen.”

Al een geluk dat ik een neef heb die tegenwoordig weer veel blogt, dus als het hem aan tijd beschikt, mag hij hem eens laten gaan!

Graag Gezien in Gent

Hier en daar misschien een paar van deze dingen meepikken?

En voor de rest tjool ik wellicht flink wat rond.