Bring back the memories, maestro!

Kies 5 nummers die bij jou herinneringen oproepen, en vertel erover.

Manman, een stoksken in de blok- en examenperiode… Alsof ik daar nu tijd voor heb! Maar voor de familie doen we al eens wat extra moeite.

Foo Fighters – Low

Uiteraard eerst een Foo’ke! En niet zomaar een Foo’ke. Ik heb de Foo Fighters leren kennen op Pukkelpop 2003. Voordien had ik wel eens All My Life op gezien op MTV, maar verder wist ik nauwelijks wat Foo of Grohl was. Boy, was that about to change. We sloten een dagje Skate Stage af met een bezoekje aan de Main Stage, want daar speelden de Foo Fighters en die, zo wisten mijn compagnons, konden ook nog een stevig stukje rocken. We komen daar toe en zien de weide stampvol mensen staan, dus het wordt een beetje afstandkijken. Ik zoek me een plekje en begin te luisteren naar wat die frontman toch allemaal aan het vertellen is. Hij praat over de laatste videoclip die ze gemaakt hebben en over hoe MTV die weigert te spelen. Hij wordt emotioneel en snikt een paar keer, er kroop immers immens veel werk in.

“And I fuckin’ looked good in ladies-underwear! I swear, looking back on it gave me a fuckin’ hard-on!”

Gloomy was entertained. Omwille van de frustratie wegens de weigering van MTV om de clip te spelen zouden ze het liedje dan maar eens live met extra power brengen. En aldus geschiedde, de Foo Fighters begonnen Low te spelen, mijn eerste kennismaking met Foo. En ik was verkocht. En alsof het toen nog niet genoeg was, sloten ze af met All My Life. En ik was dubbel verkocht. Vrijdag 29 augustus 2003, de start van mijn Foo- en Grohl-obsessie. En zoals jullie wel weten (en zij die het nog niet wisten: schaam op jou!), is die nu wel gigantisch. Well, now you know how it started.

Dave Bruebeck – Take Five

Er wordt hier regelmatig jazz- en bluesmuziek gespeeld, want mijn pa is daar al sinds lang voor mijn geboorte fan van. De cd-collectie van dat soort muziek ten huyse gloomy spreekt boekdelen. Ik kom er dus al van voor mijn eerste verjaardag mee in aanraking. Take Five is voor zover ik weet een van de liedjes die ik van dat genre al het langste ken, vandaar de vermelding alhier. Een zeer aanstekelijk saxofoontje en een iets afwijkend ritme, een lied dat tot eenieders collectie behoort te horen!

The Offspring – Self Esteem

Tja, we hebben het nu eenmaal over liedjes die herinneringen oproepen. Wel, nog voor ik Foo-fan was, was The Offspring keihard mijn ding (nu nog steeds hoor, maar minder). Maar waarom nu dit liedje? Zij die deze blog al een tijd volgen en misschien al eens een bezoekje gebracht hebben aan de pagina “Glory Days” van mijn website weten het al, maar voor de andere, kort samengevat: ik heb dit liedje als achtjarige ooit eens op vakantie gespeeld met iemand waarvan ik later vernam dat hij zelfmoord gepleegd had. Toen ik dan later te weten kwam welk liedje we indertijd gespeeld hadden (het staat op video) en van welke groep het was, werd ik fan van de groep en kreeg Self Esteem een speciale waarde. Enkele maanden geleden vernam ik echter dat de persoon in kwestie géén zelfmoord gepleegd had. Een schok van formaat. Maar Self Esteem zal ondanks alles eeuwig een speciale betekenis hebben voor mij.

Coolio – Gangsta’s Paradise

Omdat een mens nu eenmaal vijf liedjes moet kiezen in dit stokje, kies ik dit omwille van twee redenen. Ten eerste: ik heb een uitgebreide muzieksmaak, en ook rap/hiphop behoort daartoe (lang niet alles, maar dit vind ik bijvoorbeeld wel goed te pruimen). Ten tweede, en vooral: dit is het eerste liedje dat ik ooit gedownload heb! In de begindagen van KaZaA was het altijd zoeken welke twaalf liedjes ik nu in godsnaam allemaal zou downloaden om een cd-r vol te krijgen? Mp3spelers waren toen nog niet zo vanzelfsprekend In die tijd was het altijd zoeken naar liedjes, ik downloadde die dan en zette ze op een cd-r om ze daarna van papa’s harde schijf te verwijderen, want dat nam te veel plaats in. Ik heb zo, toen ik nog jong en onschuldig was, tientallen cd’r’s gebrand waar telkens weer Gangsta’s Paradise op stond, omdat ik keer op keer nauwelijks aan twaalf nummers kwam. Oh how times can change.

Korn – Right Now

Omdat er toch ook een liedje moet bij staan dat een iets minder leuke herinnering oproept, kies ik tenslotte voor Right Now. We spreken hier over zomer 2004, ik was bijna afgestudeerd van de Voskenslaan (nog eventjes drie herexamens afleggen) en ik had mijn eerste deftig lief. Dan pas, inderdaad. Helaas, 12 augustus 2004, einde relatie. Ik was er serieus kapot van, alles leek immers zo goed te gaan. Tot overmaat van ramp moest ik de dag dat ze er een einde aan maakte (inderdaad, I got dumped) vertrekken naar zee. Toen alles die avond in het appartement uitgeladen en geïnstalleerd was, wou ik nog even gaan uitwaaien op het strand met de mp3speler in de oren. Na een tijd werd het donker en liet ik de emoties de vrije loop. Bij Right Now sloegen de stoppen echter door en kreeg ik een gigantische woedeaanval. Ik “koelde” de woede op twee strandhuisjes en draag daar tot vandaag nog twee littekens van mee. Ochja, scars are there to remind us that the past is real.

Tot zover mijn vijf liedjens!

Als ik “muziek” en “blog” denk, denk ik “Bram!” (both of you!), dus laat u gaan! En omdat Maxine nog geen stokje gehad heeft, mag ze met deze de stokjestraditie op gang trekken!