Mijmerend

Ik zit op mijn terras in de eindelijk aangenaam wordende temperaturen en voel me rotmelancholisch. Vandale omschrijft melancholisch als “droefgeestig, zwaarmoedig”, maar ik omschrijf het als “mijmerend”, mijmerend over zowat alles dat door het hoofd schieten wil, over alles wat is, over alles wat zijn zal, over alles wat zou kunnen zijn, en alles wat had kunnen zijn. Een mijmergevoel waarvan je weet dat het je morgen grotendeels verlaten zal. Een besef dat je zowel blij als iets minder blij stemt. Maar het overkomt een mens zo nu en dan nu eenmaal, en dan ondergaat men het maar.

Ik zit op mijn terras, want ik vind dat bloggen op verplaatsing ook moet kunnen. Ik heb de draagbare cd-speler naast mij gezet, hoofdtelefoon incluis, met daarin Bruce Springsteen & The E-Street Band Live In New York City. Als er één cd is waar ik de voorbije twee dagen (”oh, wauw”) verliefd op geworden ben, is het wel deze. Voor zij die mij kennen: Bruce is goed op weg om mijn tweede Grohl te worden. Straks begint The River, ik bereid me alvast voor op de keelkrop.

Tussen de vervelende hoestbuien door, merk ik dat aan mijn rechterkant de akoestische gitaar des huizes naar mij wenkt. Ik heb ze vandaag al minstens een uurtje vastgehad, dus nu eventjes niet. Het was er vandaag te warm voor, maar anders had ik ook een flinke poos gedrumd. Er zijn kennissen van mij die lachen met mijn statement dat ik geboren ben voor een muziekcarrière, maar er te laat aan begonnen ben, maar laat het geweten zijn dat ik het meen. Ik hoop nog steeds dat het lukken zal, maar laten we realistisch zijn… Dan maar hopen dat ik ooit ergens deftig aan de bak kom met mijn -hopelijk- toekomstig diploma.

Ik denk dat Bart Peeters ondertussen het beste van zichzelf aan het geven zal zijn op één, maar omdat mijn ouders tijdens het in slaap vallen absoluut naar een zoveelste detectieveserie willen kijken, is Bart Peeters vanavond geen optie. Helaas, want ik ben er best wel fan van.

Neen, deze blogpost heeft geen nut. En wellicht vraag ik me zodadelijk af of ik wel op “publiceer” zou drukken. Voor het zelfde geld druk ik morgen wel op “verwijder post”, nog vòòr 75% van mijn lezers (de volle 3 mensen, jawel) het gelezen heeft. Het zij zo. Zoals gezegd voelde ik me rotmelancholisch en ik voelde een acute typnood.

The River is zonet begonnen. Een versie van 11 minuten. Hemels. Ik ga dan tóch op “publiceer” duwen, het mezelf morgen wellicht beklagend, de ogen sluiten en genieten deze muzikale prachtprestatie. Ik bedenk me nog even dat ik gisteren wellicht mijn aangenaamste avond van de week gehad heb, hoop van mijn compagnie hetzelfde, en droom weg.