Liever onnozel

Ik voel de nood eens een serieuze blogpost neer te “pennen”. Het over de serieuzere dingen des levens hebben is niet direct een gewoonte van mij, ik hang immers liever de onnozelaar uit, maar vandaag ontsnappen jullie er niet aan. Is het de fysieke vermoeidheid, gecombineerd met slaaptekort en enkele prachtige keelgeluiden van Mark Lanegan in de koptelefoon, who knows? Or, better yet… Who cares?

Ik voel het al aankomen, het wordt hier weer een klaagzang die een dozijn keer herlezen en herschreven zal worden met een vermoeiende lap tekst als eindresultaat, de ingenomen kilobites niet eens waardig. Ik verontschuldig mij op voorhand.

Omdat eenieder uit mijn kennissenkring dezer dagen een irritante interesse heeft in de afloop van mijn herexamens, zal ik hiermee – cliché o cliché – beginnen. Alsof men er beter van wordt als ik erdoor ben. Niet dus. Enkel m’n ouders (zie enkele blogposts terug) probeer ik met mijn schoolwerk tevreden te stellen. Bij deze dus mislukt. Sinds vandaag is dat wat er zat aan te komen ook definitief, 0/3 wat betreft mijn herexamens. Dit geeft voor volgend jaar een toch wel serieus ingewikkeld “geïndividualiseerd traject”: 2 eerstejaarsvakken, 4 tweedejaarsvakken en 2 derdejaarsvakken. Een lichter jaar dan het voorgaande, maar ik moét er deze keer voor alles door zijn. Het is van moeten. Motivatie is welkom, maar probeer niet als zaag over te komen, dat zou wel eens nefast kunnen zijn voor het sociaal contact.

Genoeg over school. Thema 2? Liefde, uiteraard. Een maand single ondertussen en ik begin het gewend te raken. Ik ga er eerlijk in zijn, I miss the days, nog steeds, en wellicht nog lang. Maar ik ben even oprecht over mijn mening dat het de juiste beslissing was. Ooit kom ik nog wel eens iemand tegen, God knows when, God knows where, God knows who. Uitspraken à la “ik wil na jou niemand meer” tijdens m’n laatste maanden als niet-single vind ik achteraf bekeken lichtjes triestig. Uiteraard vind ik nog iemand… Enfin, laten we dat toch met z’n allen hopen. En ook zij zal iemand anders vinden. Hoe ik dat dan zal opnemen is een andere zaak, maar dat zijn voorlopig zorgen voor later. Ik probeer het advies “geniet van het vrijgezellenleven” zo goed mogelijk op te volgen, met wisselend succes. Ik heb plezier, ja, maar evenzeer heimwee… Ik begin zielig te klinken.

Ik heb weer een flinke brok tekst neergeschreven en toch heb ik het gevoel dat ik nog lang niet alles gezegd heb gekregen. Zelfs nu weet ik nog niet wat ik eigenlijk precies wou zeggen, wat ik precies kwijt wou, met deze post. Een beetje aandachtshoer spelen, ofzo.

Misschien rakel ik een dezer beter eens een van mijn ancien-vrienden op voor een serieus gesprek. Ja, dat doe ik. Een dezer. Voorlopig wordt het zoeken naar een activiteit voor het komende uur, want ik heb nog maar eens geen zin om onder de lakens te kruipen, ondanks vermoeidheid en het feit dat ik er over een 7 tal uurtjes weer uit moet.

De kilobites niet waardig, ik zei het toch.