Echoes, Silence, Patience & Grace

De nieuwste van de Foo Fighters is binnen.

Vele meningen zijn de revue reeds gepasseerd en ik druk me zacht uit als ik zeg dat die gemiddeld niet zo positief klonken. Fuck dat, zegt Gloomy, zelf eens luisteren! Mijn muzikale kennis is niet zodanig uitmuntend om te kunnen zeggen dat er in track 4 op 1:43 een drumroffel zit die verdomd hard trekt op de outro van een B-side van de tweede CD van Oasis, maar desalniettemin zal ik me wagen aan een review!

…Start!

1. The Pretender

Ok, dat de intro van dit nummer toch wel een serieuze knipoog is naar Stairway To Heaven van Led Zeppelin, valt echt niet te ontkennen. Maar het is allerminst een kopie -vergelijk de tabs maar!- en sinds wanneer is het verboden om op zo’n manier hulde te brengen aan een toch wel legendarische band? Dave Grohl, zelf vol met Zeppelintattoo’s, mag dat.
Qua opbouw kan dit nummer tellen. 1 minuut en 20 seconden gaat het stapje per stapje verder, harder, lekkerder, … om dan los te breken in een powerrefrein met lekkere meeschreeuwtekst.
Na de eerste keer het refrein blijven de Foo’s op een lekker niveau doordrammen, stapje terug, maar je voelt het, er is een tweede knalrefrein in de maak!
Na een tweede refrein volgt een riffje dat doet denken aan een dozijn oldies. Er wordt een spacy opbouw gecreëerd richting ongekende hoogten en de luisteraar wordt gevangen genomen, niet allerminst door Grohl’s vocals en bijbehorende simpele doch geniale opbouwers van drummer Taylor Hawkins.
Er volgt een zeer verrassend rustig stuk, een teruggrijpen naar de intro, iets wat bij de gemiddelde luisteraar wel een “Hm? Oké dan…” zou kunnen opwekken.
Maar dan ineens zijn de Foo’s terug. De knal die we 6 seconden geleden verwachtten breekt nu met dubbele kracht door. Gezamelijk schreeuwen we mee: “What if I say…”
Als pre-outro hebben Grohl en de zijnen er niks beters op gevonden dan het zachtste stuk van het nummer te combineren met het hardste, met als resultaat een heerlijke harmonie.
Het geheel wordt afgesloten met zoveel mogelijk lekker klinkend lawaai en Grohl die nog eventjes de uitersten van zijn stembanden aftast.
Niet onterecht gekozen als eerste single dus en een pracht van een opener die hoge verwachtingen schept voor de komende 11 nummers.

2. Let It Die

Op voorhand vernomen: dit lied zou ‘opgedragen’ zijn aan Courtney Love, door Grohl niet bepaald geliefd. We zijn benieuwd.
Bij de eerste, zachte, akoestische gitaarnoten kan men direct terugdenken aan een nummer van de tweede In Your Honour-CD, maar welk nummer precies springt niet meteen in de gedachten. Basisriffje, duidelijk dat men de lyrics wilde accentueren.
Na een goeie minuut komen de eerste drumtikjes, niet te hard, zoals dat hoort bij een zacht nummer. Er is een lichte opbouw voelbaar. Zeker als Grohl zijn stem gedoubletracked wordt en er een basdrum wordt bijgesmeten.
Hola, na net geen 2 minuten blijkt er een einde te komen aan de zachtheid en krijgen we een indruk van een foofighteriaanse stairway to climax. Grohl’s stem blijft voorlopig nog even weg van schreeuwen.
Na een dikke tien seconden is het zware gitaarwerk -jammergenoeg- alweer gedaan. Er is echter geen volledige terugval naar het zachte begin, dus wellicht keert de hardheid terug. Gejuich. De lyrics zouden wel eens het belangrijkste kunnen zijn van dit nummer, want ze blijven duidelijk op de voorgrond.
Nog zo’n Foo-truukje: een “woo-oooooh” die op een lager volume op de achtergrond weerklinkt. Het maakt het nummer voller en veelbelovender. Goed gezien van die mannen, but don’t overdo.
Zoals bij The Pretender is er ook hier weer, na de tweede keer het refrein, een (deze keer veel kortere) terugval naar de intro, met enkele bijpassende zachte akoestische noten. Benieuwd of dit zich in elk nummer zal gaan herhalen…
Er volgt een typische Foo Fighters-refreingitaarriff, die -qua structuur, niet qua melodie- doet denken aan nummers als Learn To Fly en My Hero. Gevorderd gejam.
Voor de outro dachten ze -voor de verandering- aan een opbouw. Klinkt lekker, maar ze overdoen het. Grohl toch. Niet negatief, het klinkt goed, maar het geschreeuw van Dave Grohl -niet te overtreffen- is net iets té voor het soort nummer dat het de voorbije drieëneenhalve minuut geweest is.
Een lied dat wellicht enkele luisterbeurten nodig heeft om er aan gewend te geraken en qua structuur nogal apart is, als men bijvoorbeeld de intro -door sommigen verstaanbaar als “te lang” betiteld- gaat vergelijken met de laatste 30 seconden.
Geen topper, maar ruim geslaagd!

3. Erase/Replace

Ahá, geen derde maal een nummer met akoestische intro, maar instant elektrisch geweld, met na 15 seconden een eigenzinnig, goed gevonden gitaargeluidje. Het meeschudden van het hoofd valt na 20 seconden, als de drums erbij komen, niet meer tegen te houden. “Attention!” roept Grohl. Maar al te graag!
Het wordt dansbaar! Niet alleen het hoofd schudt mee, maar het hele lijf begint wat te ritmewiebelen.
De twee woorden die de titel rijk is, worden op een prachtmanier gezongen, ondersteund door prachtige muziek.
Het niveau wordt op perfecte wijze behouden tot een flink eind na de tweede minuut, als het blijkbaar tijd is voor een terugval. Geen terugval naar akoestiek, maar naar zachte elektriek! Dit zachtere niveau duurt een tijdje met welklinkend fluistergezang van Dave Grohl. Wat die man toch allemaal kan met z’n stem.
De overgang van dit niveau naar het vorige, iets hardere niveau gebeurt voornamelijk door enkele hoge gitaarnoten, wellicht van de Shiflett-hand. Er zou moeilijk een nog betere overgang bedacht kunnen worden. Dit alles leidt een prachtige outro in die -een beetje jammergenoeg- niet tot de laatste seconde duurt, maar vijf seconden voor het einde afgebroken wordt door een terugkeer, hetzij op een iets harder niveau, naar het eigenzinnige gitaarriffje dat we in het begin reeds hoorden.
Enige minpunt aan dit nummer zouden de lyrics kunden zijn. Soms dringt de indruk zich op dat de Foo’s net iets te hard gezocht hebben naar rijmende woorden. Maar wellicht zit daar, zoals vaak, een goede betekenis achter. En zelfs al zijn het louter rijmwoorden, ze worden op een prachtige manier gebracht.
Prachttrack!

4. Long Road To Ruin

Tijdens de eerste tien seconden weerklinkt iets dat als een flauw afkooksel van de intro van het nummer In Your Honour kan gezien worden, maar dat zal wel de bedoeling zijn. 10 seconden storen niet.
Met lyrics die, op een positieve manier, de maat niet 100% volgen leidt Grohl het nummer in. Tegelijkertijd bouwt er zich zachtjes iets op. Het wordt geen powertrack, dat hoor je nu al, maar desalniettemin waarschijnlijk toch een lekker lied.
Zonder een al te groot verschil, vocaal noch instrumentaal, zet het refrein zich op lekkere wijze in, om aldus ook afgerond te worden.
Met de oren gespits valt een -hoeheetdatookalweer?- ‘palm mute’ te horen op de achtergrond van de tweede, overigens lekkere vers, gevolgd door alweer een feilloos refrein.
Na dit tweede refrein is het tijd voor de inmiddels op deze CD typisch geworden terugval. Mooi, ietwat mellow, zeker als Grohl begint te zingen, alweer hoge toppen scherend met zijn (jammergenoeg gedoubletracked) keelgeluid, in het bijzonder in die enkele seconden a capella.
Hierna wordt gitarist Chris Shiflett duidelijk op de voorgrond geschoven. Hij mag zich eens lekker laten gaan, zonder dat het er van die Metallica-achtige onmogelijkheden richting luisteraar geslingerd worden.
Als slot wordt, net iets krachtiger dan de vorige keren, het refrein nog eens herhaald, om afgesloten te worden met heerlijk uitdovende instrumenten, zoals men ze bij het vorige nummer mogelijks verwachtte, hier perfect op hun plaats.
Een ietwat zachter (het woord “ballad” wordt niet gebruikt, daarvoor is het net iets te hard) elektrisch nummer dus. Alweer een toptrack!

5. Come Alive

Dit nummer begint met een akoestisch melodietje dat geruime tijd herhaald wordt. Na 20 seconden komt Dave Grohl eraan met zang die perfect op de melodie past. Wellicht kan zijn stem niet veel hoger.
Wie Foo gewend is, verwacht, na een tijdje, plots, na een zoveelste keer het melodietje, een knal, om het rustig begonnen nummer naar ongekende schreeuwhoogten te brengen. Maar dit gebeurt niet. Sommige mensen zullen dit een spijtige zaak vinden. Hen wordt aangeraden om ook te leren genieten van de zachtere kant van Foo.
Rustig gaat men over naar het iets voller, doch rustig en feilloos gespeeld en gezongen reffrein.
De fans van het hardere genre zouden ook hier, na het refrein, een opbouw kunnen verwachten, maar opnieuw worden ze teleurgesteld. De trend van de eerste vers wordt terug opgepikt. Ochja, het moeten niet allemaal scheurende nummers zijn.
Opeens, na net geen 2 minuten weerklinkt een drum. Niet te ingewikkeld, maar toch iets waardoor onze oren gescherpt worden en de verwachtingen, zeker die van de liefhebbers van het hardere werk, de hoogte inschieten. Er weerklinken strijkers, opnieuw om het allemaal wat voller te laten klinken.
Terwijl Dave Grohl ietwat te veel de tracktitel herhaalt, start ergens halverwege de langverwachte opbouw naar iets harders. De elektrische gitaar wordt ter hand genomen, er weerklinkt meer drum en de stem wordt intenser. Men zou kunnen terugdenken aan Come Back.
De opbouw is er eentje van formaat. Alle eventuele teleurstelling wordt terstond van tafel geveegd. Grohl gaat schreeuwen, terwijl er een lekkere, volle elektrische melodie weerklinkt.
Taylor Hawkins krijgt zijn bescheiden spotlightmoment tijdens de outro, om aldus het toch wel aparte geheel op een meesterlijke wijze af te sluiten.

6. Stranger Things Have Happened

Stranger things, inderdaad, zoals het begingeluid… Een of ander geratel… We zullen ons maar niet afvragen wat het is en braafjes afwachten tot het passeert.
Voor de gezelligheid laten ze ons in het begin meeluisteren naar de clicktrack, kwestie van goed mee te zijn met de maat, waarschijnlijk. Er start een rustig akoestisch melodietje. Het wordt een rustig nummer, dat voel je.
Qua lyric-opener kan “Goddamn” tellen als eerste woord. Grohl zingt rustig zijn verhaal om halverwege een beetje te stijgen in toonhoogte en volume.
Het refrein is typisch foofighteriaans akoestisch. Mooi samengaand dubbel gitaargepingel en Grohl’s stem die op passende wijze wat wijsheid verkondigt.
Alvorens Grohl de tweede vers inzet, krijgen de gitaren wat ruimte. Opnieuw zacht maar mooi, om op het eind ervan op eenzelfde wijze als daarnet over te gaan naar het refrein.
Hierna nogmaals ruimte voor de gitaren die ze af en toe volledig doen stilvallen om met de nog steeds tikkende clicktrack te tonen dat men mooi in het ritme zit. Dit stuk noemt men in vaktaal wellicht een “break”, keurige gitaarmuziek ter inleiding tot een laatste maal het refrein.
Een ballad volgens het boekje. Drumloos, helaas, maar dat mag. Climaxloos, ook waar, maar dat mag ook! Sommigen vinden het wellicht jammer dat hier geen scheurende riffs te vinden zijn, maar Foo heeft bewezen nog steeds goed te zijn hun akoestische versie.

7. Cheer Up, Boys (Your Make Up Is Running)

Op voorhand vernomen: Dit zou een sneer zijn naar de door-Foo-gehaatte emo-scene. Don’t you like it already?
The song kicks in like Bruce Lee (heb ik altijd al eens willen zeggen). Lekker, typisch doch vernieuwend, electrisch geFoo gedurende de eerste halve minuut. Het tempo wordt iets teruggeschroefd als de zang begint, Grohl niet op z’n hardst. Een goeie vers, niet meer, niet minder.
Muziek en vocals worden wat opgedreven met als resultaat een lekker, semi-meezingbaar refrein.
Hierna is het opnieuw terugschroeven geblazen voor vers twee, strak, leuk klinkend, niet meer, niet minder, gevolgd door een tweede maal hetzelfde lekkere refrein.
Nu volgt de break, een nieuw riffje, nieuwe drums en Grohl die het allemaal aan elkaar praat. Mooi opgebouwd en opnieuw met “woo-oooooh” op de achtergrond, om te eindigen in hét gitaar-en-drum-moment van het nummer.
Tot slot wordt het refrein, dat we ondertussen allemaal kunnen meezingen, een laatste keer herhaald en afgesloten door uitdovende muzieknoten.
Opnieuw geen topper, maar opnieuw ruim geslaagd!

8. Summer’s End

De eerste gitaarnoten hebben een countrygeurtje. Dan kickt de drum erin, een drum die duidelijk maakt dat het allemaal niet te rap moet gaan. Geen probleem. De gitaar houdt zich rustig en begeleidt Grohl’s stem op een manier die, ondanks de eenvoud, moeilijk te overtreffen valt. Af en toe zijn er vollere seconden die niet uit de toon vallen in dit voorlopig rustige nummer.
Het refrein is uiteraard ook voller, rustig, basis, maar goed.
Als overgang naar de tweede vers kiest men voor een eenmalige herhaling van het countrygeurtje, dat, af en toe, op de achtergrond, terugkeert. Je moet er maar opkomen!
De tweede vers is een kopie van de eerste, uiteraard met andere lyrics. Opnieuw gevolgd door het reffrein.
Het is nogmaals aan Shiflett om zijn kunsten te tonen onder het motto “hoe pas ik een licht-scheurende gitaarsolo in een niet-te-hard lied?”. Het lukt hem feilloos, waarna het refrein nog eens passeert en het nummer tot een gestroomlijnd einde wordt gebracht.
Het roept allemaal een beetje de gedachte op dat dit nummer prachtig zou passen in een eventuele tweede akoestische tour als een van de ‘hardere’ liedjes van de avond, een soort Cold Day In The Sun.
Rustige elektriek, foofighteriaans, goed te pruimen!

9. Ballad Of The Beaconsfield Miners

Op voorhand vernomen: Er waren eens twee mijnwerkers die tijdens het werk vast kwamen te zitten. Toen reddingswerkers ze konden bereiken en vroegen wat ze wilden in afwachting van hun bevrijding, antwoordden ze met “een iPod met liedjes van de Foo Fighters”. Dave Grohl vernam dit en voelde zich zodanig vereerd, dat hij de mijnwerkers uitnodigde een pint te komen pakken en later besloot om voor het hele gebeuren een lied te schrijven.
Dit is wellicht een van de ‘moeilijkste’ nummers op de CD. Het is zonder tekst, volledig akoestisch en het is ietwat moeilijk om mee te bewegen zonder spastisch over te komen. Dit is zowat het enige negatieve eraan, want de muziek op zich is zeer te pruimen! Twee gitaren die uitstijgen boven basis gitaargepingel en een lekker melodietje voortbrengen. Het verveelt niet, al zou dat wel eens kunnen veranderen als men er veelvuldig naar begint te luisteren. Leuke versnelling op het einde, al is de grens met het chaotische niet meer zo veraf. Maar ze wordt niet geraakt!
Leuk!

10. Statues

Het begin van dit nummer zou evengoed als einde van een ander nummer kunnen passen, een leuk samengaan van drum en gitaar.
Ahá! daar is ze dan, de veelbesproken piano die Dave Grohl heeft leren bespelen en op deze CD voor de eerste keer officieel aan het publiek laat horen (al kan hij ze wel al langer dan vandaag bespelen).
Veel valt er niet te zeggen over dit nummer. Ondanks dat er af en toe toch wel wat strak gedrum of deftig gitaarwerk passeert, benadert dit nummer toch het veld van de hoempapa (uiteraard wel enkele trapjes hoger).
Het doet pijn om zeggen, maar dit zal zowat het minste nummer zijn van de CD. Wat niet wil zeggen dat het een slecht lied is! Er zijn er gewoon betere.

11. But, Honestly

Opnieuw een akoestisch begin. Het lijkt wel alsof men alle rustigere nummers naar de tweede helft van de CD doorgeschoven heeft. Laat het geen overdosis worden, jongens.
Een standaard -voor Foo althans- eerste vers met klassezang van Dave Grohl.
Ineens weerklinkt de stem Taylor Hawkins! Het refrein begint met Dave Grohl en Hawkins weet Grohl’s zinnen op de achtergrond aaneen te schreeuwen. Hawkins kan nog deftig zingen, dus het is jammer dat hij pas weerklinkt op het voorlaatste nummer (of het oor heeft hem tot nu toe gemist). Het samenspel duurt niet lang, maar klinkt goed, alsook het gehele refrein.
Er lijkt voorlopig geen tweede vers te komen. Na wat een langerekt refrein lijkt, herhaalt zich het Grohl-Hawkins samenspel met een solo van Dave Grohl.
What’s this? Ineens basgitaar, elektrische gitaar en drum. Het begint allemaal heel zacht, maar er volgt een lekkere opbouw. Het wordt dan toch een harder nummer. Gejuich.
Verwachtingen worden ingelost, niet ultraspectaculair, maar een meer dan deftig gejam. Als ook Grohl begint te zingen wordt het een klassetrack met een lekker einde.
Doet wat denken aan Come Alive en heeft dus een poos nodig om op kruissnelheid te komen, maar is het wachten zeker waard.

12. Home

Slotnummer van de nieuwe CD. Wordt het going out with a bang of uitdoven?
Uitdoven, blijkbaar. Men heeft het rustigste nummer van de cd als laatste nummer geplaatst. Van de eerste tot de laatste noot weerklinkt het pianowerk van Dave Grohl. Het is een mooi nummer, ongetwijfeld een gigantische tearjerker op begrafenissen en tevens drager van de CD-titel, maar misschien net te zacht voor een Foo. Het nummer bevat ongetwijfeld een diepe lyrische betekenis, maar daar zijn heel wat meer luisterbeurten voor nodig (misschien zou ik dat nog meermaals moeten doen, dat beluisteren, want ik begin mijn oorspronkelijke mening (“te zacht voor een Foo” en “een van m’n minder gegeerde nummers op deze CD”) nu, na de vierde luisterbeurt, reeds te herzien).
Een mooie trage.

Overall conclusion: Goede, gevarieerde CD.

Amai, is me dat een lap tekst! Bite me als je me komt afrekenen op taalfouten, ik heb m’n best gedaan en heb geen zin om die lap nog tientallen keren te herlezen om elke fout er te gaan uithalen.

Eigenlijk is het geen echte review, dat weet ik, het is eerder een bespreking met hier en daar een persoonlijke waarde-oordeel.

Proficiat als je jezelf er hebt doorgeworsteld, want het aantal mensen dat mijn blog leest en hierin geïnteresseerd is, valt wellicht op één hand, misschien zelfs op één vinger, te tellen. Ochja, ‘t was wel eens leuk om doen.

Another year

Het is nu zondagavond en morgen start voor mij en vele anderen een nieuw universitair schooljaar. Laat het een goed jaar worden!

Music, maestro!

Vandaag en morgen wordt er ten huyze van De Clercq muziek gemaakt! De halfvaste leden van Lowhaven komen 2 dagen samen om lawijt te maken. Op het programma staan My Hero en Everlong van de Foo Fighters en daarnaast wellicht nog een pak free jam. Levert het iets op, dan hoort u er zeker nog van!

:edit, ’s avonds: En ‘t was plezant! Laat morgen maar komen!

:edit2, zaterdagmiddag: Ze zullen hier gaan zijn. ‘k Ben benieuwd!

:edit3, zaterdagavond: ‘t Was alweer plezant! Op’t einde wilden m’n armen en benen niet echt meer mee, maar desalniettemin een aangename en productieve namiddag! Tot de volgende!

Koppen [2]

Nu donderdag, 20/09, 21u10 @ één.

En, ja, mijn moeder heet Neukermans -hihi- en, neen, ik kom er wellicht niet langer dan 20 seconden in voor.

:edit: Ahja, als iemand het kan opnemen op DVD of good ol’ VHS, doe gerust, want ik kan de uitzending op het moment zelf niet zien en ‘t is nog maar de vraag of m’n ouders er zonder mij in slagen om iets op te nemen.

Koppen

Nu donderdag, 20 september, in Koppen, rond 21u op één: reportage over Multiple Sclerose met als een van de twee mensen in de reportage: mijn moeder. Met een beetje chance ziet ge mijn kop ook eens passeren. ‘t Is maar dat ge’t weet.

5€ voor een pakje van 4

Daarnet ben ik even door m’n straat, de Warande, gaan wandelen, gewapend met een doos vol pakjes chocolade. Ik ging ze deur aan deur verkopen, 5€ voor een pakje van 4 soorten chocolade. Ze zijn hemels lekker, dus zeker de prijs waard! Er zijn nog pakjes over, dus als je er wilt (ze zijn lekker én je steunt een goed doel (MS-liga)), laat het me weten!

Maar dat wou ik eigenlijk niet kwijt.

Er zijn mij twee dingen opgevallen toen ik de 14 huizen aandeed. Een van die dingen was dat ik me serieuze vragen begon te stellen over het onveiligheidsgevoel van de gemiddelde Warandees. We hebben een buurt waar, het laatste decennium althans, weinig inbraken gebeuren en we hebben een BIN, dus we zitten hier redelijk veilig. Desalniettemin, een tweetal uitzonderingen niet in acht genomen, telkens iemand richting voordeur kwam, hoorde ik sleutels en schuivertjes rammelen om deze deur driedubbel te ontsluiten alvorens ze me konden begroeten. Het is zondagmiddag in een “zomerse” zonnige Warande. Waarom barricadeert men z’n voordeur dan zodanig dat een stel Tsjetsjeense topdieven er nog niet zou doorgeraken? ’s Nachts op dubbelslot, tot daar toe. Ik was alleen thuis en toen ik ging stappen was er niks van slot op de voordeur en stond de achterdeur wagenwijd open. Mijn onveiligheidsgevoel is dus zeer klein en eerder realistisch. Dat van mijn buren daarentegen…

En nu hopen dat George W. Bush dit niet leest, of we zitten hier binnen de kortste keren met 500.000 soldaten die de Warande komen bevrijden van de vijand.

Maar er vielen me dus twee dingen op. Net voor ik mijn ronde ging doen, had ik me nog eens lekker laten gaan op de drums. Ouders weg van huis = dé gelegenheid om er eens extra hard op te meppen. Toen ik m’n ronde deed, hebben pakweg 6 mensen gezegd “Was jij dat daarnet aan het trommelen? ‘k Heb het gehoord, dat gaat deftig.”. Met de grote waarschijnlijkheid dat men vooral “‘k Heb het gehoord” wou laten klinken (tussen de lijntjes te verstaan als “ge stoort!”), heb ik toch vooral “dat gaat deftig” laten doordringen, kwestie van het ego niet ongestreeld te laten, niet waar?

Liever onnozel

Ik voel de nood eens een serieuze blogpost neer te “pennen”. Het over de serieuzere dingen des levens hebben is niet direct een gewoonte van mij, ik hang immers liever de onnozelaar uit, maar vandaag ontsnappen jullie er niet aan. Is het de fysieke vermoeidheid, gecombineerd met slaaptekort en enkele prachtige keelgeluiden van Mark Lanegan in de koptelefoon, who knows? Or, better yet… Who cares?

Ik voel het al aankomen, het wordt hier weer een klaagzang die een dozijn keer herlezen en herschreven zal worden met een vermoeiende lap tekst als eindresultaat, de ingenomen kilobites niet eens waardig. Ik verontschuldig mij op voorhand.

Omdat eenieder uit mijn kennissenkring dezer dagen een irritante interesse heeft in de afloop van mijn herexamens, zal ik hiermee – cliché o cliché – beginnen. Alsof men er beter van wordt als ik erdoor ben. Niet dus. Enkel m’n ouders (zie enkele blogposts terug) probeer ik met mijn schoolwerk tevreden te stellen. Bij deze dus mislukt. Sinds vandaag is dat wat er zat aan te komen ook definitief, 0/3 wat betreft mijn herexamens. Dit geeft voor volgend jaar een toch wel serieus ingewikkeld “geïndividualiseerd traject”: 2 eerstejaarsvakken, 4 tweedejaarsvakken en 2 derdejaarsvakken. Een lichter jaar dan het voorgaande, maar ik moét er deze keer voor alles door zijn. Het is van moeten. Motivatie is welkom, maar probeer niet als zaag over te komen, dat zou wel eens nefast kunnen zijn voor het sociaal contact.

Genoeg over school. Thema 2? Liefde, uiteraard. Een maand single ondertussen en ik begin het gewend te raken. Ik ga er eerlijk in zijn, I miss the days, nog steeds, en wellicht nog lang. Maar ik ben even oprecht over mijn mening dat het de juiste beslissing was. Ooit kom ik nog wel eens iemand tegen, God knows when, God knows where, God knows who. Uitspraken à la “ik wil na jou niemand meer” tijdens m’n laatste maanden als niet-single vind ik achteraf bekeken lichtjes triestig. Uiteraard vind ik nog iemand… Enfin, laten we dat toch met z’n allen hopen. En ook zij zal iemand anders vinden. Hoe ik dat dan zal opnemen is een andere zaak, maar dat zijn voorlopig zorgen voor later. Ik probeer het advies “geniet van het vrijgezellenleven” zo goed mogelijk op te volgen, met wisselend succes. Ik heb plezier, ja, maar evenzeer heimwee… Ik begin zielig te klinken.

Ik heb weer een flinke brok tekst neergeschreven en toch heb ik het gevoel dat ik nog lang niet alles gezegd heb gekregen. Zelfs nu weet ik nog niet wat ik eigenlijk precies wou zeggen, wat ik precies kwijt wou, met deze post. Een beetje aandachtshoer spelen, ofzo.

Misschien rakel ik een dezer beter eens een van mijn ancien-vrienden op voor een serieus gesprek. Ja, dat doe ik. Een dezer. Voorlopig wordt het zoeken naar een activiteit voor het komende uur, want ik heb nog maar eens geen zin om onder de lakens te kruipen, ondanks vermoeidheid en het feit dat ik er over een 7 tal uurtjes weer uit moet.

De kilobites niet waardig, ik zei het toch.

Over halfweg

En te bedenken dat ik dacht dat ik me zou gaan vervelen!

Haha!

En ze zijn weg

Mijn ouders. Naar Italië. 10 dagen. Fock ik ga mij vervelen.