Men noemt het tweede zit…

Ofte, hoe Elei Suiadan me blogtitelinspiratie gaf.

Uitstelgedrag is a bad thing, en ik kan het weten, want ik ben zowat de kampioen van uitstellen aan het worden. Ja, ik heb het hier over mijn herexamens. Straks heb ik het eerste van de drie en dat wordt, net zoals binnen vier dagen mijn tweede (over het derde nog geen uitsluitsel), alweer een ‘niet geslaagd’ op de puntenbrief. Alweer, ja, want het is de vierde keer. “Familiale omstandigheden” noem ik het, de reden voor mijn zoveelste tekort. Mijn studiebegeleiding lijkt het te slikken, maar het is nog maar de vraag hoe m’n ouders het zullen opvatten. ‘t Is nochtans niet te hard gelogen, die omstandigheden. Als harde werkmensen zullen ze het wellicht niet kunnen vatten hoe ocharme een breukske in ocharme een relatie’ke zo’n invloed kan hebben. Ik mag dan wel licht-anarchistische offspringzinnetjes als “I’m in it for myself, no one else” lopen scanderen, als het er op aankomt staat de reactie van mijn ouders nog altijd torenhoog op nummer een bij kopzorgen na (her)examens. Nuja, ik denk dat ik me deze keer wel red. Ze moeten het maar begrijpen, verdomme. Maar dat verlost me nog altijd niet uit de klotesituatie -excuse my french- waar ik mezelf in terecht krijg. Volgend jaar is het mijn derde uniefjaar (vierde jaar hoger onderwijs, maar dat eerste jaartje vergeten we) en mijn derde jaar met eerstejaarsvakken. Ik bekijk het niet direct zo (ik loop liever rond met de gedachte “in m’n derde uniefjaar zal ik al enkele derdejaarsvakken doen”), maar dat verandert niets aan het feit dat het wel zo ís. ‘t Wordt een ingewikkeld jaar, volgend jaar… Geprezen, maar ook vervloekt, weze de uitvinder van het Geïndividualiseerd Traject.

Nuja, ik red me wel, ooit… Dat blijf ik toch zeggen aan de mensen rond me, want, stel u voor, wat zullen de mensen wel van me denken als me dat niet lukt! ... (diepe zucht)