En ik ben ocharme 2 uur thuis

Terug van Les Gets. Jaja, wijs reisje. Terug in’t huisje sinds 8u deze ochtend en nu zit ik wat doelloos naar mijn computerscherm te staren. Iedereen kent het wel, zo’n day-after-gevoel… De plotse terugkeer vanuit het reiselijke paradijs naar de dagelijkse sleur van werken en ander verplicht gezever (en ik ben ocharme 2 uur thuis). I wanna go back.

Jawel, moi heeft het weer hard zitten. Vandaag wordt gene vetten. Echt nergens zin in. In slaap vallen voor de Ronde van Vlaanderen ofzo. Niet dat die me interesseert, maar een mens moet iets doen.

Waarom loop ik nu zo raar rond? Het zal voor een stuk wel te maken hebben met vorige nacht; de terugreis met de bus. Als ik een halfuur geslapen heb, zal het veel zijn. Wat muziek zitten luisteren, schietfilms zonder geluid zitten bekijken en vooral uren en uren zitten schimmelen. Vergelijkbaar met de heenreis. En toch jaar na jaar blijven bussen… It’s all part of the magic.

Welja, Les Gets… De mensen die mij kennnen, weten dat het dé reis is waar ik het meest naar uitkijk. Als ik één reis kan doen per jaar, is het Les Gets. Geef me sneeuw en een plank en ik ben gelukkig. Er is elke dag een sfeer van jewelste, ik leer nieuwe mensen kennen, ga om met oude bekenden, geniet van de supernatuur, van de activiteiten, van alles. Ook dit jaar weer great succès.

En plus was het Les Gets met Anvasport . Voor zij die Anvasport niet kennen, het is een vzw die zich inzet voor sport voor andersvalieden. Het gaat vaak om mensen met een (been-)amputatie, maar er zitten ook andere soorten handicaps bij, van verlamming door nekbreuk tot erfelijke ziektes. Voor zij die het niet weten, mijn moeder heeft Multiple Sclerose , een zenuwziekte vastgesteld begin jaren tachtig. Het was van 1986 geleden dat ze nog op ski’s gestaan had, tot we met Anvasport meegingen en ze nu al 5 jaar zitski’t . Zij en vele andere gevallen, die ondanks vele tegenslagen hun (sport-)grenzen verleggen, maken van Les Gets iets magisch.

Wellicht leest niemand van de Les Gets’ers dit, maar toch bedankt voor de reis. Ik hoop velen spoedig weer te zien, al zal het voor 95% van de mensen wellicht weer (minstens) een jaar duren.

Wat foto’s betreft, ik heb er zelf geen genomen, maar als ik er toonwaardige vind, post ik ze wel.

‘t Waren wel lekkere koffiekoeken deze morgen.

Zalig Pasen trouwens.

Tot zover m’n klaagzang… Carry on.