Wellicht valt er wel wat te beleven in december

30 november…
Morgen december…
‘t Wordt een drukke december…

• 1 december; Tandarts
• 3 december; Familiefeest hier thuis
• 5 december; Karatetraining van Sawada Sensei (big guy (figuurlijk) uit Japan)
• 6 december; Sinterklaas
• 8 december; Verjaardag (like my sublety?)
• -> Ik zal wel ooit ergens in december iets doen voor m’n verjaardag (& die van Bert)
• 11 december; Concert lostprophets in Gent
• 13 december; Deadline 2 mégataken ‘Encyclopedie v.d. Comm-Wet.”
• 16 december; Verjaardag Bert & Examen bruine gordel
• 19 december; 19 maand samen met Marieken
• 23 december; Start van de blok
• 25 december; Kerstmis
• -> Bijhorende feestgebeurtenissen
• 31 december; Oudejaar

Wellicht valt er wel wat te bloggen in december, al dan niet iets i.v.m. bovenstaande activiteiten.
Vooral blijven surfen naar deze n°1 blog !

Is er iets verschrikkelijkers?

Ik word minister. Niet zomaar minister… Ik word minister van openbare toiletten.
Waarom? Omdat ik vind dat er wat mag veranderen in de openbare (dit zijn de toiletten die zich niet in een huiselijke omgeving bevinden) sanitaire voorzieningen. Er moet luide muziek spelen in elk van deze voorzieningen! Sta mij toe mezelf te expliceren… Het gebeurt zo nu en dan wel eens dat je gebruik moet maken van openbaar sanitair, in de cinema of in de kelder van de universiteit, om maar enkele voorbeelden te noemen. Is er dan iets verschrikkelijkers dan iemand die op de pot naast jou eens goed van sjakos aan’t geven is? Een gekreun van je welste en de welgekende luchtontsnappingsgeluiden, afgewerkt met een multi-plons, iets waar we liever níet mee geconfronteerd willen worden. Of omgekeerd… Stel; je moet loeihard gaan, en je enige oplossing zijn de openbare toiletten. Je zit daar dan schoontjes, en probeer je dan maar eens te beheersen. Er bestaat nauwelijks iets verschrikkelijkers dan zélf van sjakos te zitten geven op de pot van een openbare toilet, inclusief bijpassende luchtontsnappingsgeluiden. Om dan nog maar te zwijgen van de minuut die erop volgt, waarop jij de toilet verlaat en schuchter moet toegeven ‘hehe, jah, dat was ik’.
Vandaar… Luide muziek op openbare wc’s, zodanig dat we ons niet meer moeten behoeden voor elkanders toiletgeluiden. Ik word minister, en ik krijg dat voor elkaar.

In’t frietvet ermee!

Tweede post vandaag! Jaha, “Ik neem me voor om terug meer te komen posten”, ‘t is niet gelogen!
Waarom tweede post? Bert heeft sinds vandaag ook een blog, en basically post ik gewoon because of jealousy xD. (Hay, een eerlijk man is er twee waard. Ofzo.) Nee, gewoon. Hij is vandaag begonnen en ‘k vind z’n blog al sjieker dan de mijne xD. (genoeg reclame, bring the bling.)

De lay-out is ten eerste al mooier dan bij mij! Wat heb ik? Zo’n lange triep waarbij mensen zich bewusteloos moeten scrollen om een volgende blogpost te kunnen lezen.
‘t is in’t Engels! Wereldtaal! Goed als springplank naar internationale faam.
Meteen sprong mij in het hoofd “ajee, ‘k ga ook ne nieuwen lay-out pakken, de mensen gaan da wijs vinden”… Maar dat zou stom zijn, niet ? Direct daarna begon ik erover na te denken om ook de internationale toer op te gaan, maar na een paar seconden, met reeds driekwart engelstalige blogpost klaar in m’n hoofd, raadde ik mezelf dat af.
After all, die drie man en ne paardenkop die hier sporadisch komen lezen, zijn al heel tevreden met wat ze voorgeschoteld krijgen en zullen misschien epileptische aanvallen krijgen bij het aanschouwen van een plotse lay-out- en/of taalverandering.

Dus, basically, gans bovenstaande post om maar te zeggen… er verandert niets.
Nieuwe lay-out en de engelse taal… in’t frietvet ermee!

Literatuurstudie

Ik luister regelmatig naar de goede raad van Louis. Louis doet dezelfde richting als ik op school (Communicatiewetenschappen @ UGent), maar zit een jaartje verder. Als hij zegt “da’s veel werk” of “dat valt goed te doen alleen in de blok”, dan weet ik waar ik aan toe ben.
Zo zei hij van een opdracht die we moeten maken voor het van Encyclopedie van de Communicatiewetenschap (waarom heb ik zo’n opleiding gekozen met zo’n lange naam? Zo lastig om typen!) “Véél werk, veel tijd in steken!”
Voor dat vak moeten we een literatuurstudie maken. Wasda ? In’t kort: Lezen wat mensen geschreven hebben over een bepaald onderwerp (in mijn geval “Misrepresentatie en manipulatie van ‘feiten’ in de media tijdens Golfoorlog 1 en 2″) en dat dan in een verhaaltje gieten in een paper.
Deadline; 13 december
Nu; lezen, lezen, lezen, typen, lezen, typen, lezen.

‘t Steekt tegen, I can tell you that.

ps: Ik neem me voor om terug meer te komen posten, van tijd eens komen loeren is de boodschap!

Tragiek der sjiek

Op de achterkant van een pakje kauwgom vind je wel eens “Overdadig gebruik kan een laxerend effect hebben”.

En dat klopt.

Groepswerken

Groepswerken zijn dus zo hatelijk.
Voor ‘t vak “Encyclopedie van de Communicatiewetenschap” moeten we met 16 personen aan één taak werken. Maakt er ééntje zijn deel vd taak niet, zegt de coördinator “ah, dan moet hij maar meedoen met de presentatie”. Ik doe de presentatie (deed alleen), maar nu zit ik opgescheept met iemand die z’n motivatie al serieus bewezen heeft bij het maken van de taak. Trouwens; de laatste keer dat de persoon in kwestie een teken van leven gaf, was 3 oktober…
Groepswerken… Altijd misère.

Een heer in het verkeer.

Daarnet maniakaal toeterend door Laarne-City gereden… hi-la-risch.

Today

09:48
Beslissing genomen om dit ding te maken.
De prof is weer bezig; stoeffen over zijn werk, zijn carrière. Ooit sta ik recht en smijt ik mijn tafeltje naar z’n hoofd.
“Ik heb ooit research gedaan naar de Rural Familyman voor British-American Tobacco”… -”É POIT, Try researching my ass!”
Tot de volgende.

10:06
Net uitgerekend hoeveel jaarlijkse intrest ik zou krijgen, moest ik € 32.000,00 ergens vinden… € 760,00… Daarvan kan ik niet leven… Nog efkens op school blijven zitten dus -_-.
Ondertussen in de les: Véél lawaai en de prof z’n laatste nieuwtje: “Ik ga proberen een nieuw onderzoek in opdracht van Stad Gent binnen te halen, en dat zal me -denk ik- wel lukken.” …

10:17
‘t Is pauze. In’t naar buiten gaan ’s werelds grootste buttcrack gezien. Ma echt.

11:38
Momenteel zit ik bij m’n moeder @ haar bureau, in de donkerste hoeken van de bibliotheek Gent Zuid. Daarnet in de les niet meer verdergeschreven, want -warempel- er kwam volk BIJ na de pauze. Iemand links en iemand rechts naast mij, dus ik schreef niet verder, want m’n buren zouden willen meelezen (human curiosity…), and we don’t want anyone pre-reading my highly intellectual writings, now do we ? (“Buttcrack”, weetwel.)
Sebiet gaan eten in’t A.C.; Goedkoop, gezellig en altijd teveel.

12:56
En nu zit ik in Blandijn, auditorium D. Straks heb ik C.M., de richting waarin ik 2 jaar geleden vakkundig faalde. Eten in’t A.C. was nice. Geen verdere inspiratie.

Dit was m’n dag (niet afgewerkt wegens gebrek aan inspiratie, aan schrijfmogelijkheden (cfr. 11:38), en simpelweg geen zin).
Don’t know why I wrote it, maar ik dacht “iets voor op m’n blog”.

Karatekootje

Nog maar dik 3 maand opnieuw intensief aan’t trainen, en ik ben al terug beroemd:
(‘chudan’ = naar de buik)

” En Robin is goed bezig. Vol enthousiasme kondigt hij aan ‘Ushiro Geri’ (die normaal enkel chudan uitgevoerd wordt) en lanceert vervolgens zonder kijken zijn voet naar het gezicht van zijn verbouwereerde en wegspringende partner. En ook zijn inzicht verbetert, want dadelijk daarna kwam hij bij De Sempai verifiëren of dat nu inderdaad een voorbeeld was van een ‘ongecontroleerde techniek’. Er restte onze Sempai niets anders dan hem volmondig gelijk te geven. “

=D

– Site van m’n club, Karatekootjes (http://www.tekukan.be/frameset.asp?id=200)