Eén dag reporter

Ik leef nog. Druk, druk, druk… Altijd maar het zelfde liedje. In mijn opleiding tot Master Journalistiek moest ik een “inleefstage” volgen. Dat houdt in dat ik een dag meedraaide met een journalist. Rudy Tollenaere van Het Nieuwsblad / De Gentenaar nam deze rol op zich en op zaterdag 31 oktober was ik één dag reporter voor Het Nieuwsblad / De Gentenaar.

Einresultaat van dat alles: twee artikels in Het Nieuwsblad / De Gentenaar Op Zondag (regio Gent). Ik schreef nog een derde artikeltje, over een 11.11.11-actie voor waardig werk, maar daar was geen plaats meer voor. Zonder treuzelen geef ik jullie met plezier het journalistiek eindresultaat:

Campo Santo!

Countryside!

Oh ja… Bezoek ondertussen gerust even mijn niet al te actieve schoolblog!

Brucetijd

Tijd voor Bruce.

En nog geen beetje.

Of het nu 1978 of 2000 is, Bruce blijft The Boss.

See for yourself.

And don’t even think about disagreeing.

GUC; “Bartje V.”

Ahaa! ‘t Is niet omdat het schooljaar herbegonnen is, dat ik geen tijd meer heb om spastisch te doen! Ik weet niet meer wanneer ik jullie voor het eerst een zondagsklap-opvolger beloofde, maar ik heb goed nieuws! Ter reanimatie van mijn verwaarloosde GUC, heb ik me nog eens geamuseerd en heb ik een nieuw, zondagsklap-achtig filmpje klaar! Je moet volgende week nu niet direct een nieuw spastfilmpje gaan verwachten, want met wekelijkse filmpjes hou ik me niet meer bezig. Hopelijk is dit filmpje dus voldoende om jullie een paar weken (maanden?) zoet te houden!

“Bartje V.”

Mallorcafoto’s

(Deze post werd reeds op 2 oktober geschreven, maar om een of andere reden duwde ik toen op “bewaar klad” i.p.v. “publiceer” en had ik dat niet door… Die fout wordt bij deze rechtgezet!)

Het is alweer een week geleden, ik weet het, maar ik vergeet jullie niet. Het viel hier al te lezen dat er begin september een reisje naar Mallorca gepland stond, en nu is het tijd voor de langverwachte foto’s!

De klik-op-”News”-en-dan-wijst-het-zichzelf-uit-routine kent u ondertussen wel al, dus ik laat jullie niet langer wachten… Mallorcafoto’s! Commentaar meer dan welkom en tot spoedig!

De eerste schoolweek, weet u wel?

Eindelijk een kwartiertje op overschot. Eindelijk heb ik eens tijd om te bloggen. Vergeef mij de blogstilte, maar ik heb het druk gehad! Hoezo druk? De eerste schoolweek, weet u wel! In het verleden zorgde zo’n week al eens voor stress en faalangst, doch nu heb ik het geheel met glans overleefd! Een woordje uitleg…

Ik ben, zoals voorspeld, geslaagd voor mijn derde bachelor. Bij deze mag u mij dus betitelen als Bachelor in de Communicatiewetenschappen. Omdat zo’n academische bachelor op zich niet al te veel voorstelt, schreef ik mij terstond in voor mijn masterjaar. Bij deze mag u mij dus ook betitelen als student Master in de Journalistiek. Mijn eerste week liep als een sneltrein, maar goed voorbereid bracht gloomy elke dag tot een goed einde. Echt interessant is die week voor de rest niet, behalve dat het me deze keer niet in een faalangst- en stressgemoed bracht. Ik leerde de vakken kennen die ik dit semester zou krijgen, werd alvast overladen met opdrachten en deadlines en mijn agenda vulde zich vanzelf.

Tweede issue… Mijn stage… Omdat ik niet dacht dat ik geslaagd zou zijn voor mijn derde jaar, en omdat dat een voorwaarde is om een stage te mogen doen, ging ik niet op zoek naar een stageplaats. Toen ik begon te beseffen dat ik uiteindelijk wel nog geslaagd zou kunnen zijn, en ik het dan uiteindelijk ook nog was, werd ik een toonvoorbeeld van snelsolliciteren. En het bracht op, want anderhalve week later kreeg ik telefoon van Marc Peirs, chef bij VRT Radio. Long story short: ik heb tussen 8 februari en 4 april een stage bij Radio 1 als medewerker bij de programma’s De Ochtend en Vandaag. Be happy, I am.

En natuurlijk waren er nog niet-scolaire bezigheden die mijn tijd opslorpten. Ten eerste was er uiteraard de reis naar Mallorca met mijn liefste Julie. Zeer plezant ende amusant, want meestal goed weer en van dat alles. Foto’s volgen binnenkort. Ten tweede is diezelfde Julie van kot verhuisd, en heb ik daar met veel plezier een handje bij geholpen. Misschien komen daar ook nog foto’s van tevoorschijn, al betwijfel ik of jullie die interessant zouden vinden.

Maar zo zie je maar dat een blogstilte niet altijd door luiheid komt. Ik heb het druk gehad, en dat zal dit semester wel niet te vaak veranderen. Maar ik doe mijn best om jullie op de hoogte te blijven houden, al zal je me regelmatige blogstiltes moeten vergeven!

Déjà-vu, weet u wel?

De kans is groot dat ik geslaagd ben voor mijn derde jaar, dat ik dus Bachelor in de Communicatiewetenschappen zal zijn, en dat ik volgend jaar aan mijn vierde, mijn laatste, mijn masterjaar begin. Velen zouden door zoiets een gat in de lucht springen. Velen zouden in mijn specifieke situatie -na vijf jaar studie eindelijk in het laatste jaar- een nog veel groter gat in de lucht springen. Ik echter niet. Ik zit met een dubbel gevoel, vergelijkbaar met toen ik in mijn laatste jaar humaniora zat.

Ik had mijn zesde middelbaar doorlopen en had geen zin om af te studeren. Waarom niet, daar kan ik nauwelijks een stempel op drukken. Ik had geen zin om de volgende stap te zetten, was misschien bang voor het onbekende, hoorde thuis in het humaniora en was nog lang niet klaar voor hoger onderwijs. Mijn motivatie voor de eindexamens was dus behoorlijk laag, maar ik deed toch net dat ietsje te veel mijn best om een stiekem gewenst C-attest te krijgen. Herexamens dus. Drie. De eerste keer in mijn leven dat ik herexamens kreeg, maar lang niet de laatste keer. Dit jaar was namelijk het zesde jaar -voor ik aan UGent begon, heb ik nog een jaar vergooid op Arteveldehogeschool (ik was écht niet klaar voor hoger onderwijs)- op rij met herexamens.

Slechts weinigen blijven zitten in hun laatste jaar humaniora, en nog minder mensen willen dat bewust doen. Ik wel. Maar het mocht niet. Toevallig net genoeg studeren en geslaagd zijn voor mijn humaniora was het verdict. Met een dubbel gevoel bleef ik achter. Natuurlijk vond ik het ergens wel leuk om af te studeren, maar de bovenstaand beschreven bezwaren bleven natuurlijk ook.

Draaien we de klok nu vijf jaar verder, dan belanden we bij vandaag. Na vier rommelige jaren, belandde ik begin dit schooljaar eindelijk volwaardig in het derde jaar Communicatiewetenschappen. Wonder boven wonder slaagde ik voor al mijn januari-examens, maar in juni verliep het minder vlot: twee herexamens. Doorheen de zomervakantie begon ik na te denken… Wou ik wel slagen voor mijn tweede zit? Hoewel het niet vanzelfsprekend zal zijn, ga ik er van uit dat, eens ik in mijn masterjaar zit, ik datzelfde schooljaar, wellicht -kwestie van de traditie in ere te houden- met herexamens, nog zal afstuderen. De blik naar dat finale afstuderen bracht herinneringen naar boven.

“Ik had heb geen zin om de volgende stap te zetten, was ben misschien bang voor het onbekende, hoorde thuis in het humaniora op UGent en was ben nog lang niet klaar voor hoger onderwijs de arbeidsmarkt”.

Déjà-vu, weet u wel? De gedachten waren vijf jaar op vakantie, maar nu zijn ze terug. Ik begon met halve motivatie aan mijn studie voor de tweede zit en de twee herexamens passeerden. Via een omwegje kwam ik te weten dat ik wellicht voor het moeilijkste herexamen van de twee geslaagd ben. Hetzelfde vernemen voor mijn tweede herexamen zou nu gewoon een kwestie van tijd moeten zijn. Opnieuw net dat ietsje te veel mijn best gedaan dus. “Hoera!”, zou je zeggen. Gohja… Zoals ik destijds stiekem hoopte op een C-attest, hoopte ik deze keer stiekem op een of twee tekorten. Dan zou ik een excuus hebben om mijn laatste jaar, plus een of twee derdejaarsvak(ken), over twee jaar te spreiden. Dat zou niet alleen een psychologische meevaller -zie déjà-vu- geweest zijn, maar ook praktisch gezien een meevaller. Ik bespaar u de details, maar het zal sowieso een enorm druk jaar worden, terwijl het twee rustigere jaren geweest hadden kunnen zijn. Gecombineerd met motivatietekorten om af te studeren, verhoogt zo’n situatie natuurlijk het risico op een herhaling van mijn hogeschooljaar. Maar dat zullen we proberen te vermijden. Ik had gewoon graag, for so many reasons, bewust, nog één extra jaartje student geweest. Het is ten slotte de leukste tijd van mijn leven. Niet?

Volgend jaar zal u me dus naar alle waarschijnlijkheid Master in de Journalistiek weten volgen, en hoe het me daar vergaat, leest u hier nog wel. Nu rest me echter eerst nog een kleine periode met de mogelijkheid tot beweren dat het zorgen voor later zijn. Nog even genieten van de vakantie met Julie, met een reisje naar Mallorca als kers op de taart, terwijl de schoolzorgen nog even opgeschoven worden.

Out?

Bloggen lijkt wel out. Er wordt nauwelijks nog geblogd op de blogs die ik volg. For shame. Al ben ik zelf natuurlijk niet minder schuldig, als je zo eens een blik werpt op mijn posts van de voorbije maanden. Mijn felicitaties aan zij die het blijven volhouden. Ik probeer mijn frequentie wat op te drijven, beloofd.

Centjes en wensjes

Centjes verdienen is leuk. Beginnen dromen over wat je allemaal zou kunnen doen met die centjes is zo mogelijks nog leuker. Veel meer gerief bijeen dromen dan wat de centjes ooit zouden kunnen dekken, is dan weer wat minder. Wie toevallig wat steun zou willen bieden bij mijn wens naar een reetload aan muzikaal gerief, mag mij altijd contacteren.

Rock Werchter 2009

Het is nooit echt evident geweest om twee vriendengroepen met elkaar te verzoenen, en voor Rock Werchter 2009 zou dat niet anders zijn. Ik wist reeds in januari dat ik naar dat Werchter zou gaan, maar voor de concrete organisatie van die festivaluitstap zou het wachten zijn tot de laatste minuten. Enerzijds waren daar Tom, Bert en Jonasdi, gemakshalve “mijn compagnie”, en anderzijds was daar Julie met “haar Zelzaatse compagnie”. Dat de wensen van beide compagnieën stevig uiteen lagen, viel geen understatement te noemen. We moesten op die camping liggen. Of neen, die camping. Neen, liever die. Of dan toch maar die. En we zouden dan vertrekken. Of misschien beter dan. En daar. Neen, toch maar beter daar. We zouden zo rijden. Maar uiteindelijk toch liever zo. En daar parkeren. Misschien. Slapen gingen we zo doen. Of zo. En uiteindelijk toch nog zo. Enfin, u begrijpt me wel? Voor iemand die voor zo veel mogelijk mensen goed wil doen, was zo’n organisatorische chaos een stevige domper op het yay-gevoel dat standaard in het Werchterpakket zou moeten zitten.

Long story short, echter: het geraakte georganiseerd en verzoend. We vertrokken uiteindelijk om 05u30 in Gent met z’n vieren, kwamen rond 07u30 toe op parking B3, stapten richting camping B1 en vervoegden daar het reeds gearriveerde deel van de Zelzaatse compagnie, om op ons beurt vervoegd te worden door later arriverende Zelzatecompagnie. Tegen 14u00 was ongeveer iedereen gearriveerd en geïnstalleerd. Werchter 2009 en het bijbehorende yay-gevoel kon beginnen.

Omdat het geheugen me nu reeds parten begint te spelen, zal ik kalmpjes het programma overlopen en een sporadische zijsprong maken naar een eventuele herinnering die zich aanbiedt. Afsluiten doe ik met hetgene waar jullie voor gekomen zijn: de foto’s. Donderdag beloofde alvast een drukke festivaldag te worden. Met Bert en Jonasdi ruim op tijd afzakken naar de weide, de festivalbandjes bemachtigen en goed naar voor schuiven voor de opener was de boodschap. Met het bandje rond de pols, maar nog voor het allemaal goed en wel begon, liep ik Juni – je weet wel – tegen het lijf. Even meenemen naar Jonasdi en onze donderdag kon beginnen.

Lekker stevige rocksmurrie, hoe kan een Rock Werchter beter beginnen? Met dank aan de Eagles of Death Metal begon deze editie alvast knallend. Eens dit optreden voorbij was, zakten we af naar de achtergrond. Lilly Allen zou gaan beginnen en er kwam Zelzatecompagnie naar de weide. Met Julie onder de arm en Jonasdi en Bert aan m’n linkerkant kon het optreden van Lilly gesmaakt worden. Het was zo’n optreden waar ik op voorhand stevig wat twijfels bij had, maar waarbij ik terplekke ongelijk kreeg. Dat zou nog gebeuren. Omdat niemand Dave Matthews Band kende, noch overdreven interesse toonde in Fleet Foxes, keerden we terug naar de camping voor een eerste chill-sessie. Welgekomen, want het was, zoals elke dag, bloedheet. We zaten wat, aten wat, dronken wat, en besloten tegen de avond terug naar de weide te gaan voor Placebo. Opnieuw een zeer te smaken optreden dat we vanuit de achtergrond volgden. Oasis was aan de beurt. Hoewel ik niet zo veel van Oasis kende, was dit toch iets waar ik naar uitkeek. We begonnen met luisteren vanop de reeds vertrouwde plek aan het kiezelpad en ik stelde vast dat, hoewel ik dacht dat ik er niet zo veel liedjes van kende, ik toch wel flink wat meer liedjes bleek te kennen naarmate het optreden vorderde. Dat zou nog gebeuren. Nog voor Oasis klaar was, gingen Jonasdi en ik richting podium. We moesten een deftige plaats hebben voor The Prodigy. Toen klassieker der klassiekers, Wonderwall, door de speakers galmde, hadden we onze plaats gevonden: wegens onnozele dranghekkenplaatsing niet echt dicht bij het podium, maar toch genoeg vooraan voor een Prodigyfeestje. Stevig doorheen geschud en met flink wat trommelvliesschade voor de oordoplozen onder ons, konden we niet anders dan achteraf concluderen dat het een feestje geweest was. Het was half drie, we waren bijna 24u wakker, hadden de nacht voordien maximaal drie uur geslapen, en we hadden een geslaagde eerste festivaldag achter de rug. De wandeling richting camping kon beginnen om zo spoedig mogelijk onder de slaapzak te kruipen en zo veel mogelijk uurtjes slaap mee te pikken.

Omdat een mens nu eenmaal niet meer dan vijf à zes uur slaap mag verwachten op een Werchtercamping, stonden we vrijdagvoormiddag reeds rechtop in de tentencirkel die we voor vier dagen de onze mochten noemen. Al een geluk dat we een paar uur hadden om wakker te worden, want Just Jack en White Lies, noch de Marquee-artiesten, wisten ons te boeien, mede dankzij de hitte. Voor Amy MacDonald lagen de kaarten echter anders, en omdat we nu ook geen hele dag op de camping kunnen blijven hangen, zakten we af naar de weide. Zoals bij Lilly Allen werd mijn scepticisme snel opzij gezet. Mijn respect voor Amy steeg zelfs torenhoog toen deze een liedje van Bruce Springsteen – Dancing In The Dark – begon te coveren. Omdat niemand Elbow bleek te kennen en er geen overdreven enthousiasme was voor The Streets, keerden we na Amy MacDonald terug naar de camping. Tijd voor avondeten en een gevorderde chill-sessie. Bloc Party wouden we dan weer wel zien, maar wegens luiheid kwamen we pas halverwege toe. Desalniettemin genoten van de tweede helft. Omdat The Killers me enkele Werchter-edities aangenaam hadden verrast, zag ik het deze keer gerust zitten om met Julie en anderen wat dichter bij het podium te gaan staan. Ook deze keer konden ze me bekoren. Coldplay was, zoals Oasis, alweer zo’n band waarbij ik dacht niet al te veel nummers te kennen, maar waarbij ik me verplicht voelde te kijken, want het was tenslotte Coldplay. Maar niet alleen kende ik heel wat Coldplaymuziek, ik vond het ook uiterst genietbaar om dit optreden te zien. Dag twee kon moeilijk beter afgesloten worden. We waren dankbaar dat we nu wat vroeger richting camping konden vertrekken, maar daar belette een enorme geluidsoverlast ons om een deftige nachtrust te kunnen meepikken. Achja, dat maakt allemaal deel uit van Werchter, zeker?

Omdat ik ze al een keer gezien had en omdat het nog maar eens bloedheet was, ging ik niet mee met zij die naar Triggerfinger gingen kijken. Reacties achteraf deden me genoeg spijt krijgen van die beslissing, maar ik zie ze beslist ooit nog wel eens. Noch de Main Stage, noch de Marquee konden me in de twee komende uren overhalen om de trip van camping naar weide door de brandende zon te wagen. Rond 16u00 had ik genoeg liggen niksen op de camping, het was tijd om stevig te gaan stampen op Limp Bizkit met Bert en Jonasdi. En aldus geschiedde. De wolk-goden waren ons gunstig gezind en schonken ons bijna drie kwartier schaduw, en ook het optreden was zeer te pruimen. De ene na de andere klassieker zorgde, ondanks de nabijheid van een gewelddadige moshpit, voor een geslaagde show. Vermoeid en terug in de blakende zon, gingen we een aangenaam Franz Ferdinant volgen vanop onze vertrouwde achtergrond-plek. Omdat ik Nick Cave al gezien had en ik met gemak overhaald kon worden tot Katy Perry, trad ik op dag drie, samen met Julie, voor het eerst in 2009 de Marquee binnen. En opnieuw werd ik verbaasd door iemand die voordien op nul sympathie van mijnentweege kon rekenen. Ze kon zingen én gitaar spelen. Hoewel mijn benen het stilaan begaven, had ik geen spijt Katy boven Nick te hebben gekozen. Kings Of Leon waren aan de beurt. In 2007 was ik hierdoor wat teleurgesteld, en mijn benen waren het nu wel écht aan het begeven, dus ik volgde ze, samen met Bert en Jonasdi vanop de achtergrond. Het optreden was al bij al in orde. Het was bijvoorbeeld amusant om luchtmuziek te staan maken op Sex On Fire met mijn Lowhavenmakkers, maar het was jammer dat ik Julie niet vond tijdens Use Somebody. Ook 2MANYDJS volgden we vanop onze achtergrondplaats, en had ik wat meer energie gehad, ik had wellicht stevig zitten meefeesten met mijn collega’s, die, terecht, stonden te feesten op een zeer geslaagde afsluiter van deze derde dag. Na een drukke wandeling en een gezellig samenzitten rond theelichtjes, kon een rustige derde nacht beginnen.

Lichtjes vermoeid in de late voormiddag uit de tent kruipen stond dag vier ook op het menu. De eerste twee optredens konden ons opnieuw niet boeien. Des te meer chill-tijd. Hoera. Seasick Steve moest ik echter wel zien, dus trotseerden we rond 14u de middagzon. Spijt zouden we hier niet van krijgen, want dit optreden was, in één woord, cool. Hoewel The Mars Volta een knaldrummer heeft, was een trip richting camping en bijhorende chill-sessie daarna toch net dat ietsje aanlokkelijker. Black Eyed Peas kon vanaf halverwege hun optreden op onze aanwezigheid rekenen. Vanuit de achtergrond vond ik dit optreden matig, en werd daarin niet tegengesproken. Energie sparend voor de afsluiters van de avond, volgden we ook de Kaiser Chiefs van aan het kiezelpad. Hoewel ik ze al een zoveelste keer zag, blijft zo’n optreden energiek en amusant. Bert wou richting podium voor Nine Inch Nails en Jonasdi en ik wouden daar gerust bij zijn. Het was goed. Stevig. En speciaal, want ze zouden er hierna mee ophouden. Met z’n drieën besloten we dat we goed stonden voor het laatste optreden van Rock Werchter 2009: Metallica. Mijn derde keer, Bert’s tweede keer en Jonasdi’s eerste. Alledrie vonden we het zeer geslaagd, want… Het was Metallica! In Julie’s armen kon ik nog genieten van het traditioneel afsluidende vuurwerk en zo rond twee uur ’s nachts was deze editie van Rock Werchter afgelopen.

De terugreis verliep op het gemak en vlekkeloos, op enkele regenbuien na. De organisatorische stress van maanden op voorhand was overbodig gebleken, want Rock Werchter 2009 was een zeer geslaagde editie. Ik kijk alvast uit naar Rock Werchter 2010 en hoop daarbij stiekem op de aanwezigheid van Grohl en de zijnen.

Zie de foto’s voor wat meer beeld bij deze hoop gezever.

Waarom niet wat meer doden?

Bij de traditionele stierenloop in Pamplona zijn vandaag opnieuw vijf mensen door stoten van horens gewond geraakt. Twee van hen zijn er bijzonder erg aan toe. Vrijdag is al een 27-jarige Spanjaard om het leven gekomen. Het was de eerste dode sinds 2003.
bron

Met alle respect, maar waarom vallen hierbij niet wat meer doden? Geen millimeter respect voor de organisatoren, noch de deelnemers, noch de toeschouwers.